, , ,

REVIEW: Gus Dapperton – Where Polly People Go To Read (★★★)

Door: Yentl Neutkens

Het langverwachte debuutalbum van Gus Dapperton – volgens sommige dé toekomstige indiekoning – is eindelijk daar. Gus en zijn band zijn al enige tijd bezig en droppen lekkere dansbare singles die het verlangen naar een album erg versterkte. Where Polly People Go To Read mist af en toe de pakkende nummers die we gewend zijn na de eerdere singles en ep’s en laat een andere kant van de kleurige en extravagante zanger zien. Een kant die waarschijnlijk door de fans van zijn opgewekte popliedjes niet altijd gewaardeerd wordt.

Met eerder uitgebrachte singles My Favourite Fish en Fill Me Up Anthem liet Gus al horen dat hij een rustigere kant op ging. Een kant die een stuk minder funky en vrolijk is vergeleken met eerdere singles Prune, You Talk Funny en I’m Just Snacking. Op het debuutalbum komt deze rustigere sound een stuk vaker terug. Gelukkig wordt het enigszins gecombineerd met het typische elektronische geluid waar we de New Yorker van kennen.

Eerder al hoorden we op de single World Class Cinema dat de roots van Gus niet helemaal verloren zijn gegaan. Het nummer heeft het herkenbare, pakkende geluid met een tekst die we na één keer luisteren kunnen meezingen. Op Where Polly People Go To Read horen we nog wel een paar van die liedjes terug, die lekker blijven hangen. Eyes For Ellis, het vierde nummer op het album, is hier een goed voorbeeld van. Een heerlijk foute technobeat zorgt voor dansbaarheid, maar toch blijft het pakkende element een beetje uit. Iets wat op meer liedjes gebeurt. Zo begint opener Verdagris vrij hoopvol met een typerend loopje, maar het nummer ontwikkelt zich verder niet echt. Nomadicon, het derde nummer, hoort ook thuis in het rijtje van niet zo pakkende liedjes. Gelukkig zijn er ook een paar liedjes die overtuigen en uitstekend passen bij het heerlijk zonnige, lenteweer zoals Sockboy.

Gus Dapperton laat zien dat hij een duidelijke en goede speler is in het genre wat hij heeft gekozen. Lome popbeats met veel synthesizers en foute jaren ‘80 invloeden. Wat hij doet, doet hij goed. Maar of het ook interessant blijft, is een beetje de vraag. Het geluid wat we van hem kennen is origineel en ligt lekker in het gehoor, maar tijdens het luisteren naar het album merk je dat de zanger niet heel erg weet te verrassend. Desondanks zal het album voor luisteraars die zijn oude werk niet kennen een makkelijke en vrolijke popplaat zijn.

Luister van Where Do Polly People Go To Read:

  • My Favourite Fish
  • Sockboy
  • World Class Cinema
, ,

REVIEW: Maverick Sabre – When I Wake Up (★★★)

Door: Stefan Koren

Zijn fantastische stem komt net niet lekker tot zijn recht. Maverick Sabre levert met When I Wake Up een album af met veel mooie liedjes, waar je net iets te makkelijk bij weg droomt. Hierdoor komen de liedjes niet binnen met de kracht, die Sabre’s stem wel zou verdienen.

Het album begint sterk met het krachtige Preach waarbij je direct gepakt wordt. A capella komt de stem van Sabre direct binnen en zodra de beat erin komt wordt het nummer helemaal mooi. Ook het verrassende gitaartje in het outro zorgt ervoor dat je zin krijgt in de rest van het album. Helaas voldoet de rest van het album niet aan die verwachting. Bij Drifting klinkt het alsof de puzzelstukjes net niet lekker in elkaar passen, Into Nirvana kabbelt een beetje door en bij Weakness klinkt het alsof de piano in een vissenkom gezet is.

Gelukkig zijn er ook nummers die de aandacht weer naar zich toe trekken. Zo is de samenwerking met Jorja Smith op Slow Down erg goed. Maar het hoogtepunt komt op Into Hope, het twee-na-laatste nummer van het album. Het nummer begint heel klein, maar in het refrein pakt Sabre groots uit om vervolgens weer terug te keren naar het hele kleine. Maar helaas stuwt ook dit nummer het album niet naar grotere hoogte. Het is vergelijkbaar met een matige romcom. Inclusief het catchy popliedje onder de credits, Glory. Want het is niet vervelend om naar te luisteren, maar je mist niks als je het niet doet.

Luister van When I Wake Up:

  • Into Hope
  • Preach
  • Slow Down
, , , ,

REVIEW: The Maine – You Are OK (★★½)

Door: Jaap Smit

Als we iets over The Maine kunnen zeggen, is dat ze toch een behoorlijk ijverige band zijn. Los van labels en andere marionettenspelers rooien ze al geruime tijd zelf hun zaakjes onder de banier van 8123, de maatschappij die de band zelf heeft opgezet. Een voorbeeld voor velen en dankzij hun pakkende poprock ook nog eens een bijzonder positieve invloed op de jongere rockliefhebbers.

De nieuwe worp You Are OK is dan ook min of meer een ode aan de fans van The Maine, die geen kans onbenut laten om de bandleden te laten weten welke invloed de muziek op hun leven heeft gehad. De drie sussende woorden zijn simpel, maar raken juist net die snaren voor hen die het nodig hebben. Op papier is dit een typisch concept voor The Maine, die het ‘familiegevoel’ in iedere kier van hun bestaan laat doorsijpelen. Toch moet You Are OK wat kanttekeningen incasseren. Als opvolger van het magnifieke Lovely Little Lonely – de briljante blauwdruk van de volgroeide versie van The Maine – heeft het wat flinke schoenen te vullen en komt gevoelsmatig maar net tot de helft daarvan. Meer dan eens haast de band zich door de nummers heen, die dit keer sneller moeten pleasen dan voorheen. Maar wie snel kauwt, verslikt zich wel eens: The Maine laat kansen liggen om daadwerkelijk ons nog een rustig te vertellen dat we er mogen zijn en het goedkomt, zoals het op LLL daadwerkelijk sympathie en empathie in de nummers kon leggen. Op You Are OK zijn die momenten dungezaaid of worden ze afgeraffeld. Nummers als Heaven, We’re Already Here en One Sunset laten de plotselinge haast en nervositeit zien waarmee The Maine hun nummers afwerkt.

Nog altijd bewegen John O’Callaghan en consorten zich op een fijn snijvlak van poppunk en indie, maar buiten opzwepende refreinen en de incidentele snijdende solo’s weet er maar weinig te beklijven. Het rustige Forevermore is in de categorie slow burners hoogstens matig te noemen en het negen minuten durende slot van Flowers On The Grave maakt jammer genoeg ook weinig goed. Wat op de tekentafel een goed concept leek, blijkt in realiteit zonder spektakel af te gaan.

Luister van You Are OK:

  • Numb Without You
  • Tears Won’t Cry