New here? Register. ×

CONCERT: Licht vermoeid As It Is haalt onderste uit de kan in Dynamo Eindhoven

no comments
  • dsc_0755
08Mrt

Tekst en beeld: Jaap Smit

Het affiche van Dynamo vanavond is er één waarvan je mogelijk over een aantal jaar menig punkfan jaloers mee kan maken. Hoofdprogramma As It Is heeft allicht de meeste fans op de been gebracht, maar de macht aan voorprogramma’s mag er zeker wezen. Samen met Grayscale, Courage My Love en WSTR is het hoofdpodium net groot genoeg voor deze scene-leiders in de dop, die vanavond hun Europese tournee hier afsluiten.

dsc_0584

De avond begint met de sterkste openingsact van de drie: Grayscale. De band uit Philadelphia tekende vorig jaar bij leading label Fearless Records – wat ze labelmaatjes maakt van As It Is – en bracht niet veel later het weergaloze album Adornment uit, een collectie tijdloze punksongs met een berg klassieker-potentie. Vanaf het podium dirigeren ze al brutaal de zaal rond en het publiek heeft de singles Atlantic, Beautiful Things en Mum al goed in hun oren geknoopt. Het nummer Come Undone is een samenwerking met As It Is-frontman Patty Walters, dus hoe kan het ook anders dat hij het podium op springt wanneer de track wordt ingezet. Ook hun eerdere werk – het nummer Patterns – wordt meegezongen is het duidelijk dat de band binnenkort best zelf als hoofdact naar Nederland mag afreizen.

dsc_0946

Van poppunk rollen we naar de powerpop van het Canadese Courage My Love, een band die bestaat uit twee zussen en een heer. Op het eerste gezicht af is het right up the alley voor fans van Jule Vera en Against The Current en het gaat er minstens zo energiek aan toe. In de zaal voelt het wel als een stapje terug wat betreft energie, want hoezeer zangeres Mercedes het publiek ook op probeert te zwepen, de voeten komen niet helemaal van de vloer. De muziekstijl is misschien iets te gladjes voor het general appeal van de avond, maar het is op z’n minst aanstekelijk te noemen. De aanstaande UK-leg van de tour moet het zonder deze band doen, Eindhoven maakt op de valreep kennis met dit opkomende drietal.

 

dsc_0516

WSTR is van alle supports nog het meest ervaren en dat straalt er aan alle kanten vanaf. Met een ietwat nonchalante houding spelen ze hun ongezoete punkrock, die al sinds 2015 vanaf podia klinkt. In tegenstelling tot Courage My Love krijgen ze het publiek weer vol in beweging en van begin tot eind vliegen crowdsurfers van het podium af. WSTR is zonder twijfel de hardste punch van de avond, maar daardoor zijn de nummers niet altijd goed te volgen. Nevertheless, de razend opgewonden zaal is het bewijs dat de klus ook in Eindhoven weer behoorlijk goed geklaard is.

Zodra As It Is het podium op stapt, worden ze er meteen weer vanaf gehaald omdat de techniek nog niet helemaal in orde is, waardoor de set van de band al begint met een valse start. Niet veel later rennen Patty Walters en co alsof er niks gebeurd is weer terug om de avond te openen met Hey Rachel en Patchwork Love, allebei afkomstig van okay., het album dat vorig jaar uitkwam en vanavond de leidraad is. Voor wie As It Is vaker heeft gezien, kleurt deze avond redelijk binnen de lijntjes.

dsc_0937

De (verkouden) Patty Walters stampt rond en gitarist Ben is amper te zien door z’n bos haar. Het ziet er nog steeds vreemd uit om As It Is te zien spelen zonder gitarist Andy Westhead, die vorig jaar uit de band gezet werd vanwege redenen die nog niet openbaar zijn gemaakt. Hoewel er sindsdien regelmatig een vervanger meespeelde, staat de groep vanavond met z’n vieren op het podium. Hoewel Walters verkondigd dat in deze bezetting de band op z’n best is, lijkt er toch wat wrange gevoelens doorheen te klinken. Het lijkt erop dat de band door de gebeurtenis toch nog wat bitter is gebleven. Het zorgt voor een knellend onderbuikgevoel tijdens de praatjes tussen de nummers door.

De laatste vier keer dat de band in Nederland speelde, openden ze voor andere artiesten of stonden ze op een festival, dus vanavond kan de back catalogue weer wagenwijd open. Naast de regulars in de setlist (Concrete, Cheap Shots and Setbacks, No Way Out), is er vanavond ook tijd voor de obscure hitjes zoals Speak Soft van Never Happy, Ever After en Winter’s Weather, de single die op de deluxe uitvoering van dat album stond. Even later duikt de band zelfs wat nummers op van hun allereerste EP’s (Often, Biter, Broken Me), zodat ook de fans van het eerste uur aan hun trekken komen. Ondanks deze topkeuzes in de setlist begint Walters’ verkoudheid steeds meer op te vallen, uithalen worden stiekem weggeknepen en de algehele energie lijkt op een lager pitje te staan dan normaal.

dsc_0013

Tussen neus en lippen door meldt Walters halverwege dat het derde album van de band onderweg is, wat erop lijkt te duiden dat ze na de tour door het Verenigd Koninkrijk meteen weer aan de bak kunnen. Vanavond geen sneak peeks en primeurtjes helaas, de band houdt het bij wat we kennen. Toch is het leuk om de non-singles zoals Until I Return eens live te horen, gevolgd door het ijzersterke en donkere Austen. De energie in de zaal lijkt eens te meer onuitputtelijk en aan de stroom crowdsurfers lijkt geen einde te komen. Als het akoestische Still Remembering wordt aangekondigd als het laatste nummer, weet iedereen in de zaal al wat de bedoeling is. Niet veel later vormen Okay en Dial Tones – de grootste singles van de band – een voorspelbare maar daarom niet minder lekkere finale van de avond. Dat er flink wat tour-en bandpijn in de benen zit van As It Is was door de regels heen best merkbaar, maar de band houdt zich flink en werkt zich uit de naad om vanavond het onderste uit de kan te halen.

dsc_0224  dsc_0085

dsc_0581  dsc_0442

dsc_0153  dsc_0319

dsc_0672  dsc_0339

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current ye@r *

DRUNK REVIEWS

open all posts

DRUNK REVIEWS

DRUNK REVIEWS

Contact leggen met LLUID?

Naam (verplicht)

Email (verplicht)

Onderwerp

Vertel...