, , , ,

REVIEW: Neck Deep – All Distortions Are Intentional (★★★)

Door: Jaap Smit

Voor een plaat die vóór de coronacrisis al af was, herbergt Neck Deep’s nieuwe worp All Distortions Are Intentional opvallend veel verwijzingen naar sociale isolatie en een wereld waarin niet meer wordt gestreefd naar de grootste successen. In hun parallelle universum is er gelukkig geen sprake van een virus, maar is de honger naar levendige poppunk wat afgezwakt en neemt Neck Deep de rol van storyteller aan.

In zo’n beetje ieder interview rond ADAI vertelt zanger Ben Barlow dat het album een rond verhaal is en niet tot z’n recht komt op shuffle; de twaalf tracks vormen het chronologische verhaal van Jett en Alice, twee geliefden en inwoners van het fictieve Sonderland. In plaats van de ruwe charme van het echte leven van de zanger kiest de band dus voor een narratief, wat voor een band met drie albums onder de arm voor de verandering niet eens zo’n gek idee is. Het gematigde tempo van opener Sonderland verraad dat de punkmachine dit keer wat lager pruttelt. Het is vooral de altrock-scene van de vroege 00’s waar de band zich aan lijkt te meten (Fall, Sick Joke, Pushing Daisies). Waar het idee van ADAI goed tot de verbeelding spreekt, heeft het album in de praktijk soms moeite om het geheel aantrekkelijk te houden. Melodieus zit het allemaal wel snor, maar het avontuur van Jett en Alice is vooral lastig te ontcijferen hopeless romantic-drama voor tachtig procent van het album. Als de band dan wél een risico neemt, is het met de emo-rap track Quarry, die minstens zo hard vloekt met de rest van het album als de kleuren op de hoes. Er worden bijzondere keuzes gemaakt op All Distortions Are Intentional, die helaas niet allemaal even lekker uitpakken (What Took You So Long, Empty House). En als ze graag willen dat we All Distortions Are Intentional als geheel beluisteren, mogen we ook zeggen dat dat geheel bij vlagen wat wazig en eentonig aanvoelt. Tuurlijk, we nemen een flinke klauw vol aan heerlijke tracks mee van deze plaat, maar laten er ook genoeg achter in Sonderland.

Luister van All Distortions Are Intentional:

  • Lowlife
  • Telling Stories
  • I Revolve (Around You)
, , , ,

REVIEW: Julian Taylor – The Ridge (★★★½)

Door: Jaap Smit

Het verhaal van Julian Taylor is inmiddels bekend: de zanger vult veel van zijn nummers met gevoelens van twijfel en stuurloosheid, gevoed door het feit dat hij als Canadese West-Indiër soms lastig zijn plek in de wereld kon vinden. Op The Ridge zingt Taylor zich door een stapels brieven heen, die hij naar vrienden en familie stuurde. Hij biecht over zaken die hem pijn doen en juist vreugde brengen, op ingetogen en zachte manier.

Het zijn de melancholische familie-album trekjes die het karakter van The Ridge invullen. Kleine arrangementen, een strijker hier en daar en teruggetrokken ritmes, het is slow-americana op z’n best. Taylor bezingt oude zomers in British Columbia (The Ridge), laat wat tribal toe in Ballad Of The Young Troubadour en zingt over liefde en hoop in Over The Moon. De acht nummers zijn een heerlijk bad, maar kent een redelijk kabbelend tempo. Love Enough smokkelt vlak voor het einde een fijne tex/mex-swing het album op voor een subtiel piekje, maar dat lijkt allerminst Taylor’s doel. Even een stukje reflectie, even wat bezinning in een klein maar gemoedelijk vacuüm. Het afsluitende Ola Let’s Dance laat doorschemeren dat de energieke kant van Julian Taylor lang niet zo diep weggestopt is als we dachten. Taylor maakt op The Ridge schoon schip in z’n gedachten, lucht z’n hart en gaat weer verder. Fijn werkje, deze plaat.

Luister van The Ridge:

  • The Ridge
  • Ballad of the Young Troubadour
  • Ola Let’s Dance
, , , ,

REVIEW: Dream Wife – So When You’re Gonna… (★★★½)

Door: Jaap Smit

In 2018 pakte de girl-group Dream Wife met hun titelloze debuut flink wat golfjes op de zee van artiesten op de rand van doorbreken. Met grof gitaargeweld, vuilbekkend en soms gewoonweg bakken hits (Fire!) lukte het de drie vrouwen om een diepe indruk achter te laten. Twee jaar later is de vechtlust niet verdwenen, maar op So When You’re Gonna.. wordt het muzikaal gestrekte been minder vaak uitgestoken.

Deze ronde zijn het de geintjes zoals de commentator op Sports! en het ijzingwekkende gekrijs op Homesick die de plaat zeker jeu geven, maar Dream Wife wil meer gehoord worden. De teruggedraaide indiepunk op nummers als Hasta La Vista, Validation en Old Flame vormt het canvas van onderwerpen als zelfbevestiging, oude liefdes (die niet helemaal verwerkt lijken) en abortus (op After The Rain). De hete hangijzers krijgen wederom vol het spotlicht, in een al dan niet softere trend. Het afvlakken van de stijl is eigenlijk zo gek nog niet, het voelt als een natuurlijk evenwicht voor het debuutalbum, dat zich meer herkent in lyrics als ‘remember when you loved me’ dan ‘I’m gonna f*ck you up’. Op de titeltrack omarmt de band weer dat broeierige garage-sfeertje, in combinatie met bijna gewelddadige verliefdheid. Dream Wife weet nog dondersgoed waar ze de mosterd halen, maar gunnen zichzelf de ruimte om hun verhalen rustiger te vertellen. Not half bad.

Luister van So When You’re Gonna...:

  • Hasta La Vista
  • Homesick
  • Validation
  • Old Flame