, , , ,

REVIEW: Merel Sophie – For The Road (★★★½)

Door: Jaap Smit

“Werkgevers geven dit jaar meer uit aan kerstpakketten” kopte de media vorige maand. En dat kan mooi zo zijn, maar als je dit jaar wederom een citruspers en een pakje rozemarijn-crackers uit het zaagsel hebt geplukt snak je naar iets met meer gevoel, sfeer en vooral gezelligheid. In dat geval is Merel Sophie’s For The Road een goede pleister op de Kerstwond.

De vijf nummers die we op For The Road uit het zaagsel halen zijn fijne, bijna huiselijke kamerdeuntjes die het best zachtjes meewiegend te consumeren zijn. Langzaam dansend van jazz naar soul en toefjes Americana is Merel Sophie een zangeres die gevoel en behaaglijkheid hoog op de agenda heeft staan. Waar het eerste nummer For The Road een ‘southern’ tempo aanhoudt, prikkelt de rest je weer op andere manieren. De meerdere stemmen in I Don’t Mind en de diepe gitaarlijnen van Always Win maakt de EP tot een plaat die niet te hoog gaat zweven, maar je zeker brengt tot het punt waarop je je niet meer druk zal maken over je citruspers of een diner met de schoonfamilie.

I’ve Been Drinking is voor deze alcoholvrij januarimaand dan niet de beste motivatie, maar het luimige tempo en innemende gitaarlijntjes maken het tot een gepast slotakkoord van een korte – maar fijne – ervaring die we graag onze avondjes in 2019 laten omlijsten.

Luister van For The Road:

  • I Don’t Mind
  • How Little Do You Know

yungblud-banner

, , ,

REVIEW: Jeditah – Waves (★★½)

Door: Jaap Smit

Sommige muziek is gemaakt om in je eentje te luisteren. Het liefst op een grauwe avond waarop de buitenwereld eventjes zichzelf gelaten kan worden. De Amsterdamse singer-songwriter/producer doet met haar debuut-EP Waves haar best om deze gemoedstoestand om te zetten in vijf vederlichte electro-pop producties.

De pulserende beats van opener The Night vormen de hartslag van de soundscapes die Jeditah op Waves produceert. Met slim stemmenspel en prikjes en puntjes electro zijn de nummers als korte dromen, die van het grappige You & Me tot het serieuzere Horsemen voor een bruisende nacht zorgen. Het valt niet te ontkennen dat er al snel wat meer spanning nodig is, maar dat bewaart Jeditah hopelijk voor later. Slotakkoord Beth bouwt van prille synthtonen op naar een bredere finale, wat als een heerlijke opmaat naar die eerste zonnestralen fungeert. Er schuilt veel potentie in deze – vooralsnog tamme – nummers, die op de volgende release een tikje uitbundiger mogen zijn, er moet immers ook opgestaan worden.

Luister van Waves:

  • You & Me
  • Beth

banner-pale-waves

, ,

REVIEW: Patrick McCallion – Keep Smiling (★★★☆☆)

Door: Jaap Smit

Postpunk-einzelgänger Patrick McCallion schraapt z’n keel eens goed voor zijn zegje over de gang van zaken tegenwoordig. Hij ziet z’n eigen land grijze haren krijgen vanwege Brexit en rondom hem heen krijgen mensen het op hun heupen vanwege Donald Trump. Keep Smiling is McCallion’s advies voor iedereen die het maar wil horen en zich vooral niet gek wil laten maken.

Opener Coffee laat McCallion’s prikkende overlapping van stevige riffs en bluesschema’s al zien. Terwijl hij z’n onafhankelijkheid uit de doeken doet, raast er in het refrein een stormige gitaarriff mee, zonder de track benauwend dicht te plakken met lagen. Een stuk minder boos maar des te uitgebreider gaat hij te werk op D.O.G., waarop het continue ‘aan staan’ van deze tijd wordt bekritiseerd. Het heerlijk lamme ge-ladada aan het einde is een duidelijk loopje dat McCallion neemt met onze gewenste aanwezigheid, waar dan ook, hoe dan ook.

Op het nummer Murky Waters zien we een terugkeer van de bluesschema’s en is er zelfs een orgeltje te onderscheiden, om op Bedlam (It’s A Hell Of A Town) vanaf de eerste seconde de riffs door verschillende gillende effecten te pompen. Afsluiter The Death Of Coney Island is een apocalyptisch akoestisch sprookje waarin New York zal vallen. Het mag duidelijk zijn dat ondanks het advies in de EP-titel McCallion stiekem zorgelijk naar de wereld kijkt maar vooral z’n stoere masker opzet. Keep Smiling heeft desondanks karakter, een beetje woede en net dat beetje rauwe losbandigheid om het een heel smakelijk tussendoortje te maken voor de rockfanaat. (★★★☆☆)

Luister van Keep Smiling:

  • D.O.G.
  • The Death Of Coney Island