, , , , ,

REVIEW: Fall Out Boy – So Much (For) Stardust (★★★★½)

Door: Jaap Smit

Na vijf jaar is Fall Out Boy terug met So Much (For) Stardust, een album dat niet te veel leunt op nostalgie maar wel alle sterke punten van hun succes-platen nieuw leven inblaast.

Stiekem verwachte ondergetekende dat met het bar slechte M A N I A (dat het al matige American Beauty/American Psycho moest opvolgen) het einde van Fall Out Boy wel in zicht was, dus u kunt de blije verbazing begrijpen die ontstond bij de release van Love From The Other Side, de leadsingle van So Much (For) Stardust. De track voelt aan als een moderne interpretatie van de drama die Infinity On High toevoegde aan de stijl van de band, gecombineerd met de welbekende rotvaart die Fall Out Boy in hun refreinen propt. Het Knettert weer met hoofdletter K; Hold Me Like A Grudge waagt zich met succes aan een gitaarhook en Patrick Stump mag z’n groovy Motown-hart ophalen bij So Good Right Now en What A Time To Be Alive, waarin zelfs wat Michael Jackson weerklinkt. Muzikaal swingt de band natuurlijk van zwaardere, episch aandoende nummers (I Am My Own Muse) naar de popgevoelige kant van band, zonder dat gevoel te verliezen dat over ieder melodietje, drumritme en samenwerking tussen tekst en muziek goed is nagedacht. Het zorgt ervoor dat de helft van de plaat klinkt alsof we het al jaren meezingen (So Good Right Right Now, Fake Out). Met Flu Game levert Fall Out Boy het beste Panic! At The Disco-nummer af sinds Brendon Urie ermee kapte, compleet met Vegas-iaanse showkoortjes. Ondanks de groots ingestoken nummers is Fall Out Boy zich nergens aan het overschreeuwen en zijn ze hoorbaar bezig met het onderste uit ieder nummer te halen. Met gesproken interludes van Ethan Hawke en Pete Wentz krijgt de plaat wat verhalende diepte, maar de hardste punten scoort Fall Out Boy op de momenten dat ze de wereld verder te laten razen en zich storten op het heruitvinden van hun sound. 

Luister van So Much (For) Stardust:

  • Love From The Other Side
  • Fake Out
  • So Good Right Now
  • Flu Game
, , , ,

REVIEW: All Time Low – Tell Me I’m Alive (★★★)

Door: Jaap Smit

Na een verlammende pandemie wil All Time Low het luie zweet er grondig uitwerken. Met poppunk in het achterhoofd en vriendelijke stadionrock in het vizier komt de band met Tell Me I’m Alive helaas niet verder dan een plaat die ergens rond het midden strandt. 

We kunnen genoeg zeggen van All Time Low, maar niet dat ze lui zijn. Inmiddels bouwt de band uit Baltimore al twintig jaar aan hun merk en met iedere tournee worden de zalen groter. Dat de scene er niet meer uitziet zoals in 2009 is jammer, maar All Time Low evolueert handig mee met de tijd. Hun overstap naar Fueled By Ramen gaf Alex Gaskarth en co. de benzine om lekker hoog te vliegen, maar hun eerste plaat bij het label (Last Young Renegade) was op z’n zachtst gezegd een flop. Wake Up, Sunshine zag aan het begin van de pandemie de band weer terugkruipen naar hun gitaren en met succes; het gebied tussen radiorock en poppunk werd weer opgeëist en Tell Me I’m Alive heeft geen intentie die plek te verlaten. Er klinkt wat vaker een piano of synthesizer door de nummers maar voor de rest deint All Time Low goed op en neer op hun softrock-golf. Met de pandemie en ongerustheid als thematische drijfveren beleeft de plaat een paar treffende momenten van emotie (Calm Down, Are You There), maar zet daartussen vol in op young and reckless liefde, in voor-en tegenspoed. Helemaal geloofwaardig krijgen deze bijna veertigers ze niet meer op de plaat, waarvan The Sound Of Letting Go en New Religion ft. Teddy Swims het pijnlijke bewijs zijn. Met het ontbreken van een enorme hit – Modern Love komt overigens gevaarlijk dichtbij – blijft Tell Me I’m Alive na de hoogte-en dieptepunten rond een stabiel midden schommelen. Een onvervalst vervolg op Wake Up, Sunshine maar by far geen overtreffende plaat.  

Luister van Tell Me I’m Alive:

  • Tell Me I’m Alive
  • Modern Love
  • Calm Down
  • The Other Side
, , , ,

REVIEW: DIRK. – Idiot Paradise (★★★★)

Door: Jaap Smit

Terwijl de Nederlandse gitaarbands dit jaar nog moeten opstarten, zijn ze bij onze zuiderburen al klaarwakker. Na de heerlijke Ramkot-plaat doen de rockers van DIRK. met Idiot Paradise een vette duit in het zakje, inclusief rauwe nineties-glans.

Met een sound die net zo on-mysterieus is als de bandnaam draait DIRK. al een paar jaar hun rondjes mee in het band-circuit van de lage landen. Na album en Cracks In Common Sense is Idiot Paradise de logische som van die twee platen en heeft de band een comfortabele positie ingenomen tussen in-your-face college rock en hun sterke melodie-knobbel. Al vroeg op het album verraadt de single No dat DIRK. op Idiot Paradise op jacht gaat naar hoogtepunten. Net zo no-nonsense als creatief vrij, dat lijken de twee pilaren waarop Idiot Paradise gebouwd is. Een handvol grunge (Half Life), een dikke knipoog naar Beck (Are You Awake) verder lijkt er wat gedurfd te worden en wordt de titeltrack als een tollend rock-mantra opgediend. Het lijkt de treurige kant van het titulaire vakantie-oord te belichamen en daarmee Idiot Paradise in balans te trekken. Dat DIRK. zich de ultieme vrijheid gunt wordt eens te meer duidelijk op afsluiter Alarms. Het snelle scoren wordt aan de kant geschoven en in zes minuten horen we zanger Jelle Denturck van een diep punt in zijn emotie muzikaal opkrabbelen naar een climax waarop de hele band de knoppen vol open draait. Deze euforie na een plaat waarop Denturck zijn woede en verdriet maskeert met venijnige plezierpunk is nuchterend en typisch voor deze band. Met Idiot Paradise schrijft DIRK. een cruciaal hoofdstuk in hun carrière.

Luister van Idiot Paradise:

  • No
  • Help I’m Going Sane
  • Roman Numerals
  • I Can’t Sleep