, , , , ,

REVIEW: Redeemed – Your Loss Will Be Remembered (★★★★)

Door: Jaap Smit

Met zijn eigen gedachtes en dromen als muze vult Redeemed (Marijn te Flierhaar) graag zijn muziek met alles wat hij in z’n bovenkamer tegenkomt. Op Your Loss Will Be Remembered durft hij zichzelf ook te confronteren met twijfels en rouw.

Redeemed laat er vanaf de eerste seconde geen gras over groeien: openingstrack Interference neemt je – eerst met mysterieuze harmonieën, dan met een zelfverzekerd ritme – mee die gedachtenwereld in, waarin emotie, herinneringen en strenge zelfreflectie op de zanger zelf in een kalm maar kordaat tempo langskomen. Waar diezelfde openingstrack gelukzalig openbreekt tegen het einde, weet Redeemed zich ook kleiner op te stellen. De muziek laat hij rustig met grote ruimtes, terwijl Marijn’s stem vaak wat dichterbij lijkt te klinken. Al snel klinkt Your Loss Will Be Remembered vertrouwd, maar het stelt ook confronterende vragen, aan zowel de maker als de luisteraar. Stranger To Myself legt zijn maakbare identiteit onder de loep, met refreinen die qua melodie diezelfde ernst dragen. Zo kent Your Loss Will Be Remembered ook z’n zwaarmoedige momenten (Fragile Box) maar lijkt verdriet, woede of onzekerheid nooit de kalmte en beheersing van Redeemed over te nemen. De nummers zijn tot ieder galmend puntje uitgewerkt en er is voor gezorgd dat de teksten ten alle tijden op de voorgrond staan. De zang is soms zacht maar indringend, de muzikale backdrop soms ruimtelijk uitgesponnen maar intens. Met een uitgestort hart en hoofd daarbovenop heeft Your Loss Will Be Remembered een zekere aantrekkingskracht, die voor net zoveel vragen en overpeinzingen zorgt als troost – dankzij de uiterst verzorgde muziek.

Luister van Your Loss Will Be Remembered:

  • Interference
  • Stranger To Myself
  • Lose Your Medicine
  • Do You Remember
, , , ,

REVIEW: She Drew The Gun – Behave Myself (★★★½)

Door: Jaap Smit

Je zou het een lockdown-plaat kunnen noemen, aangezien thema’s als opsluiting en stuurloosheid vaak boven komen drijven op She Drew The Gun’s nieuwe album Behave Myself. Maar de zangeres zorgt voor genoeg lagen onder dat oppervlak om deze nummers eens aandachtig te luisteren.

Dat She Drew The Gun (echte naam Louisa Roach) een plaat maakt met als titel Behave Myself is natuurlijk al een tegenstrijdigheid. De artiest gebruikt haar industriële electropop op dit album om de benauwdheid van de afgelopen jaren van zich af te zingen en zet daarbij ook vraagtekens bij sociale constructen die de mensheid voor zichzelf heeft geschapen. Behave Myself is dus ook niet per sé een lockdown-plaat, maar wel een project dat de tijdsgeest goed weet te vangen. Vanaf het begin mengt Roach haar synths met fuzzgitaar en alles ertussen. Soms wat drogere, teneergeslagen melodiëen (Origin Song, Class War, Innerspeak) maar ze weet de boel toch ook weer op poten te houden met onomstootbare indiedeuntjes op Diamonds In Our Eyes. Regelmatig valt She Drew The Gun terug op haar praatzang, waarbij ze hoorbaar uitdaagt om aandachtig mee te luisteren met wat ze te zeggen heeft over de soms vergiftigde omgangsvormen van tegenwoordig. Muzikaal leent ze hier en daar van bands als Dream Wife en vroege Wolf Alice, maar het opvallende snijvlak van stoïcijnse synths en gitaar is toch echt haar speeltuin. Zelfs als er een likje disco doorheen klinkt (Panopticon) past het nog binnen het bereik van She Drew The Gun. Op Behave Myself is van inperken geen sprake, alhoewel een gestrekt been niet echt te bekennen is op het album. Buiten dat is dit album een knap in elkaar gezet betoog van wat we als mensheid nog te winnen hebben.

Luister van Behave Myself:

  • Next On The List
  • Diamonds In Our Eyes
  • Class War – How Much
  • The Rose’s Tale
, , , , ,

REVIEW: You, Me and Everyone We Know – Something Heavy (★★★★★)

Door: Jaap Smit

You, Me and Everyone We Know geldt in 2021 nog steeds als een buitencategorie-band als het gaat om verdomd scherpe teksten en onnavolgbare zelfreflectie. Met Something Heavy kent de groep een weergaloze terugkeer. 

Dat You, Me and Everyone We Know ooit een vervolg op Some Things Don’t Wash Out (2010) zou uitbrengen, was nooit een zekerheid. Na de release van de EP Dogged in 2015 was de band verre van stabiel en dreef zanger Benjamin Liebsch keer op keer de groep naar de rand van de afgrond. Stilletjes ging YMAEWK uit elkaar en Liebsch – geplaagd door psychische problemen en verslavingen – belandde achter de receptie van een sportschool. De muziekloze tijd werd benut om weer de baas over zijn eigen brein te worden en na vijf jaar begon de band zich weer te roeren. De losse singles (Still) Basically A God en F.I.N.E. waren het bewijs dat Liebsch’ scherpe pen nog springlevend was en een grote release was niet meer te vermijden. Met Something Heavy – het officiële tweede album van de band – laat de band een onvermijdelijke groei zien maar met het grootste plezier mogelijk. Met I Don’t Care, I’m Enough Now stroopt de band al provocerend de mouwen op door rockopera-achtige trekjes te vertonen, maar is te nuchter om zich mee te laten slepen in overdreven theater. De reflecties op jarenlange oorlog in je kop zijn niet aan te slepen en zorgen voor heerlijke vondsten als “I wouldn’t recommend this path, but I’m thriving in its aftermath”. Op single Better Than I Ever Was neemt de punk-kant van de band weer over, om op draggedacrossconcrete de gitaarchaos te verwelkomen. De band hamert op imperfectie, zowel in tekst als uitvoering. Een valse toon hier en daar en ruw stemwerk drukken een ferm authenticiteits-stempel op Something Heavy, een kwaliteit waarmee de band zich jaren geleden al de kijker in speelde. In de kleine tekst-details neemt de band zichzelf op de hak door te verwijzen naar eerdere tracks op dit album – en eerdere releases. Ram Dass Dick Pics lijkt op Something Heavy de centrale track, waarmee de band duidelijk een rustigere koers vaart om de tekst (over persoonlijke ontwikkelingen en worstelingen) de ruimte te geven, maar geeft er ook een uitbundige maar beheerste poprock-zwaai aan. De Twitch-streams waarin Liebsch zijn teksten toelichtte waren geen overbodige luxe, want Something Heavy is van kop tot staart gevuld met tekstvindingen en lyriek die je tegenwoordig niet snel tegenkomt. Zowel relatable onderwerpen als diep-persoonlijke biechten vinden op Something Heavy hun plekje en krijgen stuk voor stuk een podium dat wordt versierd met compromisloze poppunk die vanuit de tenen van Liebsch komen. Ik had makkelijk een pagina-tellend essay over dit album kunnen pennen, maar ik houd het hierbij: laat deze parel van een plaat niet aan je voorbij gaan. Punt.

Luister van Something Heavy:

  • Better Than I Ever Was
  • (Still) Basically A God
  • Ram Dass Dick Pics
  • Something Heavy