JAARLIJSTEN 2013

Image

De oliebollen liggen te frituren in de olie en het vuurwerk ligt al klaar voor vanavond. 2013 was weer een prachtig muziekjaar, wat erg lastig zal zijn om te overtreffen. Ondanks staat er veel moois op het programma voor volgend jaar, maar eerst onze eigen jaarlijstjes! Muziekrecensies zet hun Beste Albums, EP’s en singles voor je op een rij!

Image

5.

Two Door Cinema Club – Changing Of The Seasons

Na het album Beacon was het een tijdje rustig rondom het drietal van Two Door Cinema Club. Maar opeens was daar Changing Of The Seasons, een klein maar superlekker plaatje, waarin de band maar weer eens aangeeft waarom zij nog steeds relevant in de scene zijn.

4.

Albert Hammond Jr. – AHJ

Strokes-gitarist Albert Hammond kwam dit jaar met een solo-EP’tje op de proppen. Naast zijn fenomenale werk op het Strokes album Comedown Machine wist hij met zijn AHJ ook te overtuigen. De beste man weet een heerlijke indie-atmosfeer te creëren zonder zijn Strokes-vrienden. Vlotte gitaarpingeltjes wisselen op hoog tempo af met creatieve en ingenieuze melodietjes.

3.

Sparks The Rescue – Truth Inside The Fiction

Nog zo eentje die na veel gedoe met bandleden eindelijk weer grond onder haar voeten had. Sparks The Rescue bracht halverwege het jaar de nogal poppy aandoende EP Truth Inside The Fiction uit, waar ook hoorbaar invloeden van country in zaten. Van de ruige self-titled EP laat de band zich van een hele fragiele maar ook prettige kant zien, helemaal mooi.

2.

Bloc Party – The Nextwave Sessions

Hebben we dit jaar nou definitief afscheid genomen van Bloc Party? Wie zal het zeggen? Ze lieten ons voor de tweede keer achter, maar niet zonder hun laatste EP The Nextwave Sessions, dat in vijf tracks een korte samenvatting geeft van hun imposante carrière. Nu maar hopen dat ze toch weer terugkomen..

Image

 

5.

Paramore – Still Into You

Na het verlies van de gebroeders Farro besloot Paramore te bekijken wat er mogelijk was met z’n drieën, wat resulteerde in een self-titled album. Hayley Williams uitspraak dat het album ietwat zou flirten met pop komt tot fantastische uiting in Still Into You. Poppunk at its finest.

4.

All Time Low – A Love Like War

Voor hun re-release van Don’t Panic sloeg All Time Low de handen ineen met Pierce The Veil-zanger Vic Fuentes, om één van de lekkerste rocksingles van afgelopen jaar te maken. Toffe, snelle en gewoon lekkere punkrock met een droge videoclip, zoals we dat van deze toonaangevende band gewend zijn.

3.

Arctic Monkeys – Why’d You Only Call Me When You’re High

Één van de singles van de Arctic Monkeys magnifieke rentree was Why’d You Only Call Me When You’re High? Het verrekte funky basloopje en de minimale arrangementen pleiten voor het credo less is more. Deze slow-swinger heeft zich genesteld tussen het beste werk van de band tot nu toe en blijft daar voorlopig ook nog even zitten.

2.

Lily Allen – Hard Out Here

De veel besproken comeback van Lily Allen begon een aantal maanden geleden met de single Hard Out Here. Het uithalen naar de seksistische muziekindustrie werkt meer dan eens op de lachspieren, maar in alle eerlijkheid: de single is één van de meest badass nummers die het afgelopen jaar is opgedoken.

1.

The Wombats – Your Body Is A Weapon

The Wombats lieten begin oktober hun brute indiekracht weer zien met de single Your Body Is A Weapon. De track werd als einselganger uitgebracht, dus het is de vraag of hier nog een albumpje of EP aan zal kleven. Wij hopen natuurlijk stiekem van wel.

Image

5.

The Fratellis – We Need Medicine

Na een pauze pikte de drie Schotten van The Fratellis de muziek weer op, en helemaal niet onverdienstelijk. We Need Medicine werd een vrolijke up-tempo mix van aanstekelijke bluesrock, die garant staat voor veel verloren calorieën. Van This Old Ghost Town tot Until She Saves My Soul, een fantastisch album.

4.

Eminem – MMLP2

Na een aantal jaar stilte kwam Eminem met The Marshall Mathers LP 2, een kneiterharde plaat. Lekker nostalgisch en een flinke dosis ouderwetse Slim Shady, waar de fans al die tijd naar uit hebben zitten kijken. Rap zoals we dat verwachten van de rapper, hoge kwaliteit en lekker veel vloeken.

3.

Forever The Sickest Kids – J.A.C.K.

Ondanks een reducerend aantal bandleden wisten de vier overgebleven mannen een heerlijk, onbezorgde punkplaat eruit te halen, waarop het overgrote deel van de tracks je bijblijven. Grootschalig gepromoot op de Vans Warped Tour, J.A.C.K. verdient het.

2.

Arctic Monkeys – AM

Ondanks de misschien wel overdadige media-aandacht voor het nieuwe album van ’s Engelands beste rockband, wisten Alex Turner en friends van AM een eerlijk en retegoed album te maken, dat tussen de singles door makkelijk weet te overtuigen.

1.

The Strokes – Comedown Machine

Naast de titel Beste Album krijgt Comedown Machine ook de titel het Meest Underrated. The Strokes besteedde minimale media-aandacht aan hun vijfde album, slechts een leading single werd er uitgebracht. Comedown Machine creëert een eigen universum waarin de elf tracks precies op hun plaats vallen en misschien wel het beste Strokes album ooit vormen.

Dit waren de lijsten van LLUID! We wensen alle lezers een ontzettend tof en muzikaal 2014!

,

Artiesten blikken terug op 2013

terugblik

Nog een paar daagjes, dan kunnen we de champagne ontkurken, de boom weer verbranden en beloftes maken die we toch niet nakomen. Daarmee laten we een jaar achter ons dat muzikale ups en downs heeft gekend (met als absolute dieptepunt Mevrouw Cyrus op een sloopkogel). Ook van eigen bodem is er een hoop mooie muziek opgedoken. Een aantal Nederlandse artiesten met hun hoogtepunten van 2013!

Alan Lauris

alan lauris

“Het verschijnen van The Next Day van David Bowie en Electric van de Pet Shop Boys waren mooi, maar het absolute hoogtepunt dit jaar was voor mij op 17 oktober: het concert van Kraftwerk in het Evoluon in Eindhoven. Alles klopte: de plek, het geluid, de nog steeds evoluerende ‘catalogue’ en de geweldige 3D-show. Pioniers in de elektronische muziek die hun eigen sound hebben weten te behouden terwijl ze de muziek, de beelden en de performance toch steeds laten meegroeien met tijd en steeds meer lagen geven, en met de nieuwste technieken veel meer live doen dan menigeen denkt. Ben benieuwd of dit nog wordt overtroffen! Het nummer Aquaplaning op mijn EP Q3 (the Quest part 3) die door Muziekrecensies werd gerecenseerd, is een bescheiden eerbetoon.”

Lees wat wij vonden van Q3 hier.

Blame It On The Drummer

Image

“Voormalig gitarist van de Red Hot Chili Peppers (RHCP) heeft sinds de breuk met de band enkele solo werken uitgebracht. Hiervan is The Empyrean (2009) zeker een hoogtepuntje. Op dit album zijn veel overeenkomsten te horen met bands als Dot Hacker (waar Josh Klinghoffer, de huidige RHCP gitarist, ook in speelt), Ataxia (waar hij zelf in zat) en het nummer Maggot Brain van Funkadelic. Voor velen het mooiste wat hij doet op gitaar naast zijn werk met de Peppers.
Na The Empyrean is hij zich gaan richten op het maken van elektronische muziek. Wat ons totaal niet aansprak. Na meerdere elektronische albums was de hoop verloren dat hij ooit nog muziek zou gaan maken zoals hij dat eerst deed. Totdat een vriend van hem overleed. Het nummer Wayne is aan hem opgedragen, gespeeld in de stijl zoals Wayne dat het mooiste vond. Op deze plaat is Frusciante eindelijk weer te horen op gitaar volgens oud concept. Je kunt merken dat hij zijn focus sinds begin 2009 heeft verlegd en misschien niet zo vaak meer gespeeld heeft. Desalniettemin eindelijk weer Frusciante op gitaar te horen zoals hij vroeger speelde!”

Lees wat wij vonden van hun debuutalbum Stalemate hier.

Thimo Geijzen van Fin de Siècle

Image

“Al kwam het liedje in december 2012 uit, het duurde enkele weken voordat deze steeg naar een nummer 1 positie in Nederland en het mijn gedeeltelijk geïsoleerde muzikanten leventje binnen drong, ik heb het over Will-I-Am & Britney Spears met “Scream And Shout”.
Alle keuzes waaruit dit nummer tot stand kwam zijn gebaseerd op eerder behaalde resultaten en hebben het doel op een zo gemakkelijk en snel mogelijke manier geld te verdienen. De tekst is een greep uit de grabbelton van woorden uit de “club muziek”, zonder verdere betekenis of gedachtegang.
In mijn definitie van muziek is “gevoel, vertaald naar geluid”, maar we zijn inmiddels ver afgedreven.
Neem dan “Royals” van “Lorde”, een ware verademing in de popmuziek als je t mij vraagt. Eigenzinnig, zorgvuldig gearrangeerd en een mooie stem waarbij de charme niet weg-geproduceerd is. Ik vóél wat ik hoor: she does rule, I hope more people like her will.”

Lees wat wij vonden van hun EP Dreamcatcher hier.

Binnenkort komen de jaarlijsten van Muziekrecensies! Hou de site en de Facebook-pagina in de gaten!

, ,

CONCERT: The Fratellis in De Melkweg 13-12-2013

imag0665

(foto: Jaap Smit)

Hele stadions scanderen het nog wekelijks mee, maar de band erachter is de laatste tijd een klein beetje in de vergetelheid geraakt. In 2009 hadden de Schotse Fratellis een monsterhit met Chelsea Dagger, waar het refrein zich perfect leende voor het luidkeels meeschreeuwen ervan. Dat was vier jaar geleden. Ondertussen zijn we twee albums verder, waarvan de laatste (We Need Medicine) afgelopen oktober uitkwam. Op vrijdag 13 december stond het drietal in de (niet uitverkochte) Melkweg The Max, om hun aanstekelijke country/bluesrock de Amsterdamse zaal in te blazen.

Als voorprogramma weet Deaf Havana de zaal redelijk los te maken, alhoewel de serieuze poppunkband uit Engeland een rare keuze lijkt voor The Fratellis. Al snel na de handvol liedjes van Deaf Havana komt het drietal op. Voor de tour hebben ze slechts een backing pianist meegenomen. Voor de rest ziet het podium er sobertjes uit. De enige mate van versiering zijn de ledlampjes rond de bassdrum van Mince Fratelli. Met de titel We Need Medicine-Tour is in principe niets te veel gezegd; nagenoeg het hele nieuwe album wordt gespeeld, met hier en daar afgewisseld door een evergeen uit hun oeuvre. In nieuwe tracks This Old Ghost Town en Until She Saves My Soul mist het een klein beetje grootsheid in het arrangement. This Old Ghost Town kenmerkt zich namelijk door de vrolijke mariachi-band die op de CD meespeelt, maar op tour achterwege is gelaten.

Ondanks dat speelt de band zeer aanstekelijk, en laat frontman Jon Fratelli zich zien als een van de meest getalenteerde gitaristen van deze aardkloot. Terwijl liters zweet van z’n gitaarband druipen weet hij elk riedeltje en solo perfect te recreëren. De vage grijns die permanent om z’n mondhoeken zit laat zien dat het nog elke avond van de tour (die er op dat moment bijna op zit) een feestje is. Ondanks dat de bezetting geen tweede gitarist bevat, ontstaat er een ondoordringbare wall of sound, die door drummer Mince en bassist Barry dapper wordt verstevigt.

Het publiek lijkt echter nog niet het nieuwe album ingeprent te hebben, want pas halverwege de set, wanneer Henrietta wordt ingezet, stijgt er een gejuich van herkenning op. Vanaf dat moment wordt er gezellig meegehost op oud en nieuw materiaal. Titeltrack We Need Medicine vindt ook grote bijval bij het publiek, dat er steeds meer zin in krijgt. Als na Until She Saves My Soul de band het podium verlaat is het slechts een kwestie van seconden totdat de zaal luidkeels dududuh, dududuh, dududududududuh begint te roepen. En dat krijgen ze, alleen pas nadat Rock ‘N Roll Will Break Your Heart en Runaround Sue zijn gespeeld. De stadionknaller krijgt dan ook bijval die z’n weerga niet kent, en tovert The Max even om in een Wembley. Swinger Heady Tale wordt nog gretig ontvangen door het publiek, dat eigenlijk al heeft gehad waar ze stiekem voor kwamen. Maar The Fratellis laten zien dat ze naast dat ene hitje nog bakken vol kwaliteit in huis hebben, dat ze op een hele degelijke manier live ten gehore kunnen brengen.