, , , ,

REVIEW: The Great Communicators – Lucky Horse

Door: Claire Poel

De Haags-Amsterdamse band The Great Communicators is een redelijk nieuwe naam in het Nederlandse muzieklandschap. Op 23 september kwam hun album Lucky Horse uit, vol met nonchalante dromerige indiepop die de zon zal laten schijnen op de aankomende depressieve herfstdagen.

De band, vijf man en één vrouw sterk, levert met Lucky Horse een album af dat geknipt is voor iedere roadtrip. De lichtvoetige indiemuziek laat je dromen over lange autoritten door bossen en langs kustlijnen. “Muziek met de nonchalante, quirky charme van college rock,” zo beschrijft de band hun muziek zelf. De lead-microfoon wordt gedeeld door Arend Dijkstra en Gaia Slotboom, wiens stemmen moeiteloos samensmelten op een manier die een beetje aan het Britse duo Oh Wonder doet denken. Maar in tegenstelling tot Oh Wonder, durven Arend en Gaia zich ook los van elkaar te bewegen en voert in bepaalde nummers één van de twee de duidelijke boventoon.

Is het album perfect? Bijna. Aan de balans in het album kan nog gewerkt worden. Het begint met een viertal vrolijke liedjes waarop je door de kamer wil dansen in je onderbroek. Daarna schiet het album opeens in een donkerdere sfeer. Bij de nummers Strains en Magic coat is de lichtvoetigheid weer even terug, maar de plaat sluit toch wat duister af. Het verschil in sfeer tussen de nummers is groot, maar Lucky Horse is dan ook een debuutalbum. Aan de verhoudingen valt dus nog wel wat te schaven in de toekomst.

“We hebben allemaal kutbaantjes om dit te kunnen doen,” zei zanger Arend in de ochtendshow van Giel Beelen. En dat, jongens en meisjes, is nou eenmaal het lot van jonge Nederlandse bandjes. Het laat zien hoeveel The Great Communicators over heeft voor de muziek die ze maken. Dit is een band waar we nog veel meer van gaan horen, maar tot die tijd dansen we nog even een rondje door de kamer op Lucky Horse.

Luister van Lucky Horse:

  • Motion
  • Old Car
  • Strains
  • Away From The Sun
, , ,

REVIEW: Bastille – Wild World

Door: Noah Zurhaar

So… what would you little maniacs like to do first?”, zo gaat de eerste zin van het nieuwste album van Bastille: Wild World. De Britse synthpop groep rond singer/songwriter Dan Smith is weer terug met een kakelvers album, hun tweede full-length sinds Bad Blood, dat uitkwam in 2013. Na hits zoals Pompeii, Things We Lost In The Fire en hun nieuwste hit Good Grief, is het absoluut geen gek idee om best wat van deze plaat te verwachten.

Het album opent met het nummer Good Grief, gevolgd door het nummer The Currents. Hier gaat het eigenlijk al mis; het nummer klinkt bijna precies hetzelfde als het vorige nummer. Ongeveer 20 minuten in het album ben je de afgelopen 19 minuten al weer helemaal vergeten; alle nummers klinken als Good Grief. Op dit album staan alle nummers haaks tegenover elkaar en is er geen sprake van samenhang, noch een verhaallijn. Geen nummer loopt in elkaar over en alles is geschreven in een verschillende toonsoort, wat het gevoel geeft alsof je naar een compilatie album zit te luisteren.

In de loop van het album verschijnt een puntje licht: het nummer Blame. Het heeft een gaaf gitaarriffje en voelt progressiever dan de andere nummers. En net na dit nummer verdwijnt het lichtpuntje weer en wordt de draad van de banaliteit weer opgepakt. Dit was een zit van 49 minuten die je te snel vergeten bent. Bij het laatste nummer Winter Of Our Youth verwacht je een mooi outro om het album af te sluiten, maar nee. Niet eens. Je zit bijna een uur naar bijna hetzelfde ritme te luisteren met een Britse popstem eroverheen, geaccompagneerd met synth-instrumentalen.

Het album is een teleurstelling en niet gepassioneerd. Elk nummer voelt als iets in elkaar gezet in een fabriek en niet handgemaakt. Er is geen atmosfeer, geen flow, eigenlijk is er niks behalve akkoordenschema’s, coupletten en refreinen. Dit is het meest teleurstellende album van 2016. Voor goede synthpop zet je liever het eerste album aan, of luister iets van Tame Impala.

Luister van Wild World:

  • Good Grief
  • Blame

 

, , ,

VIDEO: Amber Kamminga – Getting To Know You

Countrypop gebaseerd op tinderdates, het is vanaf nu een bestaand concept. De Nederlandse countryzangeres Amber Kamminga gebruikte haar date-ervaringen (die helaas op niets uitliepen) als inspiratie voor haar nieuwe single Getting To Know You. Het nummer is de eerste single van haar aanstaande EP Star-crossed Lovers. Naar eigen zeggen zullen de nummers op de EP voornamelijk gaan over “avonden met iets te veel wijn en een man die te mooi is om waar te zijn”. Star-crossed Lovers komt uit in december.

Bekijk hier de video voor Getting To Know You: