New here? Register. ×

CONCERT: Foster The People in Paradiso

no comments
  • 20170712_214101
13Jul

Door: Jaap Smit

Het is nog altijd gek om te bedenken dat Foster The People op de rug van een liedje over een school-shooting naar de top werd gedragen. Het boppende basje van Pumped Up Kicks was onweerstaanbaar genoeg om zeven jaar later de band nog steeds de ruimte te bieden om hun pakkende poprock op het hoogste niveau te verspreiden. Met album nummer drie (Sacred Hearts Club) op het punt van uitbrengen komt de band op 12 juli even buurten in Paradiso. Naast het ruiken aan de nieuwe muziek laat de poptempel zich graag voor een avond omdopen tot een waanzinnige indiedisco.

Bassist en mede-oprichter Cubbie Fink is er voor het eerst niet bij in Nederland; vorig jaar brak hij met de band en in zijn plaats zijn tourmuzikanten Sean Cimino en Isom Innis gepromoveerd tot officiële bandleden. Toch zijn er nog twee paar handen nodig, dus staat het podium met zes man lekker vol. Frontman Mark Foster heeft ervoor gezorgd dat hij toch voldoende ruimte heeft, want tijdens een startschot (bestaande uit het nieuwe Loyal Like Sid And Nancy en Helena Beat) glijd hij schokschouderend en soepel heen en weer. Met z’n leren jack en vetkuif is Foster gewoon een rockster. Het geluid staat op standje superhard en superlekker en bij ieder nummer is een degelijke lichtshow gebouwd. Hoog boven het podium hangt in neonletters de nieuwe albumtitel – en verrek – het lijkt alsof Paradiso steeds meer veranderd in een indie-dansclub.

Qua setlist trekt de band een sprint door alle albums en weer terug. Zo graaft de band vroeg in de set Life On The Nickel van Torches op maar vliegt vervolgens weer naar het onlangs uitgebrachte, hiphop-heavy Pay The Man. De muziek moet het meer dan eens hebben van een karrevracht electronica. De zes heren draaien hun handen er niet voor om; behalve drummer Mark Pontius vervult ieder bandlid dubbelrollen en kruipen ze vaak achter hun toetsen, drumcomputers of – in Sean Cimino’s geval – een vreemd geval waar gekleurde draadjes uit steken. Een aantal keer probeert de band een hitje in een ander jasje te gieten; Are You What You Want To Be is het eerste experiment, maar door een harde bass is de nieuwe beat en melodie lastig te onderscheiden. Goed geprobeerd, maar geef ons de versies maar zoals we ze kennen.

20170712_211442

Halverwege de set speelt de band hun troef Miss You en doet dat meer dan fantastisch. Het licht, de wild gespeelde synthsolo’s en de energie waarmee Mark de zaal opzweept. De band eigent zich de zaal toe alsof ze hier ieder jaar komen, wat helaas niet zo is. Tijdens dit bezoek laten ze zich gelden als een verbluffende live-act. Je zou denken dat Pumped Up Kicks wordt bewaard voor de toegift, maar zo midden in de set lijkt het alsof Foster The People duidelijk wilt maken dat ze écht veel meer zijn dan hun toevalstreffer. Het komt over alsof de hit een ‘tussen neus en lippen door’-behandeling krijgt, maar het is ondertussen duidelijk dat iedereen in Paradiso meer favorieten heeft dan dat nummer.

Mark Foster richt zich steeds vaker tot het publiek, dat zich suf blijft dansen. Wat onverstaanbaar roept hij wat tegen de balkonzitters en gooit flesjes water het publiek in. Het gaat gepaard met een brede lach. Buiten de vier bekende singles van Sacred Hearts Club worden ook Sit Next To Me en Lotus Eater gespeeld. Het klinkt goed en de zaal bedaard geconcentreerd en probeert zoveel mogelijk te onthouden. De reguliere set wordt afgesloten met de hit Don’t Stop (Colour On The Walls), die de zaal van voor tot achter aan het bewegen krijgt. Toepasselijk veranderen de neonletters van kleur.

Tot nu was de show één lange rush van actieve tracks, dus loopt Mark Foster aan het begin van de toegift in z’n eentje met een akoestische gitaar het podium op. Als hij de hele zaal tot stilte heeft gemaand speelt hij Fire Escape, een van de meest breekbare nummers van de band. Het duurt niet lang voordat de disco weer terug is, want de Houdini-schreeuwers in het publiek worden vervolgens op hun wenken bediend. Jammer genoeg zit Foster het hele nummer achter een van de piano’s, waardoor zijn vloeibare dansmoves de zaal niet dat extra zetje geven. Tijdens de finale Call It What You Want dan weer wel, want de popzaal-turnt-disco kan nog makkelijk de hele nacht doorgaan op de hits van deze band. Dat fan-favourites als Best Friend en Ask Yourself van tweede album Supermodel vanavond de set niet halen is een klein smetje, maar dat kan de pret niet teveel drukken.

Met een meterslange lijst aan instant classics, een flinke kluit nieuwe swing-indie en een moddervet verlichte performance mag Foster The People wel hun naam graveren naast de voordeur van Paradiso. “We zijn zo ver van huis vandaag” riep Mark Foster nog. Maar op 12 juli adopteerde de band officieel een concertzaal in Amsterdam, waar ze nog vaak hun indie-disco mogen opbouwen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current ye@r *

DRUNK REVIEWS

open all posts

DRUNK REVIEWS

DRUNK REVIEWS

Contact leggen met LLUID?

Naam (verplicht)

Email (verplicht)

Onderwerp

Vertel...