, , , , ,

REVIEW: The Grand East – What A Man (★★★½)

Door: Stefan Koren

Van ontzettend goede nummers naar zeer tegenvallende muziek. The Grand East levert met What A Man een wisselvallig album af. Waar sommige nummers ontzettend goed zijn, vallen andere enorm tegen.

Het album begint erg goed met Away, een nummer dat doet denken aan The Golden Earing en Radar Love. De continue energieke drums en de fijne bas zorgen voor een sound waar je veel energie van krijgt. Ook maakt het nummer nieuwsgierig naar de rest van het album. Helaas valt die nieuwsgierigheid bijna direct weer weg. Op Apocolypse Now wordt weliswaar een bijna identieke drumlijn ingezet en ook de bas blijft opzwepend, maar in principe is het een herhaling van het eerste nummer.

Gelukkig maakt de band het meteen goed met titeltrack What A Man. Het is meteen duidelijk dat dit nummer heel anders klinkt dan de eerste twee tracks. De vibe van het nummer gaat meer richting de sound van The Arctic Monkeys. Uiteindelijk knalt het nummer een heerlijke gitaarsolo in. Ook de rest van het album blijft slingeren tussen heerlijke rocknummers en matige gitaarliedjes. Want waar Who Is Joe en Magic Surf ontzettende fijne en originele liedjes zijn, blijven I’ve Been Young en Sweet Boy een beetje achter. De opbouw van laatstgenoemde nummers is erg voorspelbaar en bijna saai.

Toch eindig je met een goed gevoel, want de band sluit het album fantastisch af met Burn Away en Feels Like Flying. Bij Burn Away heb je bij de eerste klanken al door dat er iets verrassends gaat gebeuren. En inderdaad, een trippende, mysterieuze gitaarsolo ontbreekt niet. Feels Like Flying zorgt voor een fijne, rustige afsluiting met een akoestische gitaar en zelfs een trompetsolo.

Luister van What A Man:

  • What A Man
  • Burn Away
  • Feels Like Flying

you-me-at-six-banner-2

 

, ,

FOTOVERSLAG: Tuckerville 2018

Foto’s: Kitty van de Waart

Met het einde van de zomer komt er ook een einde aan het festivalseizoen, waarop we weer eindeloos veel mooie artiesten hebben gezien. Het toetje kwam dit jaar in de vorm van Tuckerville, waarop dit jaar George Ezra, Jacqueline Goveaert, Carrie Underwood en – de architecte herself – Ilse Delange optraden. Met deze serie foto’s zwaaien we het festivalseizoen 2018 vaarwel – en kijken we al uit naar 2019!

becca-mancari1  becca-mancari2

carrie-underwood8  carrie-underwood7

carrie-underwood2

carrie-underwood1  crowd  carrie-underwood4

danny-vera1  danny-vera4  danny-vera5

danny-vera3

vvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvvv

george-ezra3  george-ezra1

ilse-de-lange10c

ilse-de-lange4  ilse-de-lange2

ilse-de-lange3

jacqueline-govaert6  jacqueline-govaert1

 

 

, , , ,

REVIEW: Dawes – Passwords (★★★★)

Door: Bas Koppe

Als je plaat begint met een song met de naam Living in the Future, kun je daar iets met veel elektronische geluiden bij fantaseren. Het tegendeel blijkt waar. Het is een vrij gewoon rocknummer. Dan blijkt dat Dawes een Amerikaanse folk rockband is en hier dat laatste even laat zien. Daarna volgen er twee liedjes uit de categorie ‘folk’ met tokkelgitaren. In de nummers hoor je ook dat de band geen standaard folkrock speelt, maar er ook een moderne draai aan geeft. Instrumenten als synths worden niet geschuwd.

Het nummer Mistakes We Should Have Made begint met een variatie op het drumgeluid dat overal in de jaren ’80 te horen was. Met My Greatest Invention laat de band horen dat ze de ouderwetse ballad met strijkers ook zeer goed onder de knie hebben. Na al die uitstapjes, die toch allemaal onder de folkrock-paraplu vallen, sluit de plaat af met twee echte folksongs. Vooral afsluiter Time Flies Either Way doet denken aan een melancholische singer-songwriter die met zijn gitaar richting het onbekende loopt. Ondanks de titel van het eerste nummer is deze langspeler van Dawes niet vernieuwend. Het is een luisterplaat die het goed gedijt bij zwoele zomeravonden en een ondergaande zon.

Luister van Passwords:

  • Living in the Future
  • Telescope
  • Mistakes We Should Have Made
  • Time Flies Either Way