, , , ,

REVIEW: Eleventyseven – Basic Glitches (★★)

Door: Jaap Smit

Een jaar of twee geleden leek een nieuwe plaat van Eleventyseven slechts een natte droom die toch nooit werkelijkheid zou worden (de band zette in 2016 een punt achter hun carrière), maar inmiddels kijken we al tegen het tweede album aan dat Matt Langston en co. na hun break uitbrengen. Op Basic Glitches zwaait de band hun gitaren definitief vaarwel en proberen ze op de rug van louter synthesizers en drumcomputers de eindstreep te halen, maar dat gaat niet al te makkelijk. 

Zo agressief grommend als opener Killing My Vibe ook mag klinken, de edge is inmiddels wel een beetje van de band afgesleten. Voorganger Rad Science kon hier en daar nog een hitje herbergen, maar Basic Glitches wil de techneut uithangen en komt met simpele melodieën en hooks niet gek verder dan singles die in de jaren ‘00 nog hitpotentie hadden (Skip, Letterman Jacket). Op Birthrite en Fear The Fire wordt er afgegeven op de dunne lijn tussen waarheid en leugens, maar de lagen productie doen weinig merken dat Langston daar de aandacht van de luisteraar naartoe wil seinen. Never made it in the punkrock crowd/I beep-boop a little too loud zingt hij op Cookie, alsof hij deze review al heeft gelezen. Er is buiten de synth-only productie weinig nieuws te bekennen uit de stal van Eleventyseven. Semi-verplicht pop-culture track Battle Cats probeert weer iets van diezelfde strijdlust van Killing My Vibe terug te halen, maar het klinkt te gedwongen, alsof een Disneychannel serie vroeg om een lijst themesongs voor een serie over een robot. Basic Glitches is een opgewekte verlenging van Eleventyseven’s levensduur, maar kan op dit album niet verhullen dat het vooral om de snel scorende beep-boop’s gaat en niet meer om samenhangende concepten.

Luister van Basic Glitches:

  • Birthrite
  • Skip
  • Shelflife
, , , , ,

REVIEW: Ciao Lucifer – Are We Even Growing Up (★★★)

Door: Jaap Smit

Ciao Lucifer’s bandleden Willem en Marnix waren vaak de hort op met andere bands, maar als duo merkten ze dat de energie puur en eerlijk was. Liedjes zonder poespas – hence het label ‘lo-fi’ – en teksten uit het hart. Na een intensieve opnamesessie in Frankrijk was daar het album Are We Even Growing Up, waarop Ciao Lucifer laat zien dat het van jaloersmakend veel markten thuis is.

Het credo ‘gewoon lekker leuke liedjes maken’ klinkt door bijna alle lagen van Are We Even Growing Up. Nergens lijkt een nummer te veel doordacht te zijn of begraven onder een trucendoos: de twaalf liedjes zijn stuk voor stuk leuke ideetjes die weinig nodig hebben. Het mengen van sixties sounds met laidback pop (Too Fast!, Born in ‘23) doen je dikwijls denken aan een vroege Jett Rebel, nog onaangetast door de hype. Via het heerlijk zachte Any Blink Now komt het duo uit bij quirky popoefeningen zoals het geinige 7 Little Words, waar het deinende refrein zich binnen no-time vertaalt naar tevreden meeknikken, om vervolgens door te indierocken op Coulda Woulda Shoulda, waarin de band stevig mijmert over wat het leven nog in petto voor ze had kunnen hebben. Het gritty en minimale einde van Pay Back What You Owe is in vergelijking met de rest van de plaat een vreemde eend, maar laat eens te meer merken dat Ciao Lucifer écht uit een brede verzameling vaatjes tapt en we alles kunnen verwachten uit hun stal.

Luister van Are We Even Growing Up:

  • Too Fast!
  • Born in ’23
  • Any Blink Now
  • 7 Little Words
, , ,

REVIEW: The Cutthroat Brothers – Out Of Control (★★★½)

Door: Jaap Smit

The Sweeney Todds of Rock, beter bekend als The Cutthroat Brothers, geven al sinds jaar en dag de meest brute kapsels weg én spelen nog een aardig moppie bluesrock. Met Out Of Control heeft de band een meer dan degelijke rockplaat bij elkaar geknipt.

Fans van The Hives en Eagles of Death Metal kunnen hun hart ophalen bij de rockriffs en ongecompliceerde – en loeistrakke – rock van de Brothers, die altijd op tempo uit je speakers dreunt. Al vanaf opener Taste For Evil galopperen de ritmes vrijuit en die zijn lastig te temmen. Het stompige en perfect mee te joelen Shake Move Howl Kill neemt al snel het stokje over met een nóg lekkerdere snelheid. De plaat is in één zucht uit te luisteren en het no-nonsense rockgehalte zorgt ervoor dat je ‘m graag na de laatste tonen van The King Is Dead nog eens laat draaien. Met weinig pieken en dalen is Out Of Control nogal een constante rockplaat, die nergens een stap terug neemt of ergens écht de powerkraan open draait. Een beetje jammer is het wel, want het album luistert als een lange zucht weg – een bijzonder fijne zucht, dat wel – en is nog ver weg van een heldenstatus. Toch is deze muzikale knipbeurt weer meer dan geslaagd en zijn we benieuwd hoe het gezelschap later dit jaar hun extravagante rockfeestje naar de Nederlandse podia vertaalt.

Luister van Out Of Control:

  • Out Of Control
  • Wrong
  • Candy Cane