, , , ,

REVIEW: Bloc Party – Alpha Games (★★★★)

Door: Jaap Smit

Het fikkie onder Bloc Party laait na zes weer lekker op. Met hier en daar een smaakvolle terugblik naar de eerste paar albums is Alpha Games vooral een fundering voor de toekomst van de band.

En vooral dat woordje ‘band’ speelt een sleutelrol op dit album. Waar de vrije flauwe vorige plaat Hymns vooral als Kele Okereke’s electroproject klonk, is op Alpha Games onmiskenbaar een band aan het werk. Terwijl Okereke zijn moeilijke relaties en problemen met familieleden en vrienden op tafel legt, is de rest van de band bezig met waanzinnige gitaar-indie, waardoor bijna ieder nummer met twee gezichten gepresenteerd wordt. Van het dreigende Traps (met hypnotiserende baslijn) naar het bijna naïef vrolijk klinkende You Should Know The Truth lijkt vroeg op het album al een vet contrast, totdat er halverwege wat meer wordt gevraagd van de luisteraar: Rough Justice mengt lage synths met plotselinge house-risers en jagende drums en The Girls Are Fighting is een trapsgewijs opbouwende bluesrocktrack, die zich hier en daar languit uitrekt. Dit zijn de momenten waarop de band strak de toekomst in kijkt, alles loslatend wat hen ooit op de grootste podia kreeg. Het zijn nummers die even de tijd hebben, maar uiteindelijk toch rijmen met eerder rocknummers waarin onder andere Silent Alarm echoot. In de afronding vinden we Bloc Party meer zoeken naar muzikale gevoeligheid, in de stijl van Intimacy (2008). Bloc Party wipt op de tweede helft van het album van nieuwe geluiden naar onmiskenbare throwbacks: Of Things Yet To Come lijkt in al z’n emotionele glorie van de tracklist van Intimacy geslopen, Sex Magik durft zelfs een scheutje Hymns toe te voegen (dat dit keer wèl goed valt) en In Situ lijkt wat Banquet met zich mee te dragen. Deze knipogen lijken secuur afgemeten, want nergens lijkt Bloc Party een oude hit te recyclen. Zeker de afwisseling met nieuw geluid – de gekke maar verslavende groove op By Any Means Necessary en het prachtige If We Get Caught – geeft Alpha Games zo’n frisse gloed dat het lijkt alsof je een debuut van een veelbelovende indieband luistert.

Luister van Alpha Games:

  • You Should Know The Truth
  • Calum Is A Snake
  • Sex Magik
  • If We Get Caught
, , ,

TRACK: Luister naar Tidepool’s eerste single, ‘Patterns’

Laat het maar aan de Britten over om rete-aanstekelijke indierocktunes te droppen. De nieuwe single in die reeks is Patterns van het in Manchester gevestigde Tidepool. Deze debuuttrack laat meteen zien dat de groep zich goed heeft verdiept in bands als Sea Girls, The Kooks en The Academic en dat vertaalt zich naar een overtuigende eerste indruk, die we aan deze kant van Het Kanaal prima kunnen waarderen.

Luister hier naar Patterns:

, , , ,

REVIEW: Wet Leg – Wet Leg (★★★½)

Door: Jaap Smit

Wet Leg was de afgelopen jaar een graag geziene leverancier van puntige indieliedjes, maar kunnen ze die sprintjes omzetten naar een marathon op hun eerste debuutplaat?

Comfortabel vanaf hun Chaise Longue zag Wet Leg hoe hun muziek massaal werd opgepikt door indierock-minnend Europa en was Domino Records er als de kippen bij om het duo een zetje in de rug te geven. En waarom ook niet? Zo’n beetje ieder refreintje is rijp voor de indiedisco en dat onverschillige, verveelde ondertoontje in Rhian Teasdale’s stem geeft de vrolijke melodietjes een interessant onderscheidend randje. Het overtuigd ons des te meer van het feit dat de band vooral verveeld afgeeft op hun saaie geboortestad, feestjes met stomme mensen en mannen die het altijd beter lijken te weten. Wet Leg houdt de nummers behoorlijk compact, door meestal rond een of twee melodieën te dralen per nummer en tempo’s altijd constant te houden. We vinden een paar aardige piekjes op de wat meer rock-duwende singles Angelica en het stompende Oh No, maar na een paar keer luisteren zijn dat stiekem ook de snelst uitgekauwde nummers, die gelukkig fijne tegenhangers vinden op Loving You en Piece of Shit, die iets kleiner zijn opgezet, maar iets vrijer met tekst, emotie en melodieën om lijken te gaan. Over de hele plaat lijkt de lat niet heel hoog te liggen, maar voel je aan alles dat de band ‘gewoon’ leuke liedjes wilde maken en dat ook maar gedaan hebben. Met soms een diepe duik in het hart van Teasdale en af en toe een wandeling door de stad brengt Wet Leg een goede balans aan op het album, dat net zo makkelijk in je pre-festival lijst past als op een moment met jezelf.

Luister van Wet Leg:

  • Chaise Longue
  • Oh No
  • Piece of Shit
  • Loving You