,

CONCERT: Jett Rebel in Tivoli Vredenburg 19-11-2014

jetrebel1

Door: Sharon van der Werf

Een voorprogramma heeft Jett Rebel niet nodig: zonder enige moeite speelt hij zelf 3 uur lang achter elkaar door, met enkel outfitwisselingen als pauzes tussendoor. Dat Jett Rebel in de Esquiere als ‘Best Geklede Man’ genomineerd is, zal de fans niet verbazen. In totaal heeft hij vier verschillende outfits aan, waarvan alleen de laatste niet in een ontbloot bovenlichaam eindigt. De meisjes in de zaal zullen hier absoluut niet over klagen. Deze outfits gaan natuurlijk gepaard met zilveren glitternagellak en een roodroze lippenstift. Jett Rebel is on fire.

De setlist liet niet veel aan de verbeelding over: praktisch elk nummer van Jett’s eerste cd Hits For Kids kwam voorbij, en ook van zijn eerste ep’s Venus en Mars werden veel liedjes gespeeld. Hoogtepunt van de show was het nummer Baby. Op een extreem kleine piano en met enkel geel licht speelt de zanger het meest gevoelige liedje dat hij op de plaat gezet heeft. De schreeuw in het midden van het nummer bezorgt iedereen kippenvel. We kunnen hier lang of kort over discussiëren, maar Jett Rebel heeft de meest sexy schreeuw ooit.10804977_815785341796179_1238943991_n

Jett Rebel is natuurlijk de ster van de show, maar hij is niet bang om zijn band ook letterlijk in de spotlight te zetten. Een aantal keer krijgen de drummer, bassist en gitarist lange solo’s, zangeres Amber Makoma mag één van haar eigen nummers ten gehore brengen, en twee van zijn grootste hits (Louise en Do You Love Me At All) zingt hij samen met zijn andere zangeres, Jessica Manuputty. Uit deze verschillende solo’s blijkt dat hij omringd is door de crème de la crème van de muziekwereld, want ook zonder de krachtige stem van de zanger zetten de bandleden de zaal op zijn kop.

Wat opvalt is dat Jett Rebel aan het eind van de show zonder schaamte een joint opsteekt. Dit doet hij niet stiekem aan de zijkant van het podium, maar vol in het zicht van de fans. Hij is ook nog eens zo gul dat hij de joint deelt met de rest van de band, die tijdens het spelen allemaal een trekje nemen. Jett Rebel lijkt zich echt nergens voor te schamen, en dat is precies wat deze artiest zo goed maakt.

De Tour d’Amour heeft nog enkele shows, maar deze zijn allemaal uitverkocht. Wel zijn er nog kaarten te koop voor Jett’s show in de Heineken Music Hall op 20 februari.

(Foto’s: Sharon van der Werf)

,

CONCERT: Ed Sheeran in het Ziggo Dome 3-11-2014

10581565_808114952563218_1663596876_n

Door: Sharon van der Werf

Als je het concert van Ed Sheeran in de Ziggo Dome zou moeten omschrijven, dan komt het woord ‘magisch’ al snel naar voren rollen. Evenals het woord ‘explosief’, aangezien de Britse singer/songwriter binnen 35 minuten de muziekinstallatie van de Ziggo Dome wist te laten ontploffen.

Precies om 21.00 loopt Ed Sheeran onder luid gejuich het podium op, plugt zijn gitaar in en begint hij binnen vijf seconden met het nummer I’m A Mess. Geen grote opening, geen sterallures, gewoon Ed Sheeran die in zijn eentje het podium op komt lopen. En als je denkt dat één persoon op het grote podium van de Ziggo Dome niet werkt, dan heb je het mis. Ed Sheeran is uit het perfecte singer/songwriterhout gesneden om de Ziggo Dome volledig op zijn kop te zetten.

Onze favoriete ginger kreeg van het betrekkelijk jonge publiek veel protest toen hij de zin ‘I’m a singer that you never wanna see shirtless’ uit het nummer Take It Back zong. Ik denk dat het merendeel van de meisjes die vooraan stonden het geen probleem hadden gevonden als Ed eventjes zijn shirt had uitgetrokken. Gelukkig was een groot deel van het publiek ook gekomen voor de prachtige muzikaliteit van de zanger. Tijdens het concert werden veelal nummers van het album X ten gehore gebracht, samen met de hits van het album +. Ook werd gekozen voor de nummer All Of The Stars, de soundtrack van de populaire film The Fault In Our Stars. Onder luid gejuich zong Ed Sheeran ‘Can you see the stars over Amsterdam?’, dat vanuit het publiek ondersteund werd door honderden lichtjes van mobiele telefoons. Één van de meest magische momenten van het concert.

10749531_808113669230013_426811962_n

(Foto, zowel kop als boven: Sharon van der Werf)

Andere hoogtepunten: het nummer You Need Me, I Don’t Need You. Wát een energie kan Ed in zijn eentje op het podium creëren zeg, applaus! Ook zijn nieuwe single (waar je hier de prachtige videoclip van kan bekijken) werd werkelijk geniaal uitgevoerd. De gehele zaal zong mee, had kippenvel en scheen met lampjes op het podium, zodat de zanger ‘under the light of a thousend stars’ stond.

De sfeer van het concert proeven? Dan moet je dit filmpje zeker even kijken. Ed Sheeran op zijn best met het nummer Bloodstream. Aan het einde zie je dat de muziekinstallatie van Ziggo Dome het niet aan kan (de camera heeft er overigens ook veel moeite mee).

,

CONCERT: The 1975 in Tivoli 4-10-14

IMG_1490

Door: Jelle de Ru

The 1975 stond gisteren in Tivoli Vredenburg. In het kort: The 1975 is een niks-aan-de-hand vrolijk popbandje met een jaren ’80 sound, die het voorprogramma van onder andere Muse en the Rolling Stones mochten verzorgen. Dat is behoorlijk wat als je pas twee jaar aan de weg timmert. Het succes van de band zit hem mede in de schare zeventienjarige (voornamelijk vrouwelijke) fans en de 2 hitjes: Girls en Chocolate.

Van te voren sprak ik met Felicia (17 jaar), die al een flinke tijd in de rij stond: “Ik sta hier al vanaf 10 uur `s ochtends, maar sommige mensen stonden hier al om half 6. De laatste keer was het ook al zo druk bij hun show en stonden we helemaal achteraan. Dit is de derde keer dat ik ze ga zien; vorig jaar zag ik ze in de Melkweg en eerder dit jaar was ik ook bij hun optreden in Paradiso. The 1975 is echt geweldig, ik ben normaal niet zo van alternatieve muziek, maar hun vind ik echt leuk!” Tot slot hoopte ik dat zij een verklaring had voor al de hoeveelheid fangirls, maar zij snapte er ook niet veel van. Ze kwam voornamelijk voor de muziek en een eventuele meet & greet: “Hopelijk pakt hij wel mijn tekening en vanavond gaan we hem proberen te ontmoeten!’”

Toen de deuren van het Ronda om half 8 open gingen, stroomde het dirIMG_1520ect vol. In het voorprogramma stond een leuk ander niks-aan-de-hand popbandje: Pool, een drie koppen-tellende formatie. Pool presteerde het om het festival gevoel te creëren in een concertzaal: het publiek had er zin in en ondanks dat ze het bandje niet echt kenden werd er uitbundig gejoeld en gefloten.

Toen was het tijd voor The 1975, waar sommige mensen dus al veertien uur op hadden gewacht. Matthew, zanger en gitarist kwam het podium op met een halfvolle fles wijn. De rest had hij professioneel weggetikt. Maar hij had wel zin in. Zoals altijd had hij het publiek in no time mee (na een half uur werd de eerste BH het podium gegooid, gevolgd door rozen en knuffels), en werkte hij goed door met het festival gevoel; in dat opzicht was Pool als openingsact een schot in de roos. Muzikaal gezien was het trouwens ook het zeker niet slecht. De band maakte een paar missers, maar dat viel misschien te wijten aan de lege fles wijn. Ondanks dat het repertoire tot nu toe nog een beetje zweverig is, wisten Matt en z’n band er wel een show van te maken. Zo presteerde hij het om zo het drumstel op te springen en er ook nog soepel vanaf te komen. The 1975 haalde alles uit de kast, waaronder een saxofonist, om het allemaal nog zwoeler te maken. De welbekende truc met de telefoonlampjes werd er ook nog bijgehaald (het was echt belangrijk want het nummer ging over hem). Hij ging daarbij op de hoek van het podium zitten waar hij zich een beetje liet betasten terwijl hij een sigaretje opstak.

Na de toegift, met de hits Girls en Chocolate, ging ik zingend naar huis: ‘Yeah we’re dressed in black from head to toe, we’ve got guns hidden under our petticoats, no we’re never gunna’ quit it no we’re never gunna’ quit it no’. Al die gillende meisjes, de jongens verdienen het. Misschien ben ik zelf wel een beetje jaloers.

(Foto’s: Jelle de Ru)