, , , , ,

REVIEW: Ocean Alley – Lonely Diamond (★★★★)

Door: Jaap Smit

Je zou bijna vergeten dat Australië gedurende onze zomer de winter viert, zeker als je de lome, zomerse tonen van Ocean Alley’s Lonely Diamond hoort. De derde plaat van het zestal klautert na Lost Tropics en Chiaroscuro laat nog steeds de verbluffende kunde zien, al laat de groep onnodige haastige spoed nu achterwege. 

De twaalf nummers op het album gaan dit keer gesluierd in wat donkerdere wolken. Minder relativerende orgeltjes, meer uitgesmeerde muziekstukken. Het instrumentale Dahlia geeft al weg dat de grenzeloze psych-reggae van Lost Tropics ver te zoeken zal zijn, en via het sublieme Tombstone en Dire Straits-inspired Way Down werkt de band toe naar All Worn Out, een gevoelige pianoballad waar alles in zit (ja, ook blazers). Er zweeft een geest uit de eighties door Lonely Diamond, die zich hoorbaar laat zien in Hot Chicken, een ietwat cheesy swingrocknummer, maar wel een broodnodige oppepper die het album nodig heeft. Maar met hier en daar een korte stroomversnelling mag Lonely Diamond verder prima ‘die trage plaat’ van Ocean Alley zijn. Achterover leunen kan dus blijkbaar ook prima met deze band, ook als de stemming uiteindelijk wat winterser uitpakt.

Luister van Lonely Diamond:

  • Tombstone
  • Dahlia
  • All Worn Out
  • Hot Chicken
, , , , ,

FOTOVERSLAG: Ocean Alley in Paradiso

Voor wie zich tegoed wil doen aan zwelgende psychedelica met een randje reggae en een toefje pop is bij Ocean Alley aan het juiste adres. Met hun eerste singles trokken de Australiërs al veel bekijks en met de albums Lost Tropics en Chiaroscuro drukten ze definitief hun stempel op het dromerige genre. Op 3 september stonden ze in Paradiso, Amsterdam en fotografe Femke Valks legde het allemaal vast.

Gold Member

, , , ,

REVIEW: Julian Taylor Band – Avalanche (★★★½)

Door: Jaap Smit

Julian Taylor kan je laten swingen en tegelijkertijd eens wat dieper over de dingen na laten denken. Op de nieuwe langspeler Avalanche laat hij gezien dat hij de meester over zijn stijl is geworden en mengt zijn roots met funk en soul, waarin nog eens een serieuze ondertoon kan zitten.

De Canadees en zijn band bewandelen op Avalanche meer één pad dan op voorganger Desert Star (2016), waarop alle registers en laatjes werden opgetrokken. De focus ligt op melodie, ontspannen grooves en lucht om naar de booschappen van Taylor te luisteren. Zo tackelt hij zinloos geweld – waaraan hij ooit een kompaan verloor – het behoren tot een minderheid en de sterke familieband die dat schept. Vanaf de eerste swingende gitaarloopjes van opener Time tot de momenten waarop de zanger je dichtbij laat komen, de sfeer heeft altijd iets ongedwongens, alsof je vanaf de zijlijn bij een repetitie staat mee te dansen. Met Avalanche zijn Julian Taylor en z’n band dicht bij henzelf gebleven en dat klinkt als een klok: pure teksten en swingwerk perfect in balans.

Luister van Avalanche:

  • Time
  • Avalanche
  • Never Let The Lights Go Dim