,

Column Lars: Pop Een Eind Op

Het waren een aantal zware weken als stagiair, dagen die voornamelijk bestonden uit het overmatig slurpen van koppen koffie en het misbruik maken van de ‘koekjes-la’. Helaas niet de meest progressieve dag invulling die je kan verzinnen zo’n acht uur per dag, maar “wat wil je als je niet wordt uitbetaald?”

Je baas kies je helaas niet zelf, je collega’s moeten je ook maar net liggen en dat laatste was gelukkig het geval. Totdat een vrijwilligster haar intrek maakte, nog geen twee weken voordat ik daar zou vertrekken afgelopen december. Als de aardige collega die ik dan ben (even afkloppen) doorbrak ik de eerste stilte tijdens mijn nu al te lang durende pauze met een kort vragenvuur om mijn nieuwe collega wat beter te leren kennen. (Je kent het wel). Hoe oud ben je? Waar kom je vandaan? Wat zijn je plannen hier? En de hamvraag om mijn psychologische observatie af te kunnen ronden: Naar wat voor muziek luister je?

Ik neem het niemand kwalijk, iedereen heeft zijn eigen muzieksmaak. Luister lekker naar wat je wilt en voor sommigen (onder andere mijzelf) is muziek niet alleen een kunstvorm maar ook een religie. Toch had ik haast mijn mes waarmee ik mijn brood aan het snijden was gebruikt voor andere doeleinden. Ze reageerde namelijk op mijn laatste vraag met: “Popmuziek”, ze vervolgde haar stomzinnige antwoord: “Alles wat nu leuk is op de radio, Beyonce en Ed Sheeran enzo”.

Overigens niks mis met deze artiesten, laat me dat voorop stellen. Het argument dat alleen zulk soort ‘ongelovigen’ gebruiken om hun wansmaak, hun interesse in deze ‘stijl’ – tussen aanhalingstekens – goed te keuren is tenenkrommend. “Ik hou niet van die schreeuw muziek”, (rock muziek bedoelde ze) “en dat rappen is gewoon snel praten.” Nee, ze luisteren liever naar goedkope muziek zonder gevoel of verhaal, gewoon lopende bandwerk dat volgens alle sociale druk volgende week niet meer geluisterd mag worden, want Justin Bieber heeft weer een hit te pakken.

Hoe haal je het in je hoofd om snel in elkaar geflanste muziek schaamteloos mee te durven zingen; in de meeste gevallen artiesten die hun teksten krijgen van een songwriter, de melodie en volledige instrumentalen gewoon opgestuurd krijgen via een mailtje, omdat de platenmaatschappij via zo’n zogenaamde artiest maar al te graag nog een paar miljoen wilt vangen.
– “Dus zing dit even in.”
– “En schud overigens met je kont tijdens het optreden in dit veel te korte rokje.”
– “Oh en als je dan toch bezig bent – hier, een sloopkogel en lik deze hamer.”

De wegwerpmaatschappij gebruikt doelloze zieltjes om andere doelloze zieltjes te laten consumeren, muziek waar niemand op zit te wachten maar helaas teveel volgelingen heeft om te kunnen negeren. Je hoort het helaas nog steeds overal, op de radio, stomme spotify reclame’s en op MTV. Overigens ook een zender die z’n naam lang niet meer eer aan doet behalve dan voor zwangere tieners en jongeren met een niet te stillen eidelheid en drankprobleem.

Wat ik wil zeggen is, muziek is niet om te consumeren en weg te werpen. Het is om te beluisteren, het je te laten raken en het vervolgens in je hart te stoppen. We hebben onze helden niet de muziek industrie groot zien maken met de gedachte dat het hart dat het ooit had nu zou veranderen in een stalen fabriek, met een hartslag die nog nauwelijks te voelen was.

Neem de tijd voor een Queen, de Stones, Billy Joel of misschien zelfs 2Pac: Muziek met het hart op het juiste plek en dat hart mag niet stoppen met kloppen. Keer je rug naar pop muziek en filter je oren voor wat tegenwoordig nog wel een kloppend hart heeft, jong én oud. Zodra wij dat allemaal doen krijgt echte muziek weer een kans.

,

COLUMN Jaap: Zondagmiddagmuziek

10643021_693094077444627_807466985_o

De zondagmiddagen thuis gingen vroeger altijd volgens een soort onofficiële volgorde: nadat we rond een uur of half een hadden geluncht vertrokken wij, de kinderen, naar boven, om rond een uur of vier weer langzaam polshoogte te nemen van wat er beneden gebeurde. Op de goede zondagen stond er dan een dienblad met thee en koekjes beneden, maar wat de sfeer altijd afmaakte was de muziek die uit de oude (maar tot op de dag van vandaag nog werkende) Pioneer CD-speler kwam zetten. Nu hadden we een vast rijtje artiesten die we zondags draaiden, The Moody Blues, Chris De Burgh en The Carpenters. En na jaren van zondagen zijn het die artiesten die zich tegen je wil in je brein vastzetten en van plan zijn er vooral nooit meer te vertrekken. Er hoeft maar Yesterday Once More van The Carpenters in een winkelcentrum te worden gedraaid of ik ga al zenuwachtig om me heen zoeken naar mensen die het ook tegen hun wil moeten mee blèren. Ik had kunnen uitgroeien tot een witgeschminkte metalhead en dan nog had ik elk woord gekend van Nights In White Satin van The Moody Blues.

Kortom, ouders van over de hele wereld, het is niet erg om je kind muzikaal wat bij te brengen, maar doe het vredesnaam doordacht en met beleid. Momenten als de gezellige zondagmiddagen of de tien lange uren in de auto naar de camping in Frankrijk zijn crucialer voor je kind z’n muziekontwikkeling dan je denkt. Natuurlijk staat de optie dan open om daar goed misbruik van te maken en ze tijdens de zondagse thee te indoctrineren met Gordon of Frans Bauer, maar dat is alleen maar nadelig op korte en lange termijn voor beide partijen. Hoewel het voor m’n ouders waarschijnlijk puur toeval is geweest dat hun kinderen tot in de eeuwigheid aan deze artiesten de gezellige zondagen zullen herinneren, heb ik mezelf beloofd het voor mijn kinderen iets meer uit te denken. Gewoon een rooster bijhouden met genres, artiesten en boodschappen die ik mijn kinderen wil meegeven zodat ze uit mogen groeien tot evenwichtige en kritische muziekluisteraars. Dus. Misschien.

Net vol trots de hele Greatest Hits van The Carpenters in mijn ‘nostalgie-lijst’ op Spotify gezet, foutloos helemaal meegezongen met een dikke grijns op m’n gezicht. Altijd leuk, herinneringen ophalen.

,

COLUMN LARS: OUD IS NIEUW

Column Lars

"Wat wil je voor je verjaardag", hoorde ik mijn vriendin naar me roepen al weken voor ik de glansrijke leeftijd van 21 zou bereiken. "Voor m'n verjaardag", herhaalde ik nonchalant, "drank!""Nee echt"- haar blik die daarop volgde dwong me die dag geen druppel alcohol nog aan te raken. "je wilde toch een platenspeler?" Er ging eindelijk een belletje in m'n hoofd af. "Natuurlijk, hoe kon ik dat vergeten!" Mijn gedachten waren op dit stadium van dagdromen al afgedwaald naar het idee van zo'n ultieme retro platenspeler. Lekker met je bakkes voor zo'n ding zitten met al het priegelen van plaatjes op en afzetten, het liefst heel de dag lang luisterend naar pareltjes als Jimi Hendrix, Billy Joel en The Rolling Stones.

Uiteindelijk brak die dag dan ook niet veel dagen later ook aan. Op naar de winkel, een platenspeler kopen. Zuurverdiende (lees: gekregen) euro'tjes werden over de balk gesmeten om mijn muziekverslaving verzadigd te houden. Hoewel ik zo blij was als een kleuter met een nieuwe doos playmobil was mijn ervaring met zo'n ding evengroot als mijn verzameling LP's. (Klopt, nul.) Vadertjelief sponsorde me daarom na zijn eerste blik op mijn aanwinst met een ontelbare verzameling LP's die hij in zijn leven heeft verzameld, wat mijn verzameling in één klap van 0 naar 200+ tilde. (Inclusief mijn zelfgekocht Stones plaat). De oneffenheden die je hoort, de enorme kleurrijke hoezen en het 'actieve' muziek luisteren, het is allemaal prachtig. Plaat afgelopen? Opstaan; naald eraf; plaat omdraaien; heerlijk!

Wat ik eigenlijk met dit verhaal probeer te vertellen is, muziek – en daarmee grootvader platenspeler – heeft iets tijdloos. Wie heeft zichzelf nou niet ooit eens betrapt op het beweren dat een nummer 'uit' is of 'hartstikke 2013'? Het zijn dit soort cliché's en sociale druk die jou moeten dwingen nieuwe muziek beter te vinden dan wat vorige week nog de hit was van iedere radio station. Tegen deze 'popfielen' zeg ik: Kijk om je heen! Of beter gezegd, kijk achterom! Het zijn namelijk die oude plaatjes die zeker niet in de vergetelheid mogen raken. Alleen omdat muziek oud is, maakt het dat nog zeker geen troep trouwe lezert! Noem bijvoorbeeld een Bob Marley of The Doors, gewoonweg te grote muziek iconen die nooit vergeten mogen worden. In die tijdsperiode waar de Berlijnse muur nog stond en casette bandjes nog in ieders' auto verspreid lagen werd muziek geproduceert waar u tegen gezegd mag worden. En deze invloeden liggen nog steeds diep verworteld in hedendaagse muziek, alleen is dat niet meer duidelijk merkbaar onder 'gewone' muziek liefhebbers.

Het mag dan misschien duidelijk zijn, tegenwoordig is muziek veel vaker lopende band werk. Een groot gedeelte hedendaagse muziek staat daar gelukkig ook buiten, maar deze 'fabriekspop' die de oren van de gemiddelde luisteraar overrompeld lijkt de charme van oudere muziek te vernietigen. Geef daarom klassiekers een kans, van welke muzieksmaak je ook mag houden. Of geef je kamer een nieuwe invulling met een platenspeler en draai die oude van zolder afkomstige plaatjes grijs. Voordat jij en ik geboren waren is er zoveel moois geproduceert in muziekland, in wat voor vorm dan ook. 

Trek die platenspeler van zolder. Geef het een kans. Ik zal je niet teleurstellen.