,

CONCERT: Neon Trees in De Melkweg 11-9-2014

neon

Door: Sharon van der Werf

Energiek, enthousiast en kleurrijk, zo kan je Neon Trees het beste omschrijven. Donderdag 11 september stond Neon Trees in de Melkweg in Amsterdam. Je kent de band van hun hit Animal, die in Nederland bijna een half jaar in de top 40 gestaan heeft.

Neon Trees is een alternatieve dancepunk-band, die met hun album Pop Psychology ook zeker de poppy kant van de muziek opzoeken. En terecht, de bandleden met hun hipsterkleding en vrolijke sound pas zowel in de categorie ‘pop’ als de categorie ‘dancepunk’. De band komt uit het Amerikaanse Provo (Utah). De show, in de kleine zaal van de Melkweg, werd aangekondigd als een ‘intiem concert’. Ondanks deze verleidelijke aankondiging was de show niet uitverkocht. Door het kleine bezoekersaantal was de show wel, zoals aangekondigd, intiem. Werkelijk iedereen kon een glimlach opvangen van de enthousiaste zanger.

Het voorprogramma van de avond werd verzorgd door de Hilversumse poprockband Only Seven Left. De heren van deze band zijn bezig met hun laatste shows, want in december zal de band uit elkaar gaan. Al springend openden de heren de show met hun nieuwste nummer Lost Your Mind, en met wat slechte grapjes tussendoor speelden ze een goed half uurtje vol.

Gekleed in opvallende kleding en met een grote zonnebril komt leadzanger Tyler Glenn het podium op, onder luid geschreeuw van de vele aanwezige vrouwelijke fans. Tevergeefs, want de zanger heeft begin dit jaar in het prestigieuze muziekblad Rolling Stone toegegeven op mannen te vallen. Desondanks kickt de zanger op de aandacht van de vrolijke meisjes die vooraan bij het podium staan te springen. De hele band maakt steeds oogcontact met het publiek, wat de show erg levendig maakt. Ook bassist Branden Campbell en gitarist Chris Allen lijken steeds energieker te worden naar mate de show vordert en de meisjes blijven springen.

Opvallend is de enige vrouw in de band, die al drummend de show steelt wanneer ze in het nummer Mad Love mag zingen. Ook Elaine Bradley heeft een dijk van een stem, die een prachtige samen klinkt met de lekkere stem van Tyler Glenn. Het duet tussen de twee is, naast het gevoelige nummer Voices in the Halls en het populaire Animals, het hoogtepunt van de show. Ook tijdens de door de fans veelal gewaardeerde nummers I Love You (But I Hate Your Friends) en het catchy Everybody Talks ging zogezegd het dak eraf. Als je de nummers van Neon Trees nog niet kent, kan je ze de eerste keer dat je ze hoort meezingen. De vrolijke nummers hebben allemaal een herkenbare opzet en vrolijke melodie die een lange tijd in je hoofd blijft zitten.

Tijdens het concert kwamen wij in contact met de Deense fan Katrine. Speciaal voor het concert was zij die middag naar Amsterdam gevlogen. ‘Ik ben al jaren fan van Neon Trees, en dit concert was het dichtst bij mijn woonplaats. Morgenochtend vlieg ik weer terug, want ik heb gewoon school deze week.’ De toegewijde fan kreeg na afloop van de show wel een handtekening van bassist Branden Campbell. Zij kan met een glimlach het vliegtuig weer in stappen.

,

CONCERT: Banned From Utopia in Cultuurpodium Boerderij 26-3-2014

imag05351

Door: Lars Stolk (Foto: Lars Stolk)

De legendarische Frank Zappa is al jaren niet meer onder ons, maar dit weerhoud velen er niet van om zijn nalatenschap tot leven te blijven brengen. Zeven mannen die allemaal jarenlang samengewerkt hebben met Zappa vormen tegenwoordig de groep Banned From Utopia. Zij touren as we speak door Europa om een greep uit het oeuvre van de te vroeg gestorven artiest te laten horen.

Al bij aanvang merk je dat de mannen (inmiddels op leeftijd) hun ziel en zaligheid stoppen in dit optreden. Kleine sound-checks gingen vooraf aan een spetterend begin van een optreden waarvan de vocals werden verzorgd door de leadzangers Bobby Martin en Ray White. Verder was er nog Chad Wackerman op drums, Ed Mann op xylofoon/percussie, Albert Wing als saxofinist, Tom Fowler als bassist en gitarist Arthur Barrow. Het eerste halfuur waren er nog kleine woordenwisselingen met de geluidsmensen, maar dit mocht de pret zeker niet drukken. Onder het indrukwekkende toekijkende gelaat van Frank Zappa op het immense doek achter de band kwam een enorme scala aan nummers aan bod als Easy Meat, Tink Walks Amok en Twenty Small Cigars. De ingewikkelde composities van de nummers gaven de bandleden een flinke uitdaging voor de kiezen, maar vuurde deze des te harder terug naar het publiek met uitzinnige en bijna onmogelijke solo’s van zowel de gitaristen als de drummer en saxofonist.

Leadzanger Ray White leek zich misschien wel het meest te vermaken van iedereen. Naast het muzikaal vertolken met zijn gitaar pakte hij het publiek ook in met zijn speelse interactie en humoristische teksten die Zappa had. De mannen leken jong en (vooral) oud in dit kleine zaaltje in Zoetermeer de beleving van de knallende platenspeler van zolder bij iedereen naar boven te halen. Eventjes leek het wel alsof de man zelf nog gewoon het podium stond te domineren, zo dicht kwamen de heren bij het origineel. Ook nog met een toegift van zeker een halfuur leek Banned From Utopia iedereen nog een laatste keer mee te slepen in de geweldige muziek van Frank Zappa. Tot de laatste seconde was het een veelzijdig en spetterend eerbetoon aan een man met een scala aan muziek waar je u tegen zegt.

Alles bij elkaar had de groep een goede indruk achtergelaten bij iedereen. De meezwepende, chaotische maar harmonieuze eigenzinnige stijl die Frank Zappa in zijn muziek stopte heeft Banned From Utopia uitstekend, bijna tot aan perfectie weten te pakken. Sinds 4 december 1993 is Frank Zappa is al bezig met zijn laatste tour, en word nog altijd gemist door zijn fans. Gelukkig hebben we Banned From Utopia nog; dichter bij het origineel kom je niet.

, ,

CONCERT: The Fratellis in De Melkweg 13-12-2013

imag0665

(foto: Jaap Smit)

Hele stadions scanderen het nog wekelijks mee, maar de band erachter is de laatste tijd een klein beetje in de vergetelheid geraakt. In 2009 hadden de Schotse Fratellis een monsterhit met Chelsea Dagger, waar het refrein zich perfect leende voor het luidkeels meeschreeuwen ervan. Dat was vier jaar geleden. Ondertussen zijn we twee albums verder, waarvan de laatste (We Need Medicine) afgelopen oktober uitkwam. Op vrijdag 13 december stond het drietal in de (niet uitverkochte) Melkweg The Max, om hun aanstekelijke country/bluesrock de Amsterdamse zaal in te blazen.

Als voorprogramma weet Deaf Havana de zaal redelijk los te maken, alhoewel de serieuze poppunkband uit Engeland een rare keuze lijkt voor The Fratellis. Al snel na de handvol liedjes van Deaf Havana komt het drietal op. Voor de tour hebben ze slechts een backing pianist meegenomen. Voor de rest ziet het podium er sobertjes uit. De enige mate van versiering zijn de ledlampjes rond de bassdrum van Mince Fratelli. Met de titel We Need Medicine-Tour is in principe niets te veel gezegd; nagenoeg het hele nieuwe album wordt gespeeld, met hier en daar afgewisseld door een evergeen uit hun oeuvre. In nieuwe tracks This Old Ghost Town en Until She Saves My Soul mist het een klein beetje grootsheid in het arrangement. This Old Ghost Town kenmerkt zich namelijk door de vrolijke mariachi-band die op de CD meespeelt, maar op tour achterwege is gelaten.

Ondanks dat speelt de band zeer aanstekelijk, en laat frontman Jon Fratelli zich zien als een van de meest getalenteerde gitaristen van deze aardkloot. Terwijl liters zweet van z’n gitaarband druipen weet hij elk riedeltje en solo perfect te recreëren. De vage grijns die permanent om z’n mondhoeken zit laat zien dat het nog elke avond van de tour (die er op dat moment bijna op zit) een feestje is. Ondanks dat de bezetting geen tweede gitarist bevat, ontstaat er een ondoordringbare wall of sound, die door drummer Mince en bassist Barry dapper wordt verstevigt.

Het publiek lijkt echter nog niet het nieuwe album ingeprent te hebben, want pas halverwege de set, wanneer Henrietta wordt ingezet, stijgt er een gejuich van herkenning op. Vanaf dat moment wordt er gezellig meegehost op oud en nieuw materiaal. Titeltrack We Need Medicine vindt ook grote bijval bij het publiek, dat er steeds meer zin in krijgt. Als na Until She Saves My Soul de band het podium verlaat is het slechts een kwestie van seconden totdat de zaal luidkeels dududuh, dududuh, dududududududuh begint te roepen. En dat krijgen ze, alleen pas nadat Rock ‘N Roll Will Break Your Heart en Runaround Sue zijn gespeeld. De stadionknaller krijgt dan ook bijval die z’n weerga niet kent, en tovert The Max even om in een Wembley. Swinger Heady Tale wordt nog gretig ontvangen door het publiek, dat eigenlijk al heeft gehad waar ze stiekem voor kwamen. Maar The Fratellis laten zien dat ze naast dat ene hitje nog bakken vol kwaliteit in huis hebben, dat ze op een hele degelijke manier live ten gehore kunnen brengen.