REVIEW: Gus Dapperton – Where Polly People Go To Read (★★★)

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Yentl Neutkens

Het langverwachte debuutalbum van Gus Dapperton – volgens sommige dé toekomstige indiekoning – is eindelijk daar. Gus en zijn band zijn al enige tijd bezig en droppen lekkere dansbare singles die het verlangen naar een album erg versterkte. Where Polly People Go To Read mist af en toe de pakkende nummers die we gewend zijn na de eerdere singles en ep’s en laat een andere kant van de kleurige en extravagante zanger zien. Een kant die waarschijnlijk door de fans van zijn opgewekte popliedjes niet altijd gewaardeerd wordt.

Met eerder uitgebrachte singles My Favourite Fish en Fill Me Up Anthem liet Gus al horen dat hij een rustigere kant op ging. Een kant die een stuk minder funky en vrolijk is vergeleken met eerdere singles Prune, You Talk Funny en I’m Just Snacking. Op het debuutalbum komt deze rustigere sound een stuk vaker terug. Gelukkig wordt het enigszins gecombineerd met het typische elektronische geluid waar we de New Yorker van kennen.

Eerder al hoorden we op de single World Class Cinema dat de roots van Gus niet helemaal verloren zijn gegaan. Het nummer heeft het herkenbare, pakkende geluid met een tekst die we na één keer luisteren kunnen meezingen. Op Where Polly People Go To Read horen we nog wel een paar van die liedjes terug, die lekker blijven hangen. Eyes For Ellis, het vierde nummer op het album, is hier een goed voorbeeld van. Een heerlijk foute technobeat zorgt voor dansbaarheid, maar toch blijft het pakkende element een beetje uit. Iets wat op meer liedjes gebeurt. Zo begint opener Verdagris vrij hoopvol met een typerend loopje, maar het nummer ontwikkelt zich verder niet echt. Nomadicon, het derde nummer, hoort ook thuis in het rijtje van niet zo pakkende liedjes. Gelukkig zijn er ook een paar liedjes die overtuigen en uitstekend passen bij het heerlijk zonnige, lenteweer zoals Sockboy.

Gus Dapperton laat zien dat hij een duidelijke en goede speler is in het genre wat hij heeft gekozen. Lome popbeats met veel synthesizers en foute jaren ‘80 invloeden. Wat hij doet, doet hij goed. Maar of het ook interessant blijft, is een beetje de vraag. Het geluid wat we van hem kennen is origineel en ligt lekker in het gehoor, maar tijdens het luisteren naar het album merk je dat de zanger niet heel erg weet te verrassend. Desondanks zal het album voor luisteraars die zijn oude werk niet kennen een makkelijke en vrolijke popplaat zijn.

Luister van Where Do Polly People Go To Read:

  • My Favourite Fish
  • Sockboy
  • World Class Cinema

Of lees dit