, , , , ,

REVIEW: Snow Coats – If it wasn’t me, I would’ve called it funny (★★★★)

Door: Jaap Smit

Met onze verbrande zomersmoeltjes nog vers in het geheugen rollen we deze week dan eindelijk de herfst in. Met deze overgang der seizoenen releast Snow Coats met hun tweede plaat If It Wasn’t Me, I Would’ve Called It Funny (IIWMIWCIF) een warm indierock-bad dat wegluistert als een gezellige kamer tijdens een harde herfststorm.

We weten natuurlijk al lang dat de Gelderse band een prima indiesong kan schrijven, maar op IIWMIWCIF krijgt Snow Coats de tijd om hun universum een vloer, plafond en vier muren te geven. Waar openingstrack For A Moment met een energieke gejaagdheid het album aftrapt, weet de band al snel een fijne sweet spot te vinden tussen dansbare indierock (Dinosaur, Chevy) en gevoeligere gitaarpop (Since We Met). Daartussenin vinden we onder andere albumfavorieten Anyway en Right Fit, die allebei als single uitkwamen en muzikaal heel goed de melodie-gevoelige en ook de inhoudelijke kant van het album onderstrepen. ‘Relaties en hoe ze te onderhouden’ lijkt de ondertitel op dit album, als zangeres Anouk zingt over haar verlangen naar oprechte connecties, het vragen van geduld van een ander en de angst om langzaam uit elkaar te groeien. Deze deep dives in haar gedachten zorgen dat de plaat een natuurlijk en prettig evenwicht beleefd in combinatie met de muziek, soms hellend naar een speelse gitaarsolo (Since We Met) en op een ander moment naar iets kleiner en akoestischer (Too Good). De band voelt zich niet geroepen om de luisteraar wakker te schudden met allerlei zijstapjes en uitprobeersels, maar vinden het belangrijker om op IIWMIWCIF ieder hoekje van diezelfde muren, vloer en plafond grondig te verkennen.

Luister van If it wasn’t me, I would’ve called it funny:

  • Anyway
  • OK ok (Sue)
  • Right Fit
  • Too Good
, , , , ,

REVIEW: Beabadoobee – Beatopia (★★★½)

Door: Jaap Smit

Met een hele wereld die plots over je heen valt, is het fijn een plekje te hebben waar je je terug kan trekken. Voor Beabadoobee is dat Beatopia, een rustoord dat ze op zevenjarige leeftijd bedacht. Geen eisen, geen druk maar slechts een gemoedelijke stroom van gedachten en melodieën zonder begin of eind.

Debuutalbum Fake It Flowers liet zien dat de Britse zangeres buiten het comfort van haar bedroom-pop een fijne indierockplaat in de vingers had. Beatopia schuifelt hier en daar weer een paar metertjes die rustige zone in, maar niet om terug te vallen in oude gewoontes. Ja, de liedjes zijn vaak klein en subtiel opgezet, maar worden fris en spannend gehouden met drumcomputers, bossa nova (The Perfect Pair) en bass-uitspattingen die niet misstaan op een Tame Impala-single (Broken CD). Beabadoobee reflecteert op haar eigen leven en sjoemelt zo nu en dan met de waarheid ervan. Niet alle gebroken harten en flings zijn gebaseerd op de waarheid, maar vormen soms slechts een basis waarop ze haar nieuwe muzikale versieringen op wil testen. Beatopia is vooral een goed uitgewerkte showcase van Beabadoobee’s nieuwe geluiden. Buiten de mantra uit de openingstrack Beatopia Cultsong voelt Beatopia niet aan als een fantasievolle conceptplaat zoals de uitleg doet vermoeden, maar onder het mom van ‘alles kan in een zelfverzonnen wereld’, luisteren de veertien tracks weg als het leegvreten van een zak snoepgoed: positief, uplifting en verrassend melodiewerk (Sunny Day), af en toe een fijne rockdoorbijter (10:36, Talk, Don’t Get The Deal) en zat refreinen die we en masse zullen meeblèren bij haar volgende optreden in ons land. 

Luister van Beatopia:

  • 10:36
  • Sunny Day
  • Broken CD
  • Talk
, , , ,

CONCERT: Pinegrove in Paradiso Tolhuistuin

De catchy folkpop van Pinegrove klonk op 19 mei van het podium van Paradiso Tolhuistuin. Met 11:11 voegde de band onlangs een zesde plaat aan het repertoire toe, dat grondig werd doorgenomen in Amsterdam. Support werd verzorgd door Another Michael, foto’s door Dian van den Heuvel!

Another Michael