, , , ,

REVIEW: Black Honey – Written & Directed (★★★½)

Door: Jaap Smit

Helemaal in lijn met hun liefde voor ‘70’s-Hollywood heet Black Honey’s nieuwe plaat Written & Directed. Op hun tweede album regisseert de Britse band opnieuw een gelikte plaat in elkaar, al zit hun drang naar mooier en groter hen soms in de weg.

Blij verrast waren we met hun self-titled debuut, waarop de band uit Brighton ons met klem benadrukte dat hun sound geen Tarantino-gimmick was. De stijl was houdbaar, kon op talloze manieren worden toegepast en de stem van zangeres Izzy B. Philips bleek net zo zoetig als dat ze soms kattig kon klinken. Van een nieuwe formule is op Written & Directed geen sprake. De gitaar steelt nog altijd de show en ook dit keer is er voldoende vuige saloon-rock te vinden. Opener I Love The Way You Die klinkt als vanouds als een Western-soundtrack met een dreunende beat en even later krijgen we op Run For Cover een stompe beukriff voor de kiezen die niet ver af ligt van Royal Blood. Op Beaches bindt de band hun rollerskates onder voor een rondje op de Amerikaanse boulevard en Back Of The Bar is een puur liefdesliedje uit de golden age van indierock. Op de eerste helft van Written & Directed is geen spoortje verval te bekennen. Hoewel de swingrock van Believer flink heeft zitten spieken bij The Black Keys’ Lonely Boy mag ook dit nummer op een voldoende rekenen. De blazers in de track zijn al wel een voorbode van iets wat het album mankeert: de band probeert bij vlagen hun geluid iets voller en epischer te maken, regelmatig door een smak blazers de achtergrond in te slepen (I Do It To Myself, Fire). Het begint aardig, maar de subtiliteit is er snel vanaf en de meerwaarde begint bij het voorlaatste nummer Fire als een cheesy trucje te klinken. Gelukkig sleurt de band zichzelf met Disinfect weer terug het konijnenhol van goddamn rock’n’roll in, om even later met het akoestische Gabrielle af te sluiten. Dat de proefjes met de blazers niet fantastisch uitpakken is jammer, maar dat is slechts een aantekening op het rapport van Written & Directed. Met meer sterke dan zwakke momenten laat Black Honey zien dat er nog zat mooie dingen gebeuren in de gitaarmuziek.

Luister van Written & Directed:

  • Run For Cover
  • Beaches
  • Back of the Bar
  • Disinfect
, , , ,

VIDEO: The Maine kondigt nieuw album aan en releast single ‘Sticky’

The Maine is een band die lekker mag blijven plakken. Na hun vorige plaat You Are OK nam de band de tijd om direct een opvolger te maken. Inmiddels gloort een nieuwe plaat al aan de horizon: XOXO: From Love and Anxiety In Real Time zal op 9 juli verschijnen. De plakkerige video voor de leadsingle Sticky is hieronder al te bekijken!

Het gevoel van het nummer doet denken aan de stijl van de band ten tijde van hun plaat van American Candy, maar het swingt zich net zo goed in de vroegere platen van The Maine, zoals Can’t Stop Won’t Stop. Zanger John kwam onlangs ook naar buiten met nieuw materiaal van zijn soloproject John The Ghost: hij bracht het album I Only Want To Live Once uit.

Bekijk hier de video voor Sticky:

, , , , ,

REVIEW: Pale Waves – Who Am I (★★★★)

Door: Jaap Smit

Nu de noises in haar mind zijn bedaard, wil Pale Waves-zangeres Heather Baron-Gracie duidelijkheid over de kant die haar leven op gaat. Waar staat de band voor, naar wie luister en naar wie niet? Het nieuwe album Who Am I klinkt als een dagboek waarin vragen over liefdes, onzekerheid en identiteit een resoluut antwoord krijgen van een band die steeds beter in haar huid groeit. 

Dit keer geen eighties goth-pop of oeverloze herhalingen van dezelfde melodieën. Debuutalbum My Mind Makes Noises kreeg de band wel op de kaart, maar leek het over-all toch te moeten hebben van de zwarte Cure-aesthetic gemixt met poeslieve refreintjes. Met Who Am I legt Pale Waves een plaat neer waar Gracie en haar band zevenmijls-stappen maken richting volwassenheid. ‘I’m a big girl now’, klinkt het op het nummer Run To, dat net als alle andere nummers zich laat inspireren op de poprock uit haar jeugd, toen Avril Lavigne the hitlijsten domineerde. Opener Change weet met slechts een akoestische strum en een elektrische drumkit het gevoel van de zorgeloze zeroes op te wekken dat niet meer weggaat. Muzikaal heeft de band dit keer hun zaakjes uitmuntend op orde en ook de teksten zijn puntiger en urgenter. Baron-Gracie valt vaak terug op verloren liefde, maar op nummers als Easy en She’s My Religion zingt ze haar huidige vriendin Kelsi Luck (die overigens ook meespeelt in de video voor She’s My Religion) kilometers de hemel in. Pale Waves vecht stereotypes aan en alle verwachtingen van vrouwen in de muziekindustrie kunnen een vette middelvinger verwachten (You Don’t Own Me, Tomorrow). Op Who Am I is de band een stuk aanweziger dan op de voorganger. De rode draad van een zoektocht naar identiteit past goed bij deze fase van de band. Op Odd Ones Out lijkt Pale Waves dicht bij een antwoord op die vraag te komen, maar even later sluit het album af met de titulaire vraag. Alsof de band wil zeggen dat die zoektocht eigenlijk nooit zal stoppen, maar er met voldoende liefde en tegengas je altijd een plekje kan vinden.

Luister van Who Am I:

  • Change
  • Easy
  • Tomorrow
  • You Don’t Own Me