, , , ,

REVIEW: Julian Taylor – The Ridge (★★★½)

Door: Jaap Smit

Het verhaal van Julian Taylor is inmiddels bekend: de zanger vult veel van zijn nummers met gevoelens van twijfel en stuurloosheid, gevoed door het feit dat hij als Canadese West-Indiër soms lastig zijn plek in de wereld kon vinden. Op The Ridge zingt Taylor zich door een stapels brieven heen, die hij naar vrienden en familie stuurde. Hij biecht over zaken die hem pijn doen en juist vreugde brengen, op ingetogen en zachte manier.

Het zijn de melancholische familie-album trekjes die het karakter van The Ridge invullen. Kleine arrangementen, een strijker hier en daar en teruggetrokken ritmes, het is slow-americana op z’n best. Taylor bezingt oude zomers in British Columbia (The Ridge), laat wat tribal toe in Ballad Of The Young Troubadour en zingt over liefde en hoop in Over The Moon. De acht nummers zijn een heerlijk bad, maar kent een redelijk kabbelend tempo. Love Enough smokkelt vlak voor het einde een fijne tex/mex-swing het album op voor een subtiel piekje, maar dat lijkt allerminst Taylor’s doel. Even een stukje reflectie, even wat bezinning in een klein maar gemoedelijk vacuüm. Het afsluitende Ola Let’s Dance laat doorschemeren dat de energieke kant van Julian Taylor lang niet zo diep weggestopt is als we dachten. Taylor maakt op The Ridge schoon schip in z’n gedachten, lucht z’n hart en gaat weer verder. Fijn werkje, deze plaat.

Luister van The Ridge:

  • The Ridge
  • Ballad of the Young Troubadour
  • Ola Let’s Dance
, , , ,

FOTOVERSLAG: Danny Vera in de Effenaar

De man van het moment moet toch wel Danny Vera zijn: hij stoomde met zijn waanzinnige single Rollercoaster naar de top 5 van de Top 2000 en is inmiddels al in iedere talkshow verschenen. Een avond in de Effenaar is dan ook geen moeilijke opgave voor deze rijzende ster, zo liet hij op 19 december. Support was er van William LG Branch, foto’s door Kitty van de Waart!

William LG Branch

, , ,

REVIEW: Sam & Julia – So Far, So Good (★★)

Door: Jaap Smit

De voornamen van Sam van Ommen en Julia Schellekens echode al een tijdje door de feeds op m’n social media, en dan vooral omdat Tim Knol wel eens opdook in hun foto’s. Het duo werd door de zanger naar zijn Mi5 studio gehaald, en besloot de eerste EP uit te brengen via zijn label I Love My Label. So Far, So Good is de eerste kennismaking met de folkpop van het duo, die aangenaam is, maar bij lange na niet memorabel.

Het is niet dat de twintig minuten niet genoeg zijn, maar na een paar luisterbeurten weet je nog niet echt wie Sam & Julia zijn. Met opener Benjamin kan je een beetje wiegen, Mayhem durft wat steviger door te rammen en afsluiters Two Track Station en A Widows Lullaby – laatstgenoemde het eerste nummer dat het duo schreef – brengen gevoelige tonen. Maar écht raken doen Sam & Julia nog niet op hun debuut. Hoewel de onderwerpen oprecht, persoonlijk en soms een verdrietige ondertoon hebben, komen de emoties wat lastig over en voelt het muzikaal soms ook wat dunnetjes. Wellicht dat deze klacht voor het winkeltje van Tim Knol is, maar als geheel moet So Far, So Good dan toch een onvoldoende incasseren.

Talent zit er zeker, en ook qua songwriting valt er weinig op te merken aan So Far, So Good. Alleen komt het er niet uit op dit debuut, wat razend jammer is. Nummers knallen niet waar het zou moeten en durven niet recht voor je hart te gaan wanneer het verdriet van de zinnen druipt. Een dynamisch duo in de countrypop/americana-hoek is een logische combi zoals kaas en jam die is, maar voor Sam & Julia moet er toch nog echt wat gebeuren.

Luister van So Far, So Good:

  • Mayhem
  • A Widow’s Lullaby

mayday-parade-2