, , , ,

VIDEO: Mayday Parade rent weg voor het onbekende in clip voor ‘I Can Only Hope’

De derde en laatste videoclip van Mayday Parade’s EP Out Of Here is voor de track I Can Only Hope. Met een krachtige quote van H.P. Lovecraft komen we de clip binnen, waarna we de bandleden hard zien wegrennen van iets dat voor de kijker onbekend blijft. Over het nummer zegt de drummer Jake Bundrick het volgende: ‘I Can Only Hope’ simply put, is about my father. He recently had some medical issues in Georgia and being that I live in California, I felt so far away. The song is about being terrified. It’s about that uncertainty whether someone will pull through something so difficult. It’s about the unknown that follows all of it and never forgetting the sounds or senses of the moment when you received the news”.

Eerder verschenen van de EP de singles Lighten Up Kid en First Train.

Bekijk hier de video voor I Can Only Hope:

, , , ,

REVIEW: Happy. – Imposter Syndrome (★★½)

Door: Jaap Smit

Het internet legt het ‘imposter syndrome‘ uit als het gevoel dat iemand je op ieder moment kan ontmaskeren als nietsnut, bijvoorbeeld op je werk. De Amerikaanse rockband Happy. kampt blijkbaar met hetzelfde gevoel, alleen is het nog niet duidelijk of dat slaat op hun bijbaantjes of hun bestaan als artiest. Op hun album Imposter Syndrome valt de band niet door de mand, maar bewijzen ze zich in ieder geval als muurvaste middenmoter. 

Debuutalbum Cult Classic vormde een lollige backdrop voor de snelle Busted-achtige poppunk van de band, die half rauwdauwend, half emo een bescheiden plekje wisten te winnen in de scene. Op Imposter Syndrome lijkt de band zich een serieuze hoek in te forceren, met wat overzichtelijker melodiewerk, minder priegelige hooks en qua thematiek ook de pijnlijke en persoonlijke verhalen niet uit de weg gaat. In het eerste kwartiertje weet de band zeker kwaliteit te leveren en de single A Cure For Wellness is een vroege albumfavoriet. Ook Liarliar weet met de contrasterende stukken poppunk en grunge voor een sterk moment te zorgen. Die twee nummers kunnen helaas niet voorkomen dat de band halverwege over z’n veters struikelt: zanger Tate Logan heeft een hinderlijk gewoonte om z’n zanglijnen hermetisch dicht te plakken met lettergrepen, waardoor er af en toe een zinnetje z’n punch mist en je zelfs als luisteraar soms naar adem moet happen. Daarbij zit in ieder nummer wel een handjevol gezochte oneliners, die flink afdoen aan de songwriting-skills van Logan. Als er meer lucht in een nummer zit (Background Noise) kunnen de instrumentals het maar met moeite over de finishlijn trekken. De tempowisselingen van de afsluiter Black Picket Fence zorgen voor een wat rommelig einde van de plaat, die wat betreft muziek en tekst lijnrecht door het midden gaat. Geen ramp maar krap voldoende.

Luister van Imposter Syndrome:

  • A Cure For Wellness
  • Sick Is The New Sane
  • Liarliar
, , , , ,

REVIEW: Seaway – Big Vibe (★★★★½)

Door: Jaap Smit

Met een aantal wisselingen in de bezetting is Seaway naar eigen zeggen klaar voor hun meest definitieve album ooit. En hoewel we snel door die PR-praat kunnen prikken, krijgen die Canadezen nog bijna gelijk ook. Met zorgvuldig schaven en slijpen krijgen ze het met Big Vibe het voor elkaar een van de meest dansbare poprock-platen te maken. Put on your dancing shoes!

Allereerst voelt Big Vibe aan als de vloeiende opvolger van het zomerse Vacation (2017). Kleine details van westcoast-rock zijn te bespeuren in de eerste paar tracks, alhoewel deze keer de band zich meer richt op krachtige melodieën en qua inhoud zich wat reflectiever opstelt. Geen verhaaltjes over geliefden die het proberen te maken in Hollywood, maar over het vergeten van de wereld om je heen, zelfmedelijden en het redden van relaties. Netjes verpakt in slimme – maar nooit te lastige – uptempo poppunkjasjes laat de band zien dat het naast de singles minstens zoveel aandacht heeft gegeven aan de andere nummers, wat Big Vibe tot een Big Geheel maakt. Met flarden 80’s werkt Mrs. David zich op tot het meest opzienbare nummer van het album, dat dankzij de vertragende werking van Covid-19 nog een plekje op het album kon veroveren. Het refrein is het schitterende bewijs dat de band nog steeds een scherp oor voor verslavende hooks heeft en hetzelfde geldt voor het swingende Sweet Sugar, Pathetic en Still Blue. Dit nieuwe album is niet zozeer een heruitvinding van de band, maar zonder twijfel een grandioze poetsbeurt die een frisse interpretatie van het genre laat zien.

Luister van Big Vibe:

  • Brain In A Jar
  • Still Blue
  • Pathetic
  • Sweet Sugar