,

CONCERT: The 1975 in Tivoli 4-10-14

IMG_1490

Door: Jelle de Ru

The 1975 stond gisteren in Tivoli Vredenburg. In het kort: The 1975 is een niks-aan-de-hand vrolijk popbandje met een jaren ’80 sound, die het voorprogramma van onder andere Muse en the Rolling Stones mochten verzorgen. Dat is behoorlijk wat als je pas twee jaar aan de weg timmert. Het succes van de band zit hem mede in de schare zeventienjarige (voornamelijk vrouwelijke) fans en de 2 hitjes: Girls en Chocolate.

Van te voren sprak ik met Felicia (17 jaar), die al een flinke tijd in de rij stond: “Ik sta hier al vanaf 10 uur `s ochtends, maar sommige mensen stonden hier al om half 6. De laatste keer was het ook al zo druk bij hun show en stonden we helemaal achteraan. Dit is de derde keer dat ik ze ga zien; vorig jaar zag ik ze in de Melkweg en eerder dit jaar was ik ook bij hun optreden in Paradiso. The 1975 is echt geweldig, ik ben normaal niet zo van alternatieve muziek, maar hun vind ik echt leuk!” Tot slot hoopte ik dat zij een verklaring had voor al de hoeveelheid fangirls, maar zij snapte er ook niet veel van. Ze kwam voornamelijk voor de muziek en een eventuele meet & greet: “Hopelijk pakt hij wel mijn tekening en vanavond gaan we hem proberen te ontmoeten!’”

Toen de deuren van het Ronda om half 8 open gingen, stroomde het dirIMG_1520ect vol. In het voorprogramma stond een leuk ander niks-aan-de-hand popbandje: Pool, een drie koppen-tellende formatie. Pool presteerde het om het festival gevoel te creëren in een concertzaal: het publiek had er zin in en ondanks dat ze het bandje niet echt kenden werd er uitbundig gejoeld en gefloten.

Toen was het tijd voor The 1975, waar sommige mensen dus al veertien uur op hadden gewacht. Matthew, zanger en gitarist kwam het podium op met een halfvolle fles wijn. De rest had hij professioneel weggetikt. Maar hij had wel zin in. Zoals altijd had hij het publiek in no time mee (na een half uur werd de eerste BH het podium gegooid, gevolgd door rozen en knuffels), en werkte hij goed door met het festival gevoel; in dat opzicht was Pool als openingsact een schot in de roos. Muzikaal gezien was het trouwens ook het zeker niet slecht. De band maakte een paar missers, maar dat viel misschien te wijten aan de lege fles wijn. Ondanks dat het repertoire tot nu toe nog een beetje zweverig is, wisten Matt en z’n band er wel een show van te maken. Zo presteerde hij het om zo het drumstel op te springen en er ook nog soepel vanaf te komen. The 1975 haalde alles uit de kast, waaronder een saxofonist, om het allemaal nog zwoeler te maken. De welbekende truc met de telefoonlampjes werd er ook nog bijgehaald (het was echt belangrijk want het nummer ging over hem). Hij ging daarbij op de hoek van het podium zitten waar hij zich een beetje liet betasten terwijl hij een sigaretje opstak.

Na de toegift, met de hits Girls en Chocolate, ging ik zingend naar huis: ‘Yeah we’re dressed in black from head to toe, we’ve got guns hidden under our petticoats, no we’re never gunna’ quit it no we’re never gunna’ quit it no’. Al die gillende meisjes, de jongens verdienen het. Misschien ben ik zelf wel een beetje jaloers.

(Foto’s: Jelle de Ru)