REVIEW: Metro Station – Gold EP

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

De wedergeboorte van Metro Station eerder dit jaar kwam als een complete verrassing voor iedereen. De wijlen electropopband had naast een handvol hits niet veel redenen om door een massaal publiek herinnerd te worden, maar toch bliezen Trace Cyrus en Mason Musso met z’n tweeën de band weer leven in. De reacties na de eerste single Love & War waren gemixt; er is altijd wel een afzetmarkt bij gillende meisjes, maar konden we in dit geval de ‘doden’ maar niet beter laten slapen?

Sprake van een band is er al weinig op Gold; het zijn wat semi-professionele dancetracks waar Cyrus en Musso elkaar op afwisselen. Joost mag weten wat er met Cyrus’ stem is gebeurd tijdens de break, maar het heeft in ieder geval niets goeds uitgehaald; zijn half hijgende lijntjes geven de nummers allesbehalve extra pit. Waar de single Love & War nog wel interessant klonk is De hele EP een clichématig zooitje geworden. Het ‘verplichte’ rustige nummer Gold is vreselijk en qua thematiek wordt er amper verder gekeken dan booze, disco’s en meisjes. De toevoeging van The Ready Set op Forever Young is dan nog wel leuk, maar wordt volledig overstemd door de belachelijk laffe muziek eronder.

Als de moed je dan nog niet in de schoenen is gezakt geeft afsluiter Play It Cool de genadeslag. De samenvatting van makkelijke muziek, uitermate onintelligente teksten en Trace Cyrus tenenkrommende stem komt daarin bij elkaar. Wat een glorieuze wederopstanding had moeten zijn is meer een soort zombiefilm geworden, waar de doden eigenlijk met rust gelaten hadden moeten worden. En als we het toch over films hebben, er staat hiervan al een sequel (in de vorm van een full-length album) in de stijgers. Help..

Luister van Gold:

  • Love & War
  • She Likes Girls

Abonneer je op de LLUID Spotify Playlist om direct te luisteren!

Of lees dit