,

REVIEW: Rue Royale – In Parrallel (★★★½)

Door: Marloes Brouwer

Na een break wegens de geboorte van hun eerste baby, zijn Ruth en Brookln Dekker terug met een gloednieuw album: In Parallel. Het echtpaar maakt sinds 2006 indie-folk-pop, geïnspireerd door Amerikaanse en Britse folk, soul en rock.

Het hypnotiserende gitaarspel in de eerste nummers van het album, sleuren je binnen enkele seconden mee naar een fantasiewereld. Tijdens het luisteren van In Parallel zit je onafgebroken in een staat van ontspannenheid. In het album zingen Ruth en Brookln regelmatig samen, maar in elk nummer heeft altijd een van de twee de overhand. Deze afwisseling van stemmen wekken de indruk dat ze een boodschap aan elkaar willen overbrengen.

De dromerige klanken worden halverwege het album afgewisseld door duisterdere, psychedelische sounds die door de nummers heen klinken. Zo hoor je aan het begin van het nummer The Rain Came And Gave dromerig gitaarspel, maar wordt dit aan het einde gemengd met buitenaards, bewerkt gepraat. Een aantal nummers van het album geven je als luisteraar een melancholisch gevoel. In het nummer Chip Away, gebruikt Ruth Dekker haar stem hoger dan normaal. Haar hoge, zachte stem laat je ademloos luisteren. Tegelijkertijd brengen haar uithalen emotie bij je los.

Wat jammer is, is dat veel nummers in het album op elkaar lijken. Doordat de liedjes niet bijzonder veel variatie kennen, wordt het soms wat eentonig, waardoor het moeilijk is om de liedjes afzonderlijk van elkaar te onthouden. Je komt niet voor gekke verrassingen te staan. Aan de ene kant houdt dat je relaxte gevoel vast, aan de andere kant mis je hierdoor een gevoel van extase. Dit wordt enigszins goedgemaakt door een knaller van een laatste nummer: I Don’t Know What It Is, dat meer uptempo is.

Luister van In Parrallel:

  • Chip Away
  • The Rain Came and Gave
  • I Don’t Know What It Is

banner-pale-waves

, ,

REVIEW: Lydmor – I Told You I’d Tell Them Our Story (★★★★½)

Door: Jaap Smit

Hoe groot moet de ellende van een artiest zijn voordat het een eigen album krijgt? Minstens zo veel dat je van Noorwegen naar Shanghai wilt verhuizen, in het geval van Lydmor. In het verre Oosten kon de Deense haar ingestorte leven van thuis een plekje geven, in de vorm van haar nieuwe album I Told You I’d Tell Them Our Story.

Het is bijna kil en steriel, hoe Lydmor door de electronica-nummers beweegt en telkens een andere frustratie aanbreekt. Het meest noemenswaardig is de single Claudia, waarin het machtsmisbruik van mannen in de muziekindustrie centraal staat. “Behold woman, I am money” wordt haar verteld, waarna ze de rollen omdraait: “behold money, I am woman.” Lydmor verheft het tot een battle cry, waarmee ze de strijd tegen haar demonen aan gaat.

Zo vrolijk als de synthpopliedjes op haar vorige plaat Y zijn de nummers op ITYITTOS zeker niet. Met cryptische interludes van mompelende gesprekken en sluipende beats, bass en dreigende electro (Trembling, UOME) creëert Lydmor een album met een mysterieuze, onrustige aantrekkingskracht. Haar versie van Shanghai klinkt als een plek van ellende, corruptie en sluimerend kwaad, maar waar ook liefde, passie en progressie een rol spelen. De onderkoelde, doelgerichte manier waarop Lydmor haar verdriet op I Told You I’d Tell Them Our Story verwerkt is van pure wereldklasse.

Luister van I Told You I’d Tell Them Our Story:

  • Killing Time
  • Claudia
  • Nostalgia
  • Trembling

banner-pale-waves