, , , , ,

REVIEW: Ocean Alley – Lost Tropics

Door: Jaap Smit

De term ‘festivalband’ is zo’n maf woord dat ooit is ontstaan zonder goede handleiding. Wat maakt het dat een band beter zou spelen op een modderige festivalweide dan een zaaltje? Leven de artiesten op bij het zien van felgekleurde tenten en halfblije mensen in zeiknatte HEMA-regenponcho’s? Misschien zouden we die vragen neer kunnen leggen bij Ocean Alley, die met hun Australische ketel vol reggaepop en orgeltjes vastberaden zijn die term met hun debuutplaat Lost Tropics te (her)definiëren.

Meesurfend op de stijl van hun landgenoten Sticky Fingers vangt Ocean Alley op heerlijke wijze de sfeer van een broeierige zomerdag. Het zestal laat reggae en popmuziek op natuurlijke wijze mixen met aangename, onbezorgde ritmes, waardoor het album als een makkelijke popplaat weg luistert. Openingstrack Lemonworld zorgt voor een koppig, niet te vrolijk begin, maar laat met zware galms, gitaarsolo’s en Baden Donegal’s scherpgehoekte reggaestem zien wat de band in huis heeft. Met Hold On wordt de tone of voice als iets aardiger en laat langzaam maar zeker ook het Hammond-orgel van zich horen. Ook op de nummers Feel en Holiday wordt het instrument magnifiek ingezet. De band zoekt en vindt, en eert oude rockgoden en reggaekoningen.

De band verzandt gelukkig niet in het wiskundig uitpluizen van combinaties tussen orgeltjes, gitaartjes en lieve ritmes, want halverwege moet er even doorgedouwd worden met Stripes In My Mind en Fly On The Wall. Vooral laatstgenoemde knalt er een heerlijke potje vieze, brutale Hammondrock doorheen, die sterk doet denken aan ‘s Nederlands eigen Chef’Special ten tijde van hun debuutalbum One For The Mrs. Die activerende werking komt het album alleen maar ten goede, want na de mindere nummers Sleep On It en Millionaires dreigt het album een beetje in te dutten.

Met Partner In Crime wordt op de valreep nog een saxofoon ingebracht, gevolgd door een onvervalst Pink Floydje op de gitaar. De band valt graag terug op de trage ritmes die ze royaal versieren met zo’n beetje alles wat ze te bieden hebben. Toch weten ze op Lost Tropics handig de sleur te ontwijken. Tot slot sust de band je in slaap met het psychedelische Hawaii-nummer Jellyfish, dat met de subtiele stemgalm ook onder de zeespiegel lijkt te zijn opgenomen.

Lost Tropics is zo’n beetje alles wat je verwacht van een psychedelische reggae/rockband. niet te lastig, (op een paar nummers na) altijd leuk en af en toe de Australische beuk erin. En zonder twijfel een hit op ieder festival.

Luister van Lost Tropics:

  • Hold On
  • Holiday
  • Fly On The Wall
  • Jellyfish

Ocean Alley is dit jaar ook in Nederland te zien:

  • Vr 3 juni – SugarFactory, Amsterdam
  • Za 4 juni – Green Vibrations Festival, Enschede
  • Zo 5 juni – Park Open, Arnhem
  • Za 11 juni – Nozem en de Non, Heemskerk
  • Zo 12 juni – Buiten Scheveningen, Den Haag
  • Vr 1 juli – MadNes Festival, Ameland
  • Za 2 juli – Elastiek Festival, Hilvarenbeek
  • Zo 24 juli – Zwarte Cross, Lichtenvoorde
, , , ,

REVIEW: MY BABY – Shamanaid

Door: Jaap Smit

Artiesten die stijl-wise niet overlappen met anderen zijn tegenwoordig met een zaklampje te zoeken. De originele combinaties lijken langzaam op te raken. Het Nieuw Zeelandse-Nederlandse trio MY BABY ziet dat probleem niet; als een echte sjamaan wordt op de nieuwe plaat Shamanaid funk, blues en hint naar country gemengd tot een goedje wat echt enig in zijn soort is.

De mix van psychedelische tonen en koppige bluesritmes is zeker geen slechte; opener Seeing Red laat zien dat dat doorstomende ritme en de zang aparte levens leiden, maar haarfijn aansluiten. Tekenende klanken voor Shamanaid zijn de licht distorted, zoemende gitaarklanken die goed samengaan met de drijvende ritmes, bijvoorbeeld bij de single Uprising. Die vinden we ook terug op het donkere Remedy en 6×2, later op de plaat. Het is fijn dat de band hiermee wel een stukje identiteit achterlaat, maar hier had de band iets meer mee mogen rondspelen.

Veel nummers blijven bij een simpel principe, een melodie die zich repetitief een weg baant door het nummer. Dat kan als saai en weinig spannend overkomen, maar op The Doors Of Your Mind pakt de band à la Amy Grant de luisteraar fantastisch in. De rust in het nummer en het simpele refreintje stralen een vriendelijke warmte uit.

Tussendoor blijft MY BABY vooral schommelen tussen de tempotracks met zoemende gitaren en akoestische nummers. Het echte vuurwerk is tijdens de eerste vijf nummers wel afgeschoten; vanaf Remedy begint het op een verzameling van eerder gebruikte elementen te lijken. De specifieke stijl is een interessante en ook een onwijs lastige. Het handjevol momenten die eruit springen zijn prettig, maar de tien nummers bij elkaar lijken af en toe één grote herhaling op zichzelf. Het gemengde goedje staat een beetje stil. Volgende keer minder stijlen, meer roeren?

Luister van Shamanaid:

  • Seeing Red
  • Uprising
  • The Doors Of Your Mind
, , , ,

REVIEW: We Crave The Quiet – We Crave The Quiet

Door: Bas Koppe

We Crave The Quiet combineert naar eigen zeggen soundscapes en alternatieve pop. De combinatie blijkt een gouden greep. Niet in de laatste plaats omdat het een combinatie is die je vaker ziet, maar des te meer omdat zij er een fijne eigen draai aan geven.

De meeste nummers op de plaat gaan niet zo snel. Dit past bij de omschrijving die de band zelf aan de muziek geeft, ‘verstilde landschap pop’. Deze omschrijving past goed bij de sfeer van de muziek en de teksten. Het nummer Fools Rush In is qua tempo een vreemde eend in de bijt: een uptempo nummer met banjo. Dit is een leuke afwisseling, waarvan ik had gehoopt dat er nog een op de EP zou staan. Maar op een EP kun je nu eenmaal niet zoveel muziek kwijt.

Het jammere is dat hierna de nummers eentonig overkomen. Er wordt wel gevarieerd in de manier van gitaarspelen en andere instrumentatie, maar door het ongeveer gelijke tempo lijkt het nogal op elkaar. Ik denk dat deze nummers live beter over zullen komen wanneer ze gecombineerd worden met de visuals die de band achter de hand heeft.

We Crave The Quiet presenteert haar EP op 13 maart in VLLA, Amsterdam.

Luister van We Crave The Quiet:

  • Rock The Boat
  • Fools Rush In