, , , ,

REVIEW: Milk Teeth – Milk Teeth (★★★)

Door: Jaap Smit

Hoe tijd kan vliegen: de Britse punkband Milk Teeth blaast dit jaar alweer zeven kaarsjes uit en zag in de laatste twee jaar flink wat veranderingen. Naast het succes van hun debuut-album Vile Child (2016) en de EP’s Be Nice en Go Away werden de afgelopen maanden getekend door het geschuif in de bezetting. Lang verhaal kort: zangeres Becky Blomfield is op het moment nog het enige originele bandlid dat te horen is op hun self-titled tweede album, waarop de tandjes iets gepolijster zijn, maar nog altijd kunnen bijten.

Met nieuwe leden Em Foster en Jack Kenny klinkt Milk Teeth nog steeds levendig en strak, al mis je af en toe Billy Hutton’s coupletten die voor fijne balans zorgden. Gelukkig weet Foster regelmatig een tweede stem of een flinke uithaal (Destroyer) tussen de regels in te passen. Blomfield liet in verschillende interviews weten dat ze tijdens het schrijven eindelijk wat dichter tot zichzelf kwam en haar gevoelens over kwetsbaarheid en pijn zonder versiering op papier kreeg. Milk Teeth blijft nog steeds lekker wankelen op het snijvlak van punk en grunge, maar houdt de tempo’s vaker in toom. Op tracks als Better en Transparent gaat de band voor popgevoelige melodieën – die absoluut misstaan. De grotere gedachte is dat de band kosten wat kost niet wil ontsporen, waardoor stiekem wat eentonigheid in de plaat sluipt. Maar aan het einde van het verhaal is Milk Teeth wel de plaat die Blomfield verder zal helpen: de wonden van stukgelopen relaties, absente ouders tijdens cruciale momenten en onzekerheid beginnen na de laatste tonen van Wanna Be te helen en vormen hopelijk een fundament voor toekomstige chaos.

Luister van Milk Teeth:

  • Transparent
  • Smoke
  • Circles
, , , ,

REVIEW: Barely Autumn – Day Trip To The Petting Zoo (★★★★)

Door: Jaap Smit

Onder een grote stapel papieren vond ik van de week een stapel promo-cd’tjes waar ik dit jaar nog niet aan toegekomen was. Het thuiszitten eist inmiddels z’n mentale tol, dus ik was maar wat blij met de stapel, die ik gretig doorspitte. Uiteindelijk verdween Barely Autumn’s tweede plaat Day Trip To The Petting Zoo in de CD-speler, eigenlijk puur als achtergrondmuziek voor mijn ontdekkingstocht. Maar wat bleek; ik had één van de pareltjes allang gevonden.

De Belgische band stapt met dit album af van het akoestische indie-pad, dat zich op self-titled album uitrolde. In plaats daarvan laat de band zich in met het geluid van de nineties, dat zich prima kan vinden tussen namen als Pavement, The Eels en Weezer (ten tijdje van Blue en Pinkerton). Op de track Grown wordt zelfs geflirt met de Foo Fighters, wat de plaat alleen maar goed staat. Zo checkt iedere track wel een ander hokje van typische geluiden uit dat decennium. Halverwege wordt Tinder gedragen door trage, brommende synths, een minimaal maar subliem arrangement waar de mede-Belgen van Warhaus jaloers op mogen zijn. Tegen het einde zwiert de band met het orkestrale All There Is nog een laatste keer een rondje, alvorens instrumentaal af te taaien met de outro Out of Love and Out of Shape; een kalm, ritmisch muziekstuk dat als een soort reflectie op de hele plaat fungeert. Day Trip To The Petting Zoo (hoe nineties is die titel trouwens) is een spannende stap vooruit voor Barely Autumn, die verbluffend doeltreffend de indierock uit de jaren negentig weten te vangen. Must listen voor iedere melancholische thuiszitter.

Luister van Day Trip To The Petting Zoo:

  • Alix
  • Grown
  • Tinder
  • Abortion Coffee
, , , ,

REVIEW: Green Day – Father Of All Motherf*ckers (★★)

Door: Jaap Smit

Je moet het ze wel nageven: anno 2020 is de muziek van Green Day nog steeds de reden dat veel tieners een gitaar oppakken en rockmuziek – het zij met de vingertoppen – nog aan de voortrazende muziektrein kan hangen. Met Revolution Radio wist de band een paar jaar geleden nog een fel politiek pamflet aan de deur te nagelen en daarmee de smaak van de tegenvallende Uno, Dos, Tre-trilogie deels weg te spoelen. Je zou kunnen zeggen dat het voor niets is geweest, want met het nieuwe hoofdstuk Father Of All.. zakt de punktaart weer flink wat centimeters in.

Geen getrap, geen getier: nee, dit keer wilden Billie Joe, Tre Cool en Mike Dirnt gewoon een rock’n’roll album maken. Een korte rit is het dit keer; na zevenentwintig minuten is het feestje klaar en hebben we een parade van mediocre rocksongs, een afgrijselijk bluesrocknummer (Stab You In The Heart) en een net acceptabel popliedje (Meet Me On The Roof) voorbij zien komen. En waar het muzikaal met een magere voldoende wegkomt, klinkt Billie Joe behoorlijk passief in z’n teksten. Zeker, politiek, oorlog en het klimaat komen hier en daar om de hoek kijken, maar het venijn is veranderd naar schouders ophalen (Junkies On A High). Voor een band die zich in het verleden lekker kon vastbijten in onrechtvaardigheden klinkt Father Of All.. vrij tweedimensionaal en willekeurig. Zelf maakte de band er geen geheim van dat deze plaat wat zou afwijken van het serieuze pad, maar het beloofde good-ol’ rock’n’roll gevoel blijft op veel momenten achterwege. Een lichtpuntje: het laatste halfbakken project van Green Day duurde drie albums en dit keer zijn we er met een klein halfuurtje van af. Father Of All.. is dan ook meer een miskleun dan een verkeerd pad; tijd zat dus om het met een volgende release weer goed te maken.

Luister van Father Of All..:

  • Meet Me On The Roof
  • Sugar Youth