, , ,

REVIEW: The Cutthroat Brothers – Out Of Control (★★★½)

Door: Jaap Smit

The Sweeney Todds of Rock, beter bekend als The Cutthroat Brothers, geven al sinds jaar en dag de meest brute kapsels weg én spelen nog een aardig moppie bluesrock. Met Out Of Control heeft de band een meer dan degelijke rockplaat bij elkaar geknipt.

Fans van The Hives en Eagles of Death Metal kunnen hun hart ophalen bij de rockriffs en ongecompliceerde – en loeistrakke – rock van de Brothers, die altijd op tempo uit je speakers dreunt. Al vanaf opener Taste For Evil galopperen de ritmes vrijuit en die zijn lastig te temmen. Het stompige en perfect mee te joelen Shake Move Howl Kill neemt al snel het stokje over met een nóg lekkerdere snelheid. De plaat is in één zucht uit te luisteren en het no-nonsense rockgehalte zorgt ervoor dat je ‘m graag na de laatste tonen van The King Is Dead nog eens laat draaien. Met weinig pieken en dalen is Out Of Control nogal een constante rockplaat, die nergens een stap terug neemt of ergens écht de powerkraan open draait. Een beetje jammer is het wel, want het album luistert als een lange zucht weg – een bijzonder fijne zucht, dat wel – en is nog ver weg van een heldenstatus. Toch is deze muzikale knipbeurt weer meer dan geslaagd en zijn we benieuwd hoe het gezelschap later dit jaar hun extravagante rockfeestje naar de Nederlandse podia vertaalt.

Luister van Out Of Control:

  • Out Of Control
  • Wrong
  • Candy Cane
, , , ,

REVIEW: FEET – What’s Inside Is More Than Just Ham (★★★★)

Door: Jaap Smit

Ook een doodnormaal leven is het bezingen waard. Een ritje naar je vakantiehuis in Portsmouth of een ommetje met de hond, het zijn de dingen waar de heren van FEET hun debuutplaat What’s Inside Is More Than Just Ham (WIIMTJH) op hebben gebaseerd. Uit elkaar barstend van knipogen en geintjes levert de band misschien wel de beste blue-collar Britrock van het jaar.

Het kan bijna geen toeval zijn dat op de albumhoes een krantenknipsel met ‘MODERN LIFE’ staat, wellicht een verwijzing naar Blur’s Modern Life is Rubbish. Het gemak waarmee FEET het gevoel van die tijd weet te vangen is opmerkelijk maar vooral magnifiek. Het mistroostige intro van Good Richard’s Crash Landing doet dan nog denken aan de sixties-kanonnen The Kinks, maar al snel pakt de track een tempo op waar bands als Kaiser Chiefs en Boy Kill Boy ook prima mee uit de voeten hadden gekund. Vanaf daar is WIIMTJH zo levendig als een rockplaat maar kan zijn: van de ragtrack Outer Rim vloeit FEET moeiteloos over naar het opper-relaxete Dog Walking. Met Chalet 47 worden zelfs The Kooks naar de kroon gestoken met een blaffend swingend zomerhitje over de rit naar je vakantiebestemming. Zo lekker kan simpel zijn. De gekte slaat toe bij het titelnummer, waarin teksten over hotdogs over piepende en bibberende gitaarlijnen worden gesmeten totdat de realiteit volledig uit het geheel is gewerkt. Zelfs Slade’s ‘Lonely This Christmas’ krijgt een kleine bewerking aan het einde van de track: een stukje chaos dat het doorsnee leventje op WIIMTJH toch ook uit z’n sleur weet te trekken. Deze opvallende kijk op de normale gang van zaken is een verfrissende twist op de Britpop zoals we het kennen. FEET bewijst zich als band die we graag onze saaie leventjes laten opfleuren.

Luister van What’s Inside Is More Than Just Ham:

  • Good Richard’s Crash Landing
  • Dog Walking
  • Chalet 47
  • Outer Rim
, , , , ,

REVIEW: ROAM – Smile Wide (★★★)

Door: Jaap Smit

De dingen waar je aan denkt bij de Britse lachebekkies van ROAM: aanstekelijke poppunk, blauwe plekken in de pit en een niet uit te wissen grijns na de show. De eerste twee albums Backbone en Great Heights and Nosedives vormden de blauwdruk voor een band die overal een feestje kon starten. Maar de formule bleek zanger Alex Costello en z’n band te benauwen en waar alle blije emoties de wereld in werden geschoten, bleven de verdrietige binnen zitten. Smile Wide is dan ook een harde afslag voor de band, zowel in geluid als boodschap.

Geen zorgen, de band zorgt dat er nog steeds flink de beest uitgehangen kan worden. Direct uit de startblokken slaan ze je om de oren met Better In Than Out en leadsingle I Don’t Think I Live There Anymore. Het is hard, het is krachtig, maar tegelijkertijd zet ROAM alle moderne poppunk-staples in de kast en maakt plaats voor ongecompliceerde melodieën en botte kracht. Nogal gedurfd voor een band die z’n brood verdient door pubermeiden op hun wenken te bedienen. ROAM kiest op Smile Wide voor zichzelf en loost hun twijfels, onzekerheid en een bleke toekomst in de nummers, waardoor deze plaat clichématig het predikaat ‘volwassen’ mag krijgen. Geen van de nummers komt ver boven de drie minuten uit, wat erop kan duiden dat de emoties niet worden uitgemolken en Costello en co. gewoon even moeten luchten. De nogal geforceerde cheerleader-chant op LOUD komt dan ook niet lekker uit de verf maar op het losse Piranha en Hand Grenade weet de band dat tikkie ongemakkelijke onderbuikgevoel weer op te wekken, wat de hele plaat al heerst maar altijd onder de oppervlakte blijft. Wie bang is dat het nu is gedaan met de vrolijke band, mag gerust gesteld worden: slotnummer Turn is ROAM’s goednieuws-single over dat je na alle slechte tijden alsnog het roer om kan gooien. De typische Nine Days-achtige poprock tovert een volledig andere band tevoorschijn, zo eentje die mid-nineties een one-hit wonder had kunnen zijn. ROAM gaat niet voor een brede glimlach op Smile Wide, maar verkent ondanks wat persoonlijke mistwolkjes een nieuw gebied waarin ze alsnog goed zichzelf kunnen zijn.

Luister van Smile Wide:

  • Better In Than Out
  • Piranha
  • Hand Grenade
  • Turn