,

VIDEO: Imagine Dragons – Shots Ft. Broiler

imagine dragons

Het lijkt wel de week van de tweede videoclip; eerst zagen we Chef’Special al een tweede video voor In Your Arms uitbrengen en vandaag releast Imagine Dragons een nieuwe clip voor hun single Shots, afkomstig van hun laatste album Smoke + Mirrors. In de eerste video zagen we de band in een aantal schilderijen rond huppelen, maar voor deze nieuwe versie (die is geremixed door Broiler) zien we de band ravotten in de Stratosphere toren in Las Vegas. Want ja, hoe goed kan je je eigen nummer zingen hangend op ikweetniethoeveel-meter hoogte? Zorg vooral dat je ‘m helemaal kijkt; bassist Ben McKee lijkt tegen het einde niet meer zo’n fan te zijn van alle attracties..

Bekijk hier de video voor Shots Ft. Broiler:

,

REVIEW: FFS – FFS

Door: Jaap Smit

Als Franz Ferdinand’s zanger Alex Kapranos in 2013 op zoek is naar een tandarts in San Fansisco, ontmoet hij de broertjes Mael van de band Sparks. Ze nodigen Alex en z’n band uit om naar een van hun shows te komen en nog diezelfde avond schudden ze de hand op een muzikale samenwerking. Op dat moment durft niemand nog te zeggen dat ze als FFS een muzikale knock-out in handen hebben.

FFS brengt muzikale grootsheid zoals het tegenwoordig nog weinig hoort. Van klassiek dramatisch naar uptempo en gevat, het album rent over een metersbreed theaterpodium zonder uit het spotlicht te vallen. De dreigende pianoklanken van Johnny Delusional leven hand in hand met de opzwepende en gezellige synthritmes van Police Encounters. FFS vangt de theatrale flair van een toneelstuk en verdeeld dat zorgvuldig over de twaalf nummers.

Door de meerstemmige refreinen en frisse afwisseling van atmosfeer en stijl pakt geen van beide bands de upper hand in de uitvoering. Hier en daar valt een invloed aan ofwel Franz Ferdinand of Sparks toe te schrijven, maar die herkenningspunten doen absoluut geen afbraak aan de plaat. Denk hierbij aan de flitsende Aziatische electronica op So Desu Ne (met flink wat verwijzingen naar Japan) die naar Sparks wijzen, of het indierock-intro op The Man Without A Tan dat alleen Kapranos’ werk kan zijn geweest.

De thematiek in de nummers is bij vlagen zowel laagdrempelig als geniaal, voorbeelden hiervan zijn The Things I Won’t Get, waarin met teleurstelling wordt gezongen over de Oscars en Nobelprijzen die ze waarschijnlijk nooit zullen winnen, of Collaborations Don’t Work, waarin vocalisten Alex en Russel in verschillende dynamische actes hun samenwerking op tragikomische wijze in twijfel trekken. In combinatie met die theatersfeer pakt FFS met ongebruikelijke (maar rete-effectieve) charme de luisteraar in, die pas weer loslaat tot de laatste klanken. FFS klinkt als een meeslepend theaterstuk, waar vanuit alle hoeken en gaten de meest onvoorspelbare melodieën en arrangementen kunnen schieten. Met als gevolg staande ovaties en honderden rozen richting het podium.

Luister van FFS:

  • Johnny Delusional
  • Police Encounters
  • Dictator’s Son
  • Collaborations Don’t Work