, , ,

REVIEW: Of Monsters And Men – My Head Is An Animal

1336659777

Heuvels. Kou. Vissers. Een klein, gezellig café aan de haven. Dit zijn maar een paar van de woorden die mij te binnen schieten bij het luisteren van My Head Is An Animal, het debuutalbum van de IJslandse band Of Monsters And Men. Hun Scandinavische roots oefenen veel invloed uit op de op folk geïnspireerde indiepop die ze sinds 2010 produceren.

Of Monsters And Men bestaat uit zes mensen, één vrouw (Nanna Bryndís Hilmarsdóttir) en vijf mannen (Ragnar Þórhallsson, Brynjar Leifsson, Arnar Rósenkranz Hilmarsson, Árni Guðjónsson, Kristján Páll Kristjánsson) waarvan de namen zoals je kunt lezen qua uitspraak het liefst vermeden worden door niet-IJslanders. Al sinds begin vorig jaar timmert Of Monsters And Men al aardig aan de weg. Toen ze in februari vorig jaar een contract tekende bij Record Records kregen ze op verschillende Amerikaanse radiostations af en toe airplay, en werd hun single Little Talks daar goed ontvangen. Voor ons duurde het tot begin dit jaar voordat wij ervan mochten genieten, en inmiddels ligt My Head Is An Animal ook bij ons in de winkels.

My Head Is An Animal is een prima debuutplaat. Als je de single Little Talks goed vond, ga je zeker ook de rest van het album waarderen. Minpuntje is wel dat als je Little Talks nog ietwat te tam vindt, je niets stevigers gaat terugvinden op het album. Maar eigenlijk heeft My Head Is An Animal niks stevigers nodig. De aparte sound die onder andere met accordeon en blazers wordt gemaakt zorgt ervoor dat het bijna nooit saai wordt.

Het is te horen dat Of Monsters And Men hun hart en ziel in deze plaat heeft gestoken, en met hun eigen sound zouden ze nog wel eens een megahit kunnen scoren. Voor My Head Is An Animal zijn de creativiteit, de simpliciteit van de lyrics en de prettig in het gehoor liggende stemmen van de zangeres (Hilmarsdóttir) en zanger (Þórhallsson) de pluspunten. De minnetjes zijn toch wel de af en toe saaie stukken muziek die aan het eind van sommige nummers met een halve minuut worden uitgerekt. Hierdoor duren de meeste nummers langer dan vier-en-een-halve minuut en is je aandacht meteen weg.

Al met al wegen de plusjes meer dan de minnetjes en is My Head Is An Animal een leuk album om mee te beginnen, want deze IJslanders hebben zeker meer in hun mars!

Luister van My Head Is An Animal:

  • Dirty Paws
  • Little Talks
  • Your Bones
  • King And Lionheart
, ,

REVIEW: Maroon 5 – Overexposed

marron5

Pop rock en funk rock. Dat is hoe de eerste 3 albums van de Amerikaanse band Maroon 5 werden omschreven. En dat klopt aardig, want sinds het debuutalbum Songs About Jane (met de hits This Love en She Will Be Loved), lijkt het alsof ze qua stijl een zeer rechte lijn aanhouden. De meeste singles zijn funky en meestal rijp voor een plek in de hitparades. Het laatste album, Overexposed, wordt echter omschreven als pop rock, funk rock, dance pop en electro pop. Het lijkt er verdacht veel op dat ze, net als andere bands, de hete adem van de aanstormende DJ-talenten in hun nek voelden en ze bijna noodgedwongen naar de computers en synthesizers grepen. Nu kan ik gelukkig niet zeggen of dit de werkelijke reden is, maar wat ik wel kan zeggen is dat ze ondanks de vele elektronische toevoegingen ze het album wel heel “Maroon 5” hebben laten klinken.

Overexposed kent 12 nummers, waarvan de leading single Payphone (met Wiz Khalifa) al een tijdje uit is. Nu kan ik zeggen dat de meeste nummers op het album ongeveer het niveau hebben van die single, en ik ze één voor één de lijsten in zie gaan. Dit zeg ik niet omdat ik ze allemaal ongelooflijk goed vindt. Ik zeg dat ik ze wel de lijsten in zie gaan, maar het zijn niet allemaal tophits. Een hit als Moves Like Jagger maak je niet snel en dit album bied ook geen gelijkwaardig materiaal. Het is prima, maar niet geweldig.

Het zijn niet de extra computers etcetera die dit album geen must-have maken. Juist de nummers die dit veel hebben bieden juist die twist die je aandacht er weer even bijhoudt. Maroon 5 trekt z’n pop/funk lijn rustig door, want tussen alle bliepjes krijgt de herkenbare stem van Adam Levine toch weer de hoofdrol in elk nummer. En zolang dat gebeurt is er niks aan de hand.

Luister van Overexposed:

  • One More Night
  • Payphone
  • Lucky Strike
  • Tickets
, , ,

CONCERT: The All-American Rejects in de Melkweg 23-6-2012

cimg2881

Lichtelijk hypocriet voelde ik me, toen ik in de rij voor de Melkweg stond, om eindelijk mijn grote helden uit Amerika live te zien. Mijn recensie over hun laatste album Kids In The Street was bijna allesbehalve positief, maar nu wist ik dat ik strakjes helemaal uit mijn dak zou gaan als ik maar de beginklanken zou horen van de eerste single Beekeepers Daughter. Uiteindelijk zette ik me eroverheen en zou ik gewoon lekker los gaan op al hun vroegere hits, die tijdloos zijn. Het bleek tijdens het concert ook dat nummers als Dirty Little Secret, Move Along en zelfs het rustige It Ends Tonight veel populairder waren bij het publiek dan de nummers van het nieuwe album, maar dat is gewoon een kwestie van tijd.

Alles wat de Rejects speelde klonk prima, de nummers zijn live nagenoeg hetzelfde als op de cd’s, en het rondspringen van zanger Tyson Ritter op het podium geeft alleen meer aanleiding om zelf te dansen. Ze gitaarsolo’s van gitarist Nick Wheeler waren nagenoeg perfect uitgevoerd en zo kon je zelfs de solo’s meeblèren. Na een stuk of 18 nummers hield de band het voor gezien, terwijl overal om me heen werdt geschreeuwd dat Gives You Hell nog niet aan bod was gekomen. Natuurlijk gaf de band ons een spetterende encore met Kids In The Street, Affection, de ultieme knaller Gives You Hell en het toepasselijke The Last Song. Al met al werdt het halve nieuwe album gespeeld, maar wel op een manier dat ik alles nog eens een keer goed ga luisteren! Want hoe vervelend ik het ook vind om mijn ongelijk toe te geven, alle nieuwe nummers die ze speelde sloegen aan als een malle en kregen de hele zaal plat, inclusief mijzelf.

De All American Rejects zetten een fantastische show neer in Amsterdam, waar zij zelf ook duidelijk van genoten. sterker nog, de volgende dag verscheen er op Twitter, door Tyson Ritter: “Amazing how the last two shows, Paris & Amsterdam have been the best of the tour. You crowds have danced your similes into my heart, thx.” Graag gedaan.