,

REVIEW: The Script – No Sound Without Silence

12946

Een soort vage driehoeksverhouding lijkt het; U2, Coldplay en The Script (alle drie uit Groot Brittannië) zijn momenteel heren en meesters in het razend populaire popband-circuit. Zonder moeite worden de grootste tenten vol getrokken met mensen die helemaal lijp zijn voor de toegankelijke pop/rock die deze drie bands verbind. U2 en Coldplay (ooit geïnspireerd door U2) hebben ook 2014 gekozen als decor van hun nieuwe albums, dus kon The Script (op haar beurt weer geïnspireerd door Coldplay) niet achterblijven, met No Sound Without Silence als resultaat.

Het vierde album van de Ieren volgt het in 2012 verschenen #3 op, waarvan vooral de samenwerking met will.i.am op Hall Of Fame is blijven hangen. Vanaf het prille begin hebben de heren van The Script al goed door hoe een succesvolle popsong in elkaar steekt, en wijken niet snel van die formule af. Hoewel er weinig Script-singles The Man Who Can’t Be Moved hebben geëvenaard, worden er dappere pogingen gewaagd die zo nu en dan een prima hit opleveren. Leading single Superheroes is er zo eentje, die een tijdje terug al goed de toon voor het album wist te zetten. Maar eerlijk is eerlijk; het nogal commerciële imago van de band geeft zulke toffe tracks een wat goedkope nasmaak, waardoor het soms lijkt alsof je fabriekmuziek aan het luisteren bent.

Los van die bijgedachtes heeft No Sound Without Silence haar momentjes; opener No Good In Goodbye is een prachtig nummer, die de lat al flink hoog legt voor de rest, die vooral bestaat uit popsongs volgens het boekje. Duidelijk is te horen dat het drietal niet ongelooflijk staat te springen om gedurfde expirimentjes, een funky bassriff of een diepe dubstep-bridge (ik roep maar wat). Het zou ook totaal niet bij ze passen, maar zou de boel wel lekker flink opschudden. Het dichtst in de buurt van een ‘expiriment’ is Paint The Town Green, een geinige track met wat Ierse folkinvloeden, die vooral in eigen land razend populair kan worden.

Dertien jaar nadat The Script werd opgericht kan niemand meer om ze heen en is hun herkenbare stijl een vast onderdeel in het muzieklandschap geworden. Geen lichte wolk die vrolijk alle kanten op kan zweven, maar meer een zware rots die z’n eigen lijntjes heeft uitgetekend die daar niet buiten beweegt. Tot nu toe leggen die restricties The Script geen windeieren, maar worden de platen wel een beetje voorspelbaar. Dat wil niet zeggen dat No Sound Without Silence slecht is, maar het had net zo goed #4 kunnen heten.

Luister van No Sound Without Silence:

  • No Good In Goodbye
  • Superheroes
  • Never Seen Anything Quite Like You
  • Paint The Town Green

Abonneer je op de LLUID Spotify Playlist om direct te luisteren!

,

REVIEW: Neon Trees – Pop Psychology

pop-psychology-1396622414

Onder het mom van oude koeien uit de sloot halen pakken we er vandaag een album uit dat nog voor de zomer al uitkwam. Pop Psychology (uitgebracht in april) van Neon Trees leek in tegenstelling tot haar voorgangers Europa een beetje over te slaan en pas later een beetje bekendheid te kweken. Beter laat dan nooit bleek maar weer, want de Trees plande meteen een Europese tour in en pakte daarmee ook de Oude Zaal van de Melkweg mee.

Voor wie Neon Trees wat onbekend in de oren klinkt, je kent ze vast van Animal. Met die single braken ze wereldwijd door, maar hebben nooit dat succes kunnen onderhouden. Pop Psychology is een plaat die dat succes niet in een keer zal evenaren, maar kan de band wel naar wat interessante hoogtes stuwen. Pop Psychology is namelijk het schoolvoorbeeld van een puik pop-album: catchy hooks, meebrulbare refreintjes en niet teveel poespas. Giet daarbij flink wat “Young & In Love”-frustraties bij en de jongere muziekgeneratie ligt aan je voeten. Openingsduo Love In The 21st Century en Text Me In The Morning gaan niet diep, maar blijven dagen in je hoofd hangen.

Neon Trees weet dondersgoed dat daar hun krachten liggen en buiten die op licht verteerbare manier uit. Hier en daar wijkt Pop Psychology wat van dat pad af, bijvoorbeeld op het rustige maar prachtige Voices In The Halls, of laten drumster Elaine Bradley wat vrouwelijke vocalen invullen op Unavoidable. Toch zijn de nummers die zich tussen je oren zullen nestelen die de (bijna klassieke) Neon Trees-formule opvolgen: catchy riff, couplet dat net niet uitbundig genoeg is om vervolgens het contrast met een superdansbaar refrein des te groter te maken. Simpel maar doeltreffend.

Neon Trees kan met het grootste deel van de tracks op Pop Psychology ongelooflijk tevreden zijn, de licht verteerbare hooks en catchy refreintjes maken de plaat tot een onterechte underdog in de releases van dit jaar. Hopelijk worden de singles van Pop Psychology snel alsnog opgepikt door de Nederlandse radio, zodat we ze misschien ook nog een avondje naar de Melkweg kunnen halen..

Luister van Pop Psychology:

  • Love In The 21st Century
  • Text Me In The Morning
  • Teenager In Love
  • First Things First

Abonneer je op de LLUID Spotify Playlist om direct te luisteren!