,

CONCERT: Thirty Seconds To Mars in het Ziggo Dome 12-11-2013

imag0625

(Foto: Jaap Smit)

Halverwege het Europese gedeelte van Thirty Seconds To Mars’ (30STM) wereldtour landden de heren in Amsterdam. Eerst om hun Best Alternative Award in de wacht te slepen tijdens de EMA’s, maar twee dagen later om hun fans op een weergaloze show te trakteren.

Het Britse voorprogramma You Me At Six wist het publiek al redelijk warm te maken voor het echte werk. Het was duidelijk dat de band nog geen grote aanhang in ons land heeft. Toch weet het vijftal aan het eind alle voeten in het Ziggo Dome van de vloer te krijgen en laten ze de zaal achter, compleet klaargestoomd voor het drietal uit Los Angeles.

Na een (iets te) lange pauze is het eindelijk zover, compleet met mantel en hockeymasker komt Jared Leto op een plateau naar beneden zetten, terwijl de bombastische trompetten van Birth de zaal vullen. Het theatrale imago van de band wordt gelukkig vaak genoeg afgewisseld met luchtige monologen van Jared tegen het publiek, dat hij erg prikkelend bespeeld, met de interactie is niks mis. In de eerste helft van de show komen onder andere Night Of The Hunter, Search And Destroy en Do Or Die, van het laatste album Love, Lust, Faith + Dreams.

Als ‘half-time show’ wordt er een mega-wip het podium opgedragen, waarna twee acrobaten een aantal gewaagde sprongen en salto’s uitvoeren. Het voegt niet bijster veel toe aan de show, het is slechts een leuke gimmick. Wanneer Jared Leto vervolgens met een akoestische gitaar verschijnt volgt een soort medley van 30STM nummers die soms de setlist niet halen, zoals From Yesterday. Leto laat zien dat hij erg veel van een lolletje houd en praat vaak tegen het publiek, wat ook stiekem ook een beetje de vaart uit de show haalt. Met zoveel weergaloze muziek benutten ze niet de kans om ook de nummers die al bijna vergeten zijn op volle kracht te spelen.

Wanneer de show tegen het einde loopt en alle fans nog een aantal knallers missen in de setlist wordt het publiek onrustiger en merk je dat het enthousiasme groeit. Als Closer To The Edge de main set afsluit, wordt overal gesmeekt om Kings And Queens. Een kleine vijf minuten later wordt die vraag beantwoord, waarna de band The Race en Up In The Air erachteraan speelt. 30STM zet in het Ziggo Dome een lekker volle show neer, die door akoestische afwisselingen en circusacts blijft boeien.

, , ,

CONCERT: Release Square Attic’s Good People Serve

group1

Afgelopen zondag stond Square Attic als één van de vijf overgebleven acts op de Release Party van NH Pop Live 2012 in de bovenzaal van het Amsterdamse Paradiso. De vier mannen lieten hier voor het eerst hun nieuwe single “Good People Serve” horen, met een bijbehorende videoclip.

De clip, die begon met een klein meisje die bij de bandleden in een busje stapt, deed de zaal enigszins vreemd opkijken, maar naarmate de video en het nummer vorderde, werd iedereen gerustgesteld dat het hier om een prachtig, dromerig nummer ging, waarbij de herfst-achtige clip naadloos bij aansloot.

Na dit sterke staaltje filmwerk (geregisseerd door Bram Juist, die tevens meerdere video’s van de avond voor z’n rekening nam) brachten de heren nog een aantal nummers ten gehore die niet hadden misstaan in een overvol voetbalstadion. De combinatie piano, donderende drums en snoeiharde gitaren gaven je een gevoel dat je jezelf waande in de soundtrack van een epische film. De kleine bovenzaal van Paradiso deed lang geen recht aan wat Square Attic liet horen. De heren staan hopelijk komend festivalseizoen op aardig wat plekken in Nederland te spelen, dus zorg dat je deze unieke band te zien krijgt!

Bekijk hier de videoclip van Good People Serve:

, , ,

CONCERT: The All-American Rejects in de Melkweg 23-6-2012

cimg2881

Lichtelijk hypocriet voelde ik me, toen ik in de rij voor de Melkweg stond, om eindelijk mijn grote helden uit Amerika live te zien. Mijn recensie over hun laatste album Kids In The Street was bijna allesbehalve positief, maar nu wist ik dat ik strakjes helemaal uit mijn dak zou gaan als ik maar de beginklanken zou horen van de eerste single Beekeepers Daughter. Uiteindelijk zette ik me eroverheen en zou ik gewoon lekker los gaan op al hun vroegere hits, die tijdloos zijn. Het bleek tijdens het concert ook dat nummers als Dirty Little Secret, Move Along en zelfs het rustige It Ends Tonight veel populairder waren bij het publiek dan de nummers van het nieuwe album, maar dat is gewoon een kwestie van tijd.

Alles wat de Rejects speelde klonk prima, de nummers zijn live nagenoeg hetzelfde als op de cd’s, en het rondspringen van zanger Tyson Ritter op het podium geeft alleen meer aanleiding om zelf te dansen. Ze gitaarsolo’s van gitarist Nick Wheeler waren nagenoeg perfect uitgevoerd en zo kon je zelfs de solo’s meeblèren. Na een stuk of 18 nummers hield de band het voor gezien, terwijl overal om me heen werdt geschreeuwd dat Gives You Hell nog niet aan bod was gekomen. Natuurlijk gaf de band ons een spetterende encore met Kids In The Street, Affection, de ultieme knaller Gives You Hell en het toepasselijke The Last Song. Al met al werdt het halve nieuwe album gespeeld, maar wel op een manier dat ik alles nog eens een keer goed ga luisteren! Want hoe vervelend ik het ook vind om mijn ongelijk toe te geven, alle nieuwe nummers die ze speelde sloegen aan als een malle en kregen de hele zaal plat, inclusief mijzelf.

De All American Rejects zetten een fantastische show neer in Amsterdam, waar zij zelf ook duidelijk van genoten. sterker nog, de volgende dag verscheen er op Twitter, door Tyson Ritter: “Amazing how the last two shows, Paris & Amsterdam have been the best of the tour. You crowds have danced your similes into my heart, thx.” Graag gedaan.