, ,

REVIEW: Enter Shikari – The Mindsweep

Er is geen andere band die politieke issues zo leuk maakt als Enter Shikari. Zodra het viertal een boekje open doet over het milieu, dreigende kernoorlogen en zorgwetten levert dat meestal een explosie van geluid en energie op. Het nieuwe partijplan The Mindsweep, dat vanaf 20 januari in de winkels zal liggen, is weer goed gevuld met nobele doelen, maar richt zich minder op die explosies.

A Flash Flood Of Colour, dat in 2011 uitkwam, had over het algemeen zowel progressieve power als agressieve, een plaatje waarin de Britse band zich prima kan vinden. Als die plaat helemaal in je straatje lag, kan het niet anders dan dat je The Mindsweep ook de shit vindt. Toch zijn er een paar subtiele verschillen tussen de albums. De schreeuwstem van zanger Rou is op de plaat netto wat minder ingezet, maar zijn zangstem is minstens zo goed. Natuurlijk is de plaat niet vrij van nummers om goed op te raven, Never Let Go Of The Microscope, Anaesthetist en There’s A Price On Your Head slaan wild om zich heen. Toch staat dit goed in contrast met een nummers zoals Dear Future Historians, waarin diezelfde zanger zes minuten lang een gevoelige pianoballad uit z’n keel krijgt. De eerste keer klinkt het wat onwennig, maar voor een band met karakter is zo’n track een gouden zet.

De plaat werkt uiteindelijk toe naar een minder agressieve status dan A Flash Flood Of Colour, mede door de nummers minder vaak een opstand willen leiden en de extra aandacht voor melodie door slimme en onverwachte toevoegingen. Die lopen van het strijkkwartet aan het einde van Dear Future Historians tot de xylofoontjes op Bank Of England, die zo van Bloc Party’s Silent Alarm lijken weggelopen te zijn. Bassist Chris Batten laat zijn vlakke stem vaker horen, een afwisseling die regelmatig een schot in de roos blijkt te zijn, bijvoorbeeld op The One True Color.

The Appeal & The Mindsweep, een nummer dat in tweeën is gesplitst als interlude en outerlude, geven The Mindsweep ondanks haar relatieve pacifisme toch een pittige kop en staart. Voor het totaalplaatje brengt dat enige balans tussen de brutale hardcore en de melodische rocknummers. Los van een klein handjevol zullen veel tracks van de plaat niet in de vaste setlists komen. Publiek wil liever Juggernauts, Thmpers en Sorry You’re Not A Winners. The Mindsweep is dan ook niet het album wat we wilden, maar wel het album wat we nodig hadden. Kleine verfijningen en iets meer inhoud dan brute vorm geven ons een betere kijk in het karakter van een band, die ondanks hun streken altijd meer blijven dan slechts een muur decibel.

Luister van The Mindsweep:

  • The One True Color
  • Aneasthethist
  • The Bank Of England
  • Dear Future Historians

(Foto boven: Tom Martin)