Berichten

, , ,

CONCERT: Nieuwe stijl van As It Is trekt ons terug naar 2006

Tekst: Jupiter Beestman    Foto’s: Odile Grim

As it is heeft met hun laatste album The Great Depression hun zoetsappige imago van okay. ingeruild voor meer donkere tunes. Met teksten zoals “we live in the great depression” en we’re all t blame for the wounded world’ heeft het Britse vijftal een compleet andere snaar geraakt. Ze speelden in de Melkweg Oude Zaal.

odilegrim_asitis_02

Het Canadese Courage, My Love mag de avond openen 10 minuten na het openen van de deuren. Ze hebben een aantal EP’s, die vergeleken met de andere openers super poppy klinken, en met een vrouwelijke leadzanger zijn ze zeker de odd duck op deze tour. Maar ze zijn zeker niet om links te laten liggen; de tunes zijn catchy en makkelijk om aan te horen, maar meer dan een goede support act gaat het niet worden.

Als tweede krijgen we Holding Absence, een nieuwe band uit engeland. Voor een band die pas een jaartje bestaat hebben ze een keigoed begin gemaakt. Met originele en kei sterke  nummers zoals Penace, Dream of Me en Like a Shadow zullen ze zeker snel groeien binnen de scene.

Dan als derde hebben we Trash Boat, wat zeker wel een verrassing was. Deze zomer stond de Britse band nog de boel te verbouwen op de mainstage van Reading & Leeds. Zo is hun populariteit in het vasteland van europa ook wel duidelijk. Er wordt flink gemoshed en meegeschreeuwd op nummers zoals Inside Out, Shade en Strangers. Onderdanks de kleine muziekale kloof tussen As It Is heeft Trash Boat het wel goed voor elkaar.

odilegrim_asitis_25

Als het tijd is voor As It Is klinkt er een fragment wat speciaal voor de shows is geschreven en opgenomen. Een mannelijke stem babbelt een – door de bas en distortion half onverstaanbaar – praatje, wat goed bij de algemene stijl  hoort van de show. Frontman Patty Walters neemt het nieuwe thema van het album erg serieus, met lang zwart haren alsof hij plotseling in een portaal naar 2006 is gevallen in het afgelopen jaar. Met passende zwart-rode outfits komt As It Is het podium op rennen met nieuwe gitarist Ronnie, die al mee is sinds warped tour, maar nu officieel deel uit lijkt te maken van de band.

Het eerste nummer van de avond is The Reaper. Op deze track heeft Aaron Gillespie van Undearoath een kleine cameo, maar door zijn afwezigheid wordt zijn plekje gevuld door zanger Tobi van Trash Boat. Terwijl we door de set gaan en nummers horen zoals The Fire, The Dark, Austen en Hey Rachel slingert Frontman Patty weer als gebruikelijk met zijn nu rode microfoon. Maar zelfs met deze traditionele move is dit een compleet andere show dan vorig jaar. Deze is donkerder, en krachtiger. Mede dankzij de nieuwe boodschap van de band, wat van everything is okay is veranderd naar we’re all to blame.

odilegrim_asitis_15

Bij het nummer No Way Out haalt frontman Patty een rode megafoon van achter de drums vandaan, waarmee hij het publiek in schreeuwt. Wat een nostalgisch gevoel opborrelt. Gerard Way van My Chemical Romance heeft dit ook een tijd gedaan in de vroege zeroes. De setlist van As It Is bevat, wat overigens geen verassing is, bijna alleen maar nummers van The Great Depression en voorgaand album Okay. Het enige nummer wat hier niet tussen past is Can’t Save Myself, van EP This Mind Of Mine, wat al jaren een vast nummer op de setlist is. Ook eindigen ze niet meer met Dial tones, hun bekendste track, wat al sinds de release hun laatste nummer is. Ze spelen hem nu als één na laatste, ingeruild voor The Sigma (Boys Don’t Cry).

Bekijk ons fotoalbum van de avond hier.

, ,

CONCERT: State Champs staat nog altijd garant voor bakken energie in Patronaat

Door: Jupiter Beestman    Foto’s: Anieck van Maaren

De mannen van State Champs lieten hun nieuwe album Living Proof pakweg vijf maanden geleden aan het begin van Warped tour uitbrengen. De promotietour liet lang op zich wachten maar hij is er dan eindelijk: de Living Proof tour in Patronaat, Haarlem.

Een klein kwartiertje nadat de deuren open gaan begint al het eerste voorprogramma zodat alle vier de acts een beetje fatsoenlijke speeltijd hebben. Het zijn er maar liefst drie en voor sommigen blijken ze achteraf het beste deel van de show. De eerste band Woes is met een kleinschalige fanbase toch erg populair. Er vormen zich zelfs, ondanks  of mede dankzij het niet uitverkopen van de zaal en het vroege begin, clubjes crowdsurfers en een moshpit en de band speelt erg energiek.

01-woes

Het tweede voorprogramma Stand Atlantic heeft al wat meer fans in het publiek. Er wordt hard meegezongen met de catchy nummers zoals Coffee at Midnight en Push maar ook  Lost My Cool en Lavender Bones van hun debuutalbum Skinny Dipping dat ongeveer twee weken geleden uitkwam. De sfeer is erg goed, tegen het midden van de set komen er plots zoveel crowdsurfers dat de security van het Patronaat het crowdsurfen moet verbieden.

Als derde act Seaway begint raakt de zaal al een beetje voller met typisch Nederlands publiek: energiek meedoen vanaf het eerste begin met een biertje in de hand. De band uit Canada speelde ook hun uitgebreide dosis aan meezingnummers zoals Slam, Lula on the Beach en een nummer dat elke avond anders is, deze keer is dat Curse Me Out. Het is duidelijk dat veel bezoekers voor de voorprogramma’s zijn gekomen. Velen maken nog even het zoveelste tripje naar de bar, garderobe of naar de merch om de bands te ontmoeten. Er zijn weinig mensen die de noodzaak voelen om alvast vooraan te gaan staan.

04-standatlantic

De set van State Champs begint met Criminal, een nummer van hun nieuwe album. Een goed openingsnummer, blijkt aan de reactie van het publiek dat na drie relatief dezelfde bands en aardig wat rondspringen toch niet zo moe is. Er wordt weer gecrowdsurfd maar de security laat het toe, alsof ze het al opgegeven hebben met dit publiek. We gaan verder met upbeat moderne pop-punk anthems zoals Losing Myself, Shape Up en Hard to Please. Er valt te merken dat er aardig aan de setlist gewerkt is, het is erg divers met nummers van alle albums, maar natuurlijk toch veel van Living Proof.

Er komt een pauze voor alle moshers met de nummers If I’m Lucky en Our Time To Go. If I’m Lucky is overigens ook meteen het enige nummer op de setlist met een akoestische gitaar en het enige rustige nummer van de avond. Precies wat we gewend zijn van Champs, continu de energie erin houden. Die energie houden kunnen ze wel, want na deze korte breather krijgen we meteen All You Are Is History, het nummer dat iedereen weer aan het springen krijgt en meteen is de zaal weer zoals het was. Alhoewel, er is inmiddels een groot gat ontstaan in de moshpit area, waardoor de crowdsurfers niet meer goed van het podium kunnen springen. Daarom geeft frontman Derek een korte uitleg hoe het publiek de crowdsurfers op moet vangen, maar dat heeft weinig effect. Velen worden door dezelfde mensen omhoog geholpen, een paar meter naar voren gebracht en het podium op geschoven. Dit gaat zo ongeveer de hele show door, die ons meetrekt langs nummers zoals Something About You, Simple Existence en Elevated. Als laatste krijgen we natuurlijk hun bekendste nummer Secrets waar het ineens niemand meer boeit waar ze staan in de zaal, iedereen doet mee met moshen en crowdsurfen. Onder invloed of niet, het was een geslaagd concert. Hopelijk komt State Champs snel terug (met minder voorprogramma’s).

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

09-seaway  11-seaway

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

12-statechamps  14-statechamps

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

19-statechamps  18-statechamps

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

20-statechamps

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

15-statechamps

banner-listener

, ,

CONCERT: Energiek Waterparks voldoet aan alle verwachtingen in Melkweg Amsterdam

Tekst: Jupiter Beestman       Foto’s: Odile Grim

Ze lijken onvermoeibaar. Een paar weken na het einde van de legendarische Vans Warped Tour en een paar dagen na Reading & Leeds zijn de jongens van Waterparks alweer begonnen aan hun Europese tour. Het jaren support spelen voor de grote bands zoals Good Charlotte, Mayday Parade en The Maine heeft hun populariteit een flinke boost gegeven. In maart speelde de band uit Texas in de grote zaal van Dynamo in Eindhoven en deze keer in de Melkweg Oude Zaal in Amsterdam, waar al veel fans al sinds een uur of zeven s’ ochtends in de rij zitten.

odilegrim_waterparksmelkweg08272018-20

Dit keer mochten ze hun eigen support act meenemen: het Australische viertal The Faim, die voor het eerst in Nederland zouden spelen. Althans, dat dachten we. Twee uur van tevoren liet de Melkweg te weten dat het gezelschap had afgezegd vanwege ‘’technische problemen’’. Voordat de show begint worden alvast foto’s gemaakt van de setlist en doorgegeven door het publiek. Er klinkt hier en daar een schreeuw van fans die hun favoriete nummer er op zien staan. De setlist varieert van hun tweede EP Cluster naar hun laatste album Entertainment, dat fans jong en oud makkelijk doet meezingen. Ook al ken je de nummers niet, ze zijn allemaal gemaakt om op te moshen. Als om half negen de show eindelijk begint (door het wegvallen van het voorprogramma) starten we met veel upbeat pop-punk nummers. Met aanmoediging van de band en na wat handgebaren van frontman Awsten Knight en gitarist Geoff Wigington is een groot deel van de vloer in een moshpit veranderd. Wat volgt zijn (volgens de tedere hartjes van het gemiddeld 15-jarige ‘dit is mijn eerste concert’ publiek) iets hardere liedjes zoals Crave, Made in America en 11:11. Dit trekt aardig wat crowdsurfers aan.

odilegrim_waterparksmelkweg08272018-33

De hele zaal is beweegt uitbundig. Dit is hét sfeertje waarvoor je naar een concert gaat; iets dat goed afgeeft op de band, die op hun plek weer diezelfde power afgeven. Er valt niks te merken van hun drukke voorgaande en aankomende tourschema. Na ongeveer elf nummers is bijna iedereen bekaf. De band verlaat het podium en Knight komt in zijn eentje weer op met een akoestische gitaar. We krijgen een ademmomentje in de vorm van Lucky People, een snel maar zoetsappig liefdesliedje zorgt voor een paar tranen bij de jonge fans. Gevolgd door een akoestische versie van What We Do For Fun, een track van de Amerikaanse deluxe versie van Double Dare en dus bijna onbekend aan deze kant van de oceaan. Bijna niemand zingt mee, een perfecte kans om eindelijk Awsten’s zangstem te horen, die door het geschreeuw van de fans eerder bijna niet te horen was. Het begint nu  toch wel duidelijker te worden wat de schade is die de drukke agenda van Waterparks met Awsten’s stem heeft gedaan. Alles klinkt goed zuiver maar af en toe ook wat shaky. Knight sluit het kalme segment uiteindelijk af met 21 Questions, dat eindigt in een flinke drop en een weer super opgeladen crowd.

odilegrim_waterparksmelkweg08272018-3

Stupid For You komt hierna voor een groot aantal fans als een verrassing, Waterparks sloot namelijk sinds de release van Entertainment hun sets altijd  af met het schreeuwnummer Tantrum, dat Awsten weleens stemproblemen opleverde. Doelbewust was het nummer na Reading & Leeds van de setlist gehaald, maar dankzij het doorzetten van het publiek en als een soort bedankje voor de goede sfeer speelt de band dan toch deze fan-favourite als laatste nummer. Na afloop van het concert wordt er uiteraard veel getwittert. Awsten post een video op zijn account waar hij bezweet op de grond ligt: “I can barely even hold the phone, my adrenaline is fucking me up, and my hands are shaky”. Een perfecte quote voor deze super-energieke avond

ffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffffff

odilegrim_waterparksmelkweg08272018-16  odilegrim_waterparksmelkweg08272018-10

ggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg

odilegrim_waterparksmelkweg08272018-9  odilegrim_waterparksmelkweg08272018-35

ggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggggg

odilegrim_waterparksmelkweg08272018-32  odilegrim_waterparksmelkweg08272018-25