, ,

CONCERT: Vök brengt krachtige en verzorgde popliedjes in Ekko

Tekst: Yentl Neutkens    Foto’s: Kealey Oosterom

Na een zeer succesvol debuutalbum uit 2017 zijn de IJslanders van Vök terug met een opvolger. De release tour van hun tweede album In The Dark is van start en ook Nederland kon live genieten van Vök. Amsterdam, Groningen en Rotterdam waren al gepasseerd en op zaterdagavond stond het opgewekte drietal in een bijna uitverkochte Ekko in Utrecht.

2-vok-30-03-2019-23

Wie de muziek van Vök een beetje kent, zal denken dat een concert van de band een hoop energie en gedans oplevert. De vrolijke electropop is daar namelijk een perfect middel voor, iets wat ook in de Ekko duidelijk wordt. Met de openingsnummers Breaking Bones en BTO van het debuutalbum Figure wordt de toon meteen gezet. Opzwepende drums en frisse synthesizerklanken. Vök is begonnen. Hoewel de nummers op het album niet heel dansbaar klinken, geeft het drietal er live zo’n draai aan dat je meteen zin krijgt om te dansen. En dat heeft het publiek dan ook. Misschien niet meteen vanaf het begin, maar bij het inzetten van het derde nummer, de hit In The Dark, wordt er enthousiast gereageerd en gaan de voetjes van de vloer.

De band heeft er zin in. Een hoop lachende gezichten op het podium en zangeres Márgret Rán maakt als enthousiaste frontvrouw veel contact met haar publiek. De kleine problemen met het geluid aan het begin van de show krijgen de band niet gek, ze gaan uitgelaten verder.  Autopilot en Spend the Love volgen, twee nummers die naadloos aansluiten bij het opgewekte geluid wat Vök probeert neer te zetten.

Toch is het niet alleen maar vrolijkheid in de Ekko. De IJslanders willen laten zien wat ze kunnen en dat is, naast frisse en verzorgde popliedjes maken, een serieuzer geluid met donkere beats en diepe, elektronische geluiden. Ongeveer op de helft van de set, tijdens het nummer Show me, gaat de band een rustige en introverte kant op. Vök wil zichzelf van een andere kant laten zien. Iets wat logisch maar niet heel goed voor de sfeer is. De show zit op het randje van inkakken maar net op tijd is daar Night & Day. Er kan weer gedanst worden. Ondanks dat de band en het publiek hier meer plezier in lijken te hebben is er een duidelijk onderscheid te zien tussen de trage, duistere nummers die een stuk krachtiger zijn en de blije maar iets simpelere popliedjes. Desondanks laat Vok zichzelf zien als een strakke en verzorgde band. De show loopt als een trein, weinig geklets en na een setlist van vijftien nummers volgt een fijne toegift. Het IJslandse nummer Ég bíð þín is een goede afsluiter van een mooie en strakke show. Vök bewijst meer te zijn dan een simpel popbandje en laat je achter met een voldaan en gelukkig gevoel.

Foto’s door Kealey Oosterom:

Vök

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

2-vok-30-03-2019-11  2-vok-30-03-2019-21

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

2-vok-30-03-2019-14  2-vok-30-03-2019-7  2-vok-30-03-2019-18

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

2-vok-30-03-2019-32  2-vok-30-03-2019-15

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

2-vok-30-03-2019-34  2-vok-30-03-2019-36

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

Ciel

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

1-ciel-30-03-2019-3  1-ciel-30-03-2019-7

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

1-ciel-30-03-2019-10

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

1-ciel-30-03-2019-1  1-ciel-30-03-2019-17  1-ciel-30-03-2019-16

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

1-ciel-30-03-2019-9

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

banner-the-maine-5-april

, , ,

REVIEW: Trixie Whitley – Lacuna (★★★★)

Door: Yentl Neutkens

Na een aantal voorproefjes in de vorm van fijne, verrassende singles kan vanaf 29 maart ook de rest van het derde studio-album van Trixie Whitley beluisterd worden. Lacuna laat horen dat de zangeres zich wil blijven vernieuwen met veel elektronische invloeden, meer dan we van Whitley gewend zijn. Waar haar debuutalbum Fourth Corner uit 2013 hele duidelijke soul en blues-invloeden had, laat Whitley dit helemaal los en daarmee vaart zij op Lacuna een compleet andere koers.

Vanaf het intro is het een duidelijke electro-plaat met harde synth beats wat zich uit in een experimenteel en interessant geluid. Heartbeat, het nummer wat als eerste single uitkwam, sluit hier naadloos bij aan. Het zet de toon voor een duister en slepend geluid. Het doet denken aan de iets versnelde versie van triphop-bands als Massive Attack en Portishead. Ook Touch, wat eerder een goed ontvangen single was, bevestigt deze vergelijking. De obscure beats en soms wat dromerige synthesizers bepalen de sound van Lacuna.

Toch laat Whitley haar roots niet helemaal los. Op de nummers Time en May Cannan horen we de Trixie Whitley uit het verleden duidelijk terug. Nummers met een goed gitaar geluid, licht rock-achtig en zonder al de poespas uit de elektronische wereld. Ook Fishing For The Stars is als gevoelig gitaarnummer een vreemde eend in de bijt. Ondanks dat het nummer begint met enkel een gitaar en de stem van Whitley, komen er toch nog wat elektronische geluiden bij kijken. Dit maakt het nummer extra interessant en zorgt voor variatie op het album.

Whitley bewijst op Lucuna opnieuw dat zij niet onderschat mag worden; het experimenteren met andere genres weet ze goed uit te voeren. Lacuna is verzorgd en klinkt zuiver. Dit komt ongetwijfeld ook door het imposante stemgeluid van Whitley, wat een belangrijke bijdrage is aan het geluid op het derde album van de Belgisch-Amerikaanse.  

Luister van Lacuna:

  • Heartbeat
  • Time
  • Fishing For The Stars

to-the-rats-and-wolves-gif

, , ,

REVIEW: Elder Island – The Omnitone Collection (★★★)

Door: Jaap Smit

Voor als de schreeuwerige electro-pop à la Chvrches je te veel wordt – het laatste album was nou ook weer niet zo overtuigend – is het misschien een idee om Elder Island een kans te geven. Ook dit drietal is afkomstig van de andere kant van het kanaal, maar zoekt hun sound in de gaten en hoekjes van het electro-spectrum, waar de sfeertjes klein zijn en het decor rustig. Met hun album The Omitone Collection vullen decoreren ze hun plekje in het landschap met kalme grooves en wiegende synthesizers.

Acts als The XX en Mount Kimbie liepen al waar Elder Island op deze plaat hun stappen zet, alleen lijken ze geduldiger hun passen te nemen. The Omnitone Collection is dan ook een geheel, zonder gekke pieken of dalen. Variëren doet het drietal in details: een strobend basje in Stranger Exchange, een sliertje swing in You & I en het refreintje van Kape Fear zou op een goede dag nog eens een dag in je hoofd kunnen blijven hangen.

Het borrelende eighties-gevoel dat het album opwekt is subtiel, maar merkbaar – al was het vanwege het retro-futuristische apparaat op de albumhoes. Don’t Lose draagt daar lekker aan bij, maar daarna, zoals het vaker gebeurt op het album, neemt Elder Island even een hijgpauze in ondiepe electroliedjes (Wasteland, I Fold You). Ondanks dat het het handelsmerk is van het drietal zou de productie hier en daar wat dichter mogen en de luisteraar volledig in de muziek gezogen worden. Op The Omnitone Collection ligt Elder Island toch eerder tegen het monotone aan, waar met wat geduld stiekem toch ook wat te ontdekken is.

Luister van The Omnitone Collection:

  • You & I
  • Kape Fear
  • Don’t Lose
  • JPP

the-fever-333-gif