New here? Register. ×

INTERVIEW Jared James Nichols: “Bluespower gaat niet over een genre, maar over een state-of-mind!”

no comments
  • jared-james-optreden-5
14Mrt

Tekst: Daan Visser      Beeld: Lauren Booster

Als jonge gitarist uit een boerendorp het proberen te maken in Los Angeles, het klinkt als een typisch gevalletje van de American Dream. Dit is precies wat Jared James Nichols deed. Na jaren hard knokken begint deze achtentwintigjarige rocker de toppen van de Olympus te zien. Met zijn goed ontvangen tweede album Black Magic en een Europese tour is Nichols goed op weg om een nieuwe gitaarheld te worden. LLUID sprak met hem in de Amsterdamse Melkweg.

Jouw verhaal begint in je geboortedorp Waukesha in Wisconsin. Op een gegeven moment ging jij van Waukesha naar Los Angeles. Hoe was die verhuizing van het dorp naar het grote L.A.?

“Ik werd geboren op een boerderij. Waukesha was een boerendorp. De dichtstbijzijnde stad was acht mijlen verderop. Ik zat als achttienjarige gitarist vast in dat dorp. Ik kon niet met veel mensen spelen en ik kon daar ook niet doorbreken. Toen ik eenmaal in L.A. en Hollywood was voelde het net of ik was getransporteerd, snap je. Ik kwam daar alleen aan met wat kleren, mijn gitaar en wat spaargeld van mijn bijbaantjes. Sommige mensen proberen het daar te maken en dan lukt het niet. Dan zeggen ze dat ze het tenminste geprobeerd hebben. Ik moest dit doen! Ik moest zo hard ervoor werken en ik ben uiteindelijk zo blij dat ik het heb volgehouden.”

jared-james-optreden-6

Na jarenlang werken stond je uiteindelijk in het voorprogramma van Lynyrd Skynyrd. Je hebt sindsdien met zo veel diverse artiesten gespeeld. Je tourde met metalartiesten Zakk Wylde en Saxon en je staat regelmatig op bluesfestivals. Hoe komt het dat je met zoveel diverse artiesten speelt?

“Ik heb me nooit “te cool” voor iets heb gevoeld. Ik ben niet de persoon die zegt dat hij alleen maar blues of alleen maar rock speelt. Ik hou gewoon van muziek. Het feit dat het 2018 is en ik kan touren en voor allerlei mensen kan spelen is gewoon cool. In Tsjechië stonden we op een metalfestival en de volgende dag deden we een klein bluesoptreden. Ik denk er vaak niet over na, omdat ik gewoon mijn jeugddromen beleef. Het is gewoon fijn om zoveel mogelijk te spelen.”

In de documentaire van UPROXX wordt je gevolgd terwijl je probeert door te breken. Er is in die docu een scène dat je aan het optreden bent met een leeg veld voor je. Je zegt in die scène ook dat je bang bent dat bluesrock en rock en roll uitsterft. Ben je daar nu nog steeds bang voor?

“Ja, daar ben ik nog wel een klein beetje bang voor. Het is niet zozeer dat ik bezorgd ben dat rock en roll sterft, want er zijn nog genoeg fans. Ik ben er bang voor dat het de mensen niet meer gaat boeien. Als mensen denken aan rock en roll zien ze iemand met een gitaar, lang haar en een publiek dat aan het headbangen is. Ik zie het als mijn taak om het door te zetten, omdat ik niemand ken die dat wel zal doen. Wat ik doe is belangrijk voor mijzelf en de fans. Ik wil die man zijn die na dertig jaar kan zeggen dat hij nog steeds rock en roll naar de mensen brengt. Daarnaast zullen mensen altijd van oprechte muziek houden, ondanks welk genre het is. Het zal nooit uitsterven, maar het is aan mensen als ik en de band om het door te kunnen geven.”

Je bent dus een bluesartiest. Je hebt zelfs het woord ‘Bluespower’ op je rechterarm getatoeëerd, naar het nummer van blueslegende Albert King. Ook zet je het altijd in de caption van je posts op Instagram. Wat betekend bluespower voor je?

“Ooeeehh! Dat was het nummer en de term die mijn leven hebben veranderd. Ik hield al van rock en gitaren, maar toen ik dat nummer hoorde wist ik wat ik wilde doen. Ik kon het letterlijk voor me zien. In het nummer zegt Albert King ook dat het niet gaat over waar je vandaan komt of hoe oud je bent, want iedereen kan de blues hebben of de blues spelen. Bluespower gaat voor mij niet eens over een genre, maar over een ‘state-of-mind.’ Ik pak een gitaar op en probeer het gewoon te crushen! That’s bluespower!

We moeten het hebben over je gitaarstyle. Die valt op door verschillende redenen. Hoe kwam je erop om maar één P-90 pick-up (element op de gitaar die het geluid van de snaren opvangt) op je gitaar te gebruiken?

“Wow, dit wordt nerdy! Je hebt de single coils op Stratocasters en humbuckers op Gibson Les Pauls, maar de P-90 zit er precies tussenin. Het heeft een schoon geluid, maar tegelijkertijd is het ook een krachtig geluid. Daarnaast werkt de P-90 heel goed samen met de volume- en toonknop. Meestal draai je één van de twee helemaal open of juist helemaal dicht, maar deze pick-up reageert veel preciezer op de knoppen. Het is een heel veelzijdige pick-up. Ik heb ze allemaal geprobeerd, maar deze past bij mij.”

Je speelt op een Epiphone Les Paul en nu wordt je zelfs gesponsord door Epiphone. Hoe is dat gekomen?

“Ik had met een gitaarwedstrijd al een sponsordeal met het snarenmerk D’Addario gewonnen. In L.A. introduceerde mijn manager me toen aan Jenny van het gitaarmerk Gibson. Epiphone valt ook onder het merk Gibson. Zij nodigde me uit om naar de showroom van Gibson te komen. Toen we aan het praten waren over een deal stuurde ze me een Epiphone. Die wilde ik in het begin niet eens, omdat ik altijd op Gibsons speelde. Toen kwamen ze met de Epiphone Les Paul en ik was gelijk verkocht. Zeker voor de jongere gitaristen die niet zoveel kunnen uitgeven aan een gitaar is Epiphone een goed keuze. We zijn nu zelfs aan het praten over een signature gitaarmodel! Het zal maar één P-90 pick-up hebben met maar één toon- en een volumeknop en de rest van het lichaam zal glad afgewerkt zijn. Verder zijn er nog wat kleine aanpassingen.”

Tekst gaat verder onder foto

jared-james-3

Door de samenstelling van je gitaar in combinatie met het spelen zonder plectrum viel je gelijk op. Hoe is deze manier van gitaarspelen zonder plectrum ontstaan?

“Rond mijn achttiende kwam ik erachter dat ik als mezelf moest klinken. Ik had een Stratocaster, een plectrum en ik klonk als Stevie Ray Vaughan. mensen zeiden dat ook tegen me, maar er moest meer zijn. Ik wilde dat mensen mij hoorde en gelijk wisten dat ik het was. Wanneer je met je vingers speelt wordt het een hele “percussieve sound.” Mijn moeder zei vroeger altijd dat ik mijn handen kapot aan het maken was. Gelukkig is het niet zo erg als je zou denken. Een andere reden waarom ik zonder een plectrum speel is dat ik elke noot die ik speel ook kan voelen. Het is een vibratie. Het is de totale verbinding.”

jared-james-optreden-3

Je laatste album Black Magic kwam vorig jaar uit. Hoe was het opnemen van het album?

“Het was geweldig! Een van mijn beste vrienden is Tony Perry, de zoon van Aerosmith’s gitarist Joe Perry. Tony is een geweldige producer en wilde graag Black Magic produceren. Joe Perry zit in de band de Hollywood Vampires met Alice Cooper en acteur Johnny Depp, dus toen we een plek nodig hadden om alles op te nemen stelde Tony voor om het in de thuisstudio van Johnny te doen. We zaten in zijn villa met zoveel verschillende gitaren. Als je gewoon thuis of in een normale studio bent ligt de druk niet heel hoog. Nu je in die thuisstudio zit met al deze bekende mensen probeer je jezelf een extra duw te geven om indruk te maken op ze. Toen we de opnames aan Joe en Johnny lieten horen vonden ze het echt goed. We hadden de zegening van deze mensen. Om van Joe Perry te horen dat je een badass bent is echt bizar!”

Wat zou je zeggen als je Black Magic vergelijkt met je voorgaande debuutalbum, Old Glory and Wild Revival?

“Old Glory and Wild Revival was mijn eerste keer in de studio. Wat je op die plaat hoort is iemand die nog moet uitzoeken hoe alles werkt. Ik was heel nerveus en ik zocht nog naar mijn eigen stem op de gitaar. Na de release heb ik twee jaar lang getourd. Je kan het vergelijken met een gloednieuwe auto die ik net heb gekocht, waarin ik twee jaar lang tour en heel veel dingen heb meegemaakt en geleerd. Nu ben ik bij Black Magic en heb ik die auto aangepast tot een auto die perfect bij mij past. Black Magic is een samenkomst van twee jaar lang touren en allemaal andere ervaringen. Het is een album dat live gebracht moet worden. Op het album hoor je nummers van vier minuten, maar live maken we er jams van soms wel twintig minuten van. Het is een beetje als Cream live. Het is een hard statement!”

Livefoto’s geschoten tijdens Nichols’ set in De Melkweg op vrijdag 9 maart

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current ye@r *

DRUNK REVIEWS

open all posts

DRUNK REVIEWS

DRUNK REVIEWS

Contact leggen met LLUID?

Naam (verplicht)

Email (verplicht)

Onderwerp

Vertel...