, , , , ,

REVIEW: Two and a Half Girl – Evidence Of A Broken Mind (★★★★½)

Door: Jaap Smit

Aan iedereen die heeft gedoneerd aan de crowdfunding van Two and a Half Girl’s debuutplaat: het wachten is voorbij en jullie geld is goed besteed; Evidence Of A Broken Mind is een klapper van rockplaat waarop de Utrechtse band zichzelf met succes uitdaagt, maar bovenal de ruwe randjes lekker ruw laat.

De band heeft een halve seconde nodig om je bij de haren de plaat in te trekken: de riff van opener Eighteen Months is een heerlijk eerbetoon aan Two and a Half Girl’s huiscocktail van metal en punk, afgeblust met scherpe vocals. Met teksten over hoe achttien maanden thuiszitten je hersens kan gaar koken laat de band al direct horen waar Evidence of A Broken Mind op focust: hoe we als personen en maatschappij soms op giftige dwaalsporen lopen en de wereld door een deprimerende bril kunnen bekijken. Die reflectie wordt hier en daar losgelaten als er écht wat te trappen valt: op de single 70 zet Two and a Half Girl haar tanden in de zeventig landen die nog steeds homohaat prediken. De tekst laat niets aan interpretatie over en zangeres Juliët van de Laak bijt woedend de teksten over homofobe overheden diep in het nummer. Tel daarbij op dat het catchy refrein uitnodigt tot een flinke moshpit en je hebt een krachtig wapenfeit. Waar de grondlaag van Evidence Of A Broken Mind bestaat uit ondoordringbare metal en punk weet de band ons vaak genoeg te prikken met details die het album levendig houden; zo krijgen we tijdens Fire een afwijkende percussiebreak, begint Searching For Relief met een ‘angry mob-ish’ gangvocal en neemt gitarist Pim op Looking For de meeste zang op zich. Het houdt de plaat fris en zijn zonder twijfel de elementen waar je de nummers aan onthoudt. Op het rustige Black Sheep neemt de band voor het einde een stapje terug qua energie en laat Van de Laak zien dat haar cleane vocals prima een track kunnen dragen. Met het afsluitende Life In Overdrive bewaart de band één van de lekkerste tracks voor het laatst, die laat horen dat Two and a Half Girl dondersgoed waar ze mee bezig zijn. Iets minder beuken maar des te meer good ol’ punk-energie, een chorus dat alle laatjes open trekt en de fijne lyric “everybody has to fall down before they ever grow strong”. Na een album vol venijnige blikken richting jezelf en de wereld stuurt de band je dus met een sprankje hoop de wereld in, waarin nog veel zaken rechtgezet moeten worden.

Luister van Evidence Of A Broken Mind:

  • Eighteen Months
  • Fire
  • 70
  • Searching For Relief
  • Life in Overdrive
, , , , ,

REVIEW: Snow Coats – If it wasn’t me, I would’ve called it funny (★★★★)

Door: Jaap Smit

Met onze verbrande zomersmoeltjes nog vers in het geheugen rollen we deze week dan eindelijk de herfst in. Met deze overgang der seizoenen releast Snow Coats met hun tweede plaat If It Wasn’t Me, I Would’ve Called It Funny (IIWMIWCIF) een warm indierock-bad dat wegluistert als een gezellige kamer tijdens een harde herfststorm.

We weten natuurlijk al lang dat de Gelderse band een prima indiesong kan schrijven, maar op IIWMIWCIF krijgt Snow Coats de tijd om hun universum een vloer, plafond en vier muren te geven. Waar openingstrack For A Moment met een energieke gejaagdheid het album aftrapt, weet de band al snel een fijne sweet spot te vinden tussen dansbare indierock (Dinosaur, Chevy) en gevoeligere gitaarpop (Since We Met). Daartussenin vinden we onder andere albumfavorieten Anyway en Right Fit, die allebei als single uitkwamen en muzikaal heel goed de melodie-gevoelige en ook de inhoudelijke kant van het album onderstrepen. ‘Relaties en hoe ze te onderhouden’ lijkt de ondertitel op dit album, als zangeres Anouk zingt over haar verlangen naar oprechte connecties, het vragen van geduld van een ander en de angst om langzaam uit elkaar te groeien. Deze deep dives in haar gedachten zorgen dat de plaat een natuurlijk en prettig evenwicht beleefd in combinatie met de muziek, soms hellend naar een speelse gitaarsolo (Since We Met) en op een ander moment naar iets kleiner en akoestischer (Too Good). De band voelt zich niet geroepen om de luisteraar wakker te schudden met allerlei zijstapjes en uitprobeersels, maar vinden het belangrijker om op IIWMIWCIF ieder hoekje van diezelfde muren, vloer en plafond grondig te verkennen.

Luister van If it wasn’t me, I would’ve called it funny:

  • Anyway
  • OK ok (Sue)
  • Right Fit
  • Too Good
, , , , ,

REVIEW: Beabadoobee – Beatopia (★★★½)

Door: Jaap Smit

Met een hele wereld die plots over je heen valt, is het fijn een plekje te hebben waar je je terug kan trekken. Voor Beabadoobee is dat Beatopia, een rustoord dat ze op zevenjarige leeftijd bedacht. Geen eisen, geen druk maar slechts een gemoedelijke stroom van gedachten en melodieën zonder begin of eind.

Debuutalbum Fake It Flowers liet zien dat de Britse zangeres buiten het comfort van haar bedroom-pop een fijne indierockplaat in de vingers had. Beatopia schuifelt hier en daar weer een paar metertjes die rustige zone in, maar niet om terug te vallen in oude gewoontes. Ja, de liedjes zijn vaak klein en subtiel opgezet, maar worden fris en spannend gehouden met drumcomputers, bossa nova (The Perfect Pair) en bass-uitspattingen die niet misstaan op een Tame Impala-single (Broken CD). Beabadoobee reflecteert op haar eigen leven en sjoemelt zo nu en dan met de waarheid ervan. Niet alle gebroken harten en flings zijn gebaseerd op de waarheid, maar vormen soms slechts een basis waarop ze haar nieuwe muzikale versieringen op wil testen. Beatopia is vooral een goed uitgewerkte showcase van Beabadoobee’s nieuwe geluiden. Buiten de mantra uit de openingstrack Beatopia Cultsong voelt Beatopia niet aan als een fantasievolle conceptplaat zoals de uitleg doet vermoeden, maar onder het mom van ‘alles kan in een zelfverzonnen wereld’, luisteren de veertien tracks weg als het leegvreten van een zak snoepgoed: positief, uplifting en verrassend melodiewerk (Sunny Day), af en toe een fijne rockdoorbijter (10:36, Talk, Don’t Get The Deal) en zat refreinen die we en masse zullen meeblèren bij haar volgende optreden in ons land. 

Luister van Beatopia:

  • 10:36
  • Sunny Day
  • Broken CD
  • Talk