, , ,

REVIEW: YUNGBLUD – YUNGBLUD (★★★★★)

Door: Jaap Smit

Wat zou er gebeuren als we Pietje Bell een elektrische gitaar in z’n handen zouden duwen? Met de opkomst van YUNGBLUD – Dominic Harrison voor intimi – hebben we more or less een antwoord op die vraag. Het stuiterende schoffie uit Doncaster is met z’n negentien jaar een opvallend vindingrijke wildebras die Arctic Monkey-esque gitaarpatronen en hiphop combineert met z’n blaffende Britse accent . Op z’n debuut-EP liggen venijn, plezier en kleine hartjes schots,scheef en schitterend over elkaar heen.

YUNGBLUD geeft vooral ‘het systeem’ er flink van langs nu hij de aandacht heeft gekregen. Op de eerste single King Charles scandeert Harrison dat we maar ‘fooking happy’ moeten zijn terwijl de grote meneren mijlen diep met hun handen in onze zakken zitten. Stompende riffs en messcherpe teksten worden zonder pardon op je afgevuurd. Ook het volbouwen van Dominic’s geliefde Londen is hem niet ontgaan. Alsof de geest van hem Alex Turner himself in hem zit, vlamt hij de ongewenste nieuwbouw in de hoofdstad tot de grond af. Heer. Lijk.

De treurige liefdesgeschiedenis op I Love You, Will You Marry Me wordt strak omlijnd door dansbare ska-punk, die Harrisson behendig invult met z’n rappe teksten. Op Polygraph Eyes en Anarchist lijkt YUNGBLUD een mildere versie van zichzelf in te zetten. Eerstgenoemde – een pamflet tegen sexueel geweld – glijdt bedachtzaam langs een verhaal over een jongen die een gedrogeerd meisje naar huis meeneemt. Geproduceerd als een miljoenenhit lijkt ook deze manier van rebelleren YUNGBLUD goed te lukken. Ook het refrein van Anarchist is een opvallend goed geslaagde kruimelroof uit het rijk der hiphop.

De sprongen die YUNGBLUD de laatste paar maanden heeft gemaakt zijn al genoeg om hem dit jaar goed in de gaten te houden. Het ruwe hart op de tong en z’n zwarte zolen die tegen de grenzen tussen indierock en hiphop duwen; YUNGBLUD is momenteel de nuchterste stem van het volk, tikkie grof maar daarom juist zo fantastisch opzwepend. (★★★★★)

Luister van YUNGBLUD:

  • King Charles
  • I Love You, Will You Marry Me
  • Polygraph Eyes

gifbanner-the-front-bottoms

, , ,

REVIEW: Lizzy Farrall – All I Said Was Never Heard (★★★☆☆)

Door: Jaap Smit

Wat heeft een meisje als Lizzy Farrall te zoeken op een label als Pure Noise? Op het raster van het label staan vooral razende beuknamen en Farrall is alles behalve dat. Wat de reden hierachter ook is, het label moet bovenal hebben gezien dat dit meisje op zelfverzekerde manier zonder twijfel veel fans van alternatieve rock zal aanspreken met haar EP All I Said Was Never Heard.

Een hintje naar akoestische folk hier, een aangenaam zacht refreintje daar.. bij het eerste nummer Broken Toy lijkt Farrall nog een beetje een contractfout van Pure Noise. Maar de motieven worden duidelijk als je let op de teksten: tienerfolk door een stem die de aandacht grijpt en je meezuigt in typische thema’s van gebroken harten, vrienden en de grote boze wereld die je niet begrijpt. Sluit goed aan bij haar dozijn labelmaatjes die deze onderwerpen – iets hardhandiger – door de speakers douwen. Farrall kan met haar akoestische gitaar alleen minstens hetzelfde effect bereiken.

Better With is het enige nummer op All I Said Was Never Heard dat we onder het kopje ‘rock’ kunnen schuiven en dat uitstapje klinkt zeker niet slecht. Tegenhanger Better Off keert weer terug naar de krachtig gezongen emo-pop, waar Farall hoorbaar comfortabeler in haar stem zit. Hollow Friends breit met blazers in de finale een eind aan dit opvallende punkpamflet, dat er best mag zijn en zich naar alle waarschijnlijkheid nog prima thuis gaat voelen tussen de bands. (★★★☆☆)

Luister van All I Said Was Never Heard:

  • Broken Toy
  • Better With

gifbanner-the-front-bottoms

, , ,

REVIEW: Seven Stories High – Deadweight (★★★★☆)

Door: Wies van der Heyden

De koning die alles in goud kon veranderen maar daar niet gelukkig van werd. Op de EP Deadweight van de poppunkers van Seven Stories High, staat de mythe over koning Midas voorop: “Deadweight is about letting go and putting happiness first. Through the medium of the tale of King Midas it discusses the issues of mental health and how it can change how you see/perceive things”, vertelt zanger Rhys Hyett. “We have all, either personally or through someone close to us, dealt with mental health issues and it was our hope that perhaps someone who was struggling would get something out of this.”

Koning Midas wenste dat alles wat hij aanraakte in goud zou veranderen. Maar deze wens bleek eerder een vloek te zijn dan een zegen wanneer hij zijn eigen dochter in goud verandert. De mythe is de rode draad in het album. Zo is in de clip bij het nummer Apathy te zien hoe een meisje langzaam in goud veranderd. En een nummer met zachte zang en donkeren akkoorden heet zelfs Midas.

In de EP wil Seven Stories High naar voren brengen dat het belangrijk is om écht geluk te herkennen en dat voorop te zetten. In de eerste twee nummers doen ze dat door stuwende drums en snelle gitaren. waarop gesprongen en gedanst kan worden. De laatste twee nummer zijn rustig en donker die langzaam opbouwen naar een dramatisch refrein.

Een tegenstelling waardoor de EP in tweeën lijkt gesplitst. Deadweight bestaat duidelijk uit twee delen, maar het verhaal dat in alle nummers verstrengeld is, maakt de EP toch tot een geheel. Knap gedaan en zeker het luisteren waard. (★★★★☆)

Luister van Deadweight:

  • Apathy
  • Midas