New here? Register. ×

REVIEW: Franz Ferdinand – Always Ascending (★★☆☆☆)

no comments
Written by Jaap Smit | Published in Albums, Indie, Pop, Reviews, Rock
  • always-ascending
12Feb

Door: Jaap Smit

Anderhalve minuut duurt het, voordat het dramatische gezever van Alex Kapranos wordt afgekapt door een drumroll die Always Ascending, het vijfde album van de Schotse indieprinsen, met verve opent. “Talk to me, c’mon talk to me” zingt de zanger uitdagend, nog even glad als ooit tevoren. Ondersteund door een toren discosynths en een opengetrokken blik moderne beats lijkt Franz Ferdinand sterk in haar schoenen dit nieuwe avontuur af te trappen. Al is avontuur nogal een groot woord dit keer.

De openende titeltrack heeft het domme geluk dat het al een aantal maanden wordt gedraaid en dat we daarom op herkenning een goed gevoel krijgen bij de eerste vijf minuten. Veertig minuten later is de enige juiste conclusie dat we zelfs Always Ascending nooit leuk hebben gevonden. Met twee nieuwe bandleden en een een geblondeerde leadzanger zou je een hervonden energie verwachten, maar Franz Ferdinand blijft op Always Ascending hoorbaar herkauwen op alles wat al eens uit ze is gekomen en het (te) zuinig inzetten van nieuwe toetsenist Julien Corrie.

Met nummers die in tekst en muziek op matige draaimolenritjes lijken steekt er niet eens één onvervalst leuke single bovenuit. En dat hebben we te danken aan producer Phillipe Zdar, die de band verbood te ‘over-focussen’ op één nummer. Er mochten geen singles gekozen worden; het ‘aandacht-level’ moest over de hele plaat gelijk blijven. De uitkomst hiervan is een vlak verfpalet waarop alle kleuren tot grijsbruin zijn gemengd. We mogen wat lichtpuntjes toekennen aan The Academy Award, waarin een restje theatraal FFS zit verstopt, en aan de eighties-disco van Feel the Love Go. Maar op het wereldtoneel stellen deze nummers al bijzonder weinig voor. 

De magere jaren na FFS en Right Thoughts, Right Words, Right Actions hebben zich dan onvermijdelijk aangediend, waarin de band zich presenteert als een misvormde hybride tussen saaie indierock en tevergeefse discobeats. De weinige indruk die de muziek al maakt kan niet worden gecomplementeerd door de teksten, die van het beschrijven van meisjes (Glimpse of Love) naar dagjes lamlullen gaat (Lazy Boy). Er stond duidelijk iets uit bij de band tijdens het maken van Always Ascending en dat maakt deze langverwachte release tot een domper van formaat. (★★☆☆☆)

Luister van Always Ascending:

  • The Academy Award
  • Feel The Love Go

gifbanner-the-front-bottoms

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Current ye@r *

DRUNK REVIEWS

open all posts

DRUNK REVIEWS

DRUNK REVIEWS

Contact leggen met LLUID?

Naam (verplicht)

Email (verplicht)

Onderwerp

Vertel...