, , , ,

REVIEW: Julian Taylor Band – Avalanche (★★★½)

Door: Jaap Smit

Julian Taylor kan je laten swingen en tegelijkertijd eens wat dieper over de dingen na laten denken. Op de nieuwe langspeler Avalanche laat hij gezien dat hij de meester over zijn stijl is geworden en mengt zijn roots met funk en soul, waarin nog eens een serieuze ondertoon kan zitten.

De Canadees en zijn band bewandelen op Avalanche meer één pad dan op voorganger Desert Star (2016), waarop alle registers en laatjes werden opgetrokken. De focus ligt op melodie, ontspannen grooves en lucht om naar de booschappen van Taylor te luisteren. Zo tackelt hij zinloos geweld – waaraan hij ooit een kompaan verloor – het behoren tot een minderheid en de sterke familieband die dat schept. Vanaf de eerste swingende gitaarloopjes van opener Time tot de momenten waarop de zanger je dichtbij laat komen, de sfeer heeft altijd iets ongedwongens, alsof je vanaf de zijlijn bij een repetitie staat mee te dansen. Met Avalanche zijn Julian Taylor en z’n band dicht bij henzelf gebleven en dat klinkt als een klok: pure teksten en swingwerk perfect in balans.

Luister van Avalanche:

  • Time
  • Avalanche
  • Never Let The Lights Go Dim
, , , , ,

REVIEW: Charly Bliss – Young Enough (★★★)

Door: Jaap Smit

Wie de substream van indierockbandjes goed in de smiezen houdt, zal ongetwijfeld een hitje of twee van Charly Bliss in hun playlist hebben staan. De New Yorkers brachten met het debuutalbum Guppy in 2017 een verfrissende smaak binnen het genre, en hoopt dat met het nieuwe album Young Enough nog eens dunnetjes over te doen. We hebben electro, rock en Eva Hendrick’s opvallende stem; let’s go!

De Blondie-referenties hebben we twee jaar geleden al gehad, tijd om de band langs de lat van duurzaamheid te leggen. Nog steeds zijn de liedjes prikkelend en doen ze er alles aan om beweging uit te lokken. Het retro-futuristische welkom van Blown To Bits smijt al een laag synths tegen te muur aan dat met de ondersteuning van de volledige band bijzonder sterk klinkt; Asteroid Galaxy Tour had het niet beter gedaan. Het is op de fiets van vlotte rock met strepen electro waarop Charly Bliss het album begint en ook uitrijdt. Met fijne piekjes op Under You en Chatroom weet de plaat zeker de eerste helft te boeien, maar zo rond het titelnummer wordt duidelijk dat bijna ieder nummer is ontworpen als hitje. Daarbij vist het viertal uitsluitend in de vijver die ze met Guppy gegraven hebben; er wordt nergens écht geflirt met het grote onbekende. Toch gaat Young Enough niet voorbij als een saaie waas, want Hendricks is nog steeds een razendscherpe tekstschrijver, die ze vaak laat meegolven op de verdraaid verslavende hookjes. Single Hard To Believe pakt vlak voor het einde de hoofdprijs op dit album, dat vervolgens met The Truth nog een – iets kalmere – oorwurm opdient. Charly Bliss kiest er met Young Enough voorlopig voor een constante factor in de scene te blijven, en dat is gewoon prima.

Luister van Young Enough:

  • Under You
  • Chatroom
  • Hard To Believe
  • The Truth
, , , ,

REVIEW: Frank Carter & The Rattlesnakes – End Of Suffering (★★★★)

Door: Stefan Koren

Voor de liefhebber van punk is End of Suffering een absolute must have. Het is een combinatie van fijne gitaarrifs, kraakheldere zang en verrassende drumbreaks. En dat begint direct al met het eerste nummer, Why A Butterfly Can’t Love A Spider. Daarmee word je direct de wereld van Frank Carter & The Rattlesnakes ingezogen. Alles waar je op hoopt zit erin, met als absolute hoogtepunt de gitaarsolo.

Na zo’n goede start verwacht je dat het album ergens gaat verslappen, maar het niveau blijft torenhoog. Nummers als Heartbreaker en Angel Wings springen er niet direct tussenuit, maar zijn wel hele goede songs. Pareltjes als Love Games en End of Suffering zorgen er vervolgens voor dat je het album grijs wilt draaien.

Vooral de titeltrack en tevens afsluiter van het album, zorgt voor kippenvel. Want waar de rest van de nummers lekker stevig door ramt, is het ruim vijf minuten durende slot een veel rustigere track. Het nummer begint, voor het eerst op het album, akoestisch. De drum is als een hartslag door het nummer en hoewel je een rammende gitaarsolo verwacht, wordt het bloedmooi afgesloten met een subtiele pianosolo. Kortom, Frank Carter & The Rattlesnakes met End of Suffering hoort thuis in de collectie van elke muziekliefhebber.

Luister van End of Suffering:

  • End of Suffering
  • Love Games
  • Why A Butterfly Can’t Love A Spider