, , , ,

REVIEW: Black Honey – Written & Directed (★★★½)

Door: Jaap Smit

Helemaal in lijn met hun liefde voor ‘70’s-Hollywood heet Black Honey’s nieuwe plaat Written & Directed. Op hun tweede album regisseert de Britse band opnieuw een gelikte plaat in elkaar, al zit hun drang naar mooier en groter hen soms in de weg.

Blij verrast waren we met hun self-titled debuut, waarop de band uit Brighton ons met klem benadrukte dat hun sound geen Tarantino-gimmick was. De stijl was houdbaar, kon op talloze manieren worden toegepast en de stem van zangeres Izzy B. Philips bleek net zo zoetig als dat ze soms kattig kon klinken. Van een nieuwe formule is op Written & Directed geen sprake. De gitaar steelt nog altijd de show en ook dit keer is er voldoende vuige saloon-rock te vinden. Opener I Love The Way You Die klinkt als vanouds als een Western-soundtrack met een dreunende beat en even later krijgen we op Run For Cover een stompe beukriff voor de kiezen die niet ver af ligt van Royal Blood. Op Beaches bindt de band hun rollerskates onder voor een rondje op de Amerikaanse boulevard en Back Of The Bar is een puur liefdesliedje uit de golden age van indierock. Op de eerste helft van Written & Directed is geen spoortje verval te bekennen. Hoewel de swingrock van Believer flink heeft zitten spieken bij The Black Keys’ Lonely Boy mag ook dit nummer op een voldoende rekenen. De blazers in de track zijn al wel een voorbode van iets wat het album mankeert: de band probeert bij vlagen hun geluid iets voller en epischer te maken, regelmatig door een smak blazers de achtergrond in te slepen (I Do It To Myself, Fire). Het begint aardig, maar de subtiliteit is er snel vanaf en de meerwaarde begint bij het voorlaatste nummer Fire als een cheesy trucje te klinken. Gelukkig sleurt de band zichzelf met Disinfect weer terug het konijnenhol van goddamn rock’n’roll in, om even later met het akoestische Gabrielle af te sluiten. Dat de proefjes met de blazers niet fantastisch uitpakken is jammer, maar dat is slechts een aantekening op het rapport van Written & Directed. Met meer sterke dan zwakke momenten laat Black Honey zien dat er nog zat mooie dingen gebeuren in de gitaarmuziek.

Luister van Written & Directed:

  • Run For Cover
  • Beaches
  • Back of the Bar
  • Disinfect
, , , ,

REVIEW: Eelke – Mirror (★★★★)

Door: Jaap Smit

Teksten om eens voor te zitten en gitaarpartijen die rechtstreeks uit de gouden eeuw van indierock lijkt te zijn gevlogen: met Mirror heeft singer-songwriter Eelke zorgvuldig gesleuteld aan zijn stijl en charme, waarmee hij confronterende onderwerpen volop in het daglicht durft te zetten.

Al vroeg op Mirror komt de tekst ‘I’m moving at my own pace’ voorbij. Eelke straalt op deze EP uit dat hij inderdaad zijn keuzes goed heeft afgewogen, z’n pad heeft gekozen en dat tot in de puntjes heeft doorgevoerd. De geluiden van de indiebands uit de jaren ‘90 behoren tot zijn grootste invloeden op Mirror, maar daar binnen is de zanger vrij aan het bewegen. Een refrein dat de melodie een verrassende kant op buigt, een treffende lyric; Mirror leeft en heeft  een fijne energie. De nummers gaan over zuigende leugenaars (Leech), naïef mannenvertrouwen (I’m A Man) en het haten van anderen – en daarmee ook jezelf (Mirror). Deze reis door het brein van Eelke en anderen, in combinatie met een frisse interpretatie van gitaar-indie geeft Mirror diepte en is een fijne release om zowel qua muziek als tekst volledig uit te pluizen.

Luister van Mirror:

  • I’m A Man
  • Leech
, , ,

REVIEW: Kings Of Leon – When You See Yourself (★★★½)

Door: Jaap Smit

Hits hebben ze niet meer nodig, maar we weten allemaal dat de Kings Of Leon nog prima een kraker van jewelste uit hun mouw kunnen schudden. Op hun achtste album When You See Yourself lijkt de jacht naar de volgende Waste A Moment, Supersoaker of Sex On Fire echter te zijn bekoeld. 

Ook ik was één van de velen die Kings Of Leon pas echt leerde kennen na de release van Only By The Night. Al snel leerde ik dat de band zich liever uitte in serieuze, stoffige (soms rammelige) woestijnrock dan in bombastische stadionrefreinen. Geen punt natuurlijk, al leek er per album toch één of twee de kop op te steken. Dat aantal zorgde er toch voor dat de band altijd nauwlettend in de gaten werd gehouden, want meer dan eens leek een nieuwe Use Somebody op de loer te liggen. Diezelfde spanning bekroop me onlangs weer, want na ruim vier jaar kunnen we weer vol verwachting een nieuwe plaat aanzetten. When You See Yourself maakt er geen geheim van dat de hitlijsten dit keer niet het doelwit zijn. Introspectie, reflectie en de persoonlijke ervaringen van zanger Caleb zijn de pijlers waarop de elf nummers zijn gebouwd. Voor een band die doorgaans nog met elkaar op de vuist gingen in de studio zijn de nummers gevuld met vriendelijke melancholie en een macht aan vintage instrumenten, wat de muziek warm en krachtig laat klinken. In opener When You See Yourself, Are You Far Away hoor je al dat de band zich prima heeft vermaakt met het secuur aanbrengen van kleine details en laagjes toetsen. Waar je Sex On Fire kan aanzetten op een feestje is WYSY de plaat die aanzet wanneer je je wilt afzonderen van het gedruis. Zelfs de singles The Bandit (een fijne knipoog naar het vroege materiaal van de band) en Echoing laten niet merken dat er nodig gescoord moet worden. En ergens is dat ook wel een comfortabele gedachte. De band is rustig, dicht bij zichzelf gebleven en ongehaast, zonder enige vorm van smoel te verliezen.

Luister van When You See Yourself:

  • The Bandit
  • 100,000 People
  • Stormy Weather
  • Echoing