, , , , ,

REVIEW: Seaway – Big Vibe (★★★★½)

Door: Jaap Smit

Met een aantal wisselingen in de bezetting is Seaway naar eigen zeggen klaar voor hun meest definitieve album ooit. En hoewel we snel door die PR-praat kunnen prikken, krijgen die Canadezen nog bijna gelijk ook. Met zorgvuldig schaven en slijpen krijgen ze het met Big Vibe het voor elkaar een van de meest dansbare poprock-platen te maken. Put on your dancing shoes!

Allereerst voelt Big Vibe aan als de vloeiende opvolger van het zomerse Vacation (2017). Kleine details van westcoast-rock zijn te bespeuren in de eerste paar tracks, alhoewel deze keer de band zich meer richt op krachtige melodieën en qua inhoud zich wat reflectiever opstelt. Geen verhaaltjes over geliefden die het proberen te maken in Hollywood, maar over het vergeten van de wereld om je heen, zelfmedelijden en het redden van relaties. Netjes verpakt in slimme – maar nooit te lastige – uptempo poppunkjasjes laat de band zien dat het naast de singles minstens zoveel aandacht heeft gegeven aan de andere nummers, wat Big Vibe tot een Big Geheel maakt. Met flarden 80’s werkt Mrs. David zich op tot het meest opzienbare nummer van het album, dat dankzij de vertragende werking van Covid-19 nog een plekje op het album kon veroveren. Het refrein is het schitterende bewijs dat de band nog steeds een scherp oor voor verslavende hooks heeft en hetzelfde geldt voor het swingende Sweet Sugar, Pathetic en Still Blue. Dit nieuwe album is niet zozeer een heruitvinding van de band, maar zonder twijfel een grandioze poetsbeurt die een frisse interpretatie van het genre laat zien.

Luister van Big Vibe:

  • Brain In A Jar
  • Still Blue
  • Pathetic
  • Sweet Sugar
, , , , ,

REVIEW: Gecko – Climbing Frame (★★★½)

Door: Jaap Smit

De Britse Gecko is typisch zo’n artiest die als subtitel ‘t’is maar hoe je het bekijkt’ kan hebben. Op zijn nieuwe album Climbing Frame relativeert, emotioneert en geeft hij humoristische twists aan kleine ergernissen des levens; een gegarandeerde ‘smile in a can’ voor iedereen.

Albumopener Can’t Know All The Songs rekent af met vervelende types die tijdens een concert alleen maar verzoekjes gooien, om niet veel later op het nummer Soaring te reflecteren op steeds ouder worden. Gecko’s manier van praatzingen zorgt ervoor dat de nummers plukjes van rap bevatten, maar vooral dat de plaat een gevarieerde verhalenbundel wordt. Climbing Frame vindt z’n hoogtepunt in Laika, een atmosferisch geïnstrumenteerde track over hoe het Russische hondje van de straat wordt geplukt en de ruimte in wordt geschoten. Knappe jongen die geen pijntjes in het hart voelt wanneer Gecko zingt ‘the sooner I go, the sooner I come home’. Making It Through klinkt als een oude demo uit Gecko’s jonge jaren, waar hij een kort duet mee zingt, een creatieve vondst die zijn muzikale karakter een leuke, diepere kant geeft. Maar ook vooruitkijkend laat hij zien dat je niet alles uit moet willen vogelen. All I Know is een ode aan het troubadourschap, waarin het leven in het moment centraal staat: ‘I don’t know where I’m going, all I know is who I’m going with’. Gecko brengt op Climbing Frame een goedgevulde zak zorgeloosheid mee en zodra het leven een hobbel opdient, is er altijd wel een weg omheen.

Luister van Climbing Frame:

  • Can’t Know All the Songs
  • Soaring
  • Laika
  • Breathe
, , , ,

REVIEW: Beabadoobee – Fake It Flowers (★★★★)

Door: Jaap Smit

Voor iemand met een tongue-twister als artiestennaam weet Beabadoobee zich prima te verkopen. vanuit haar slaapkamer speelde ze zichzelf de radio op met singles als She Plays Bass, de TikTok-kneiter Coffee en recent met Care. De 20-jarige Londense (echte naam Bea Kristi) speelt zich met haar debuutalbum Fake It Flowers overtuigend in de kijker van 90’s-minnend muziekpubliek met een fijne blend van melancholische bedroompop en indierock.

Het duurt niet lang voordat Beabadoobee flarden van Vanessa Carlton, Alanis Morisette en The Cranberries (Charlie Brown, Sorry) opdient. Leadsingle Care had zeker haar mannetje gestaan in de soundtrack van iedere nineties romcom. Vlak onder het oppervlak liggen de kwaaie frustraties van opgroeien, het willen onderscheiden (Dye It Red) en mensen die je leven zuur maken (Emo Song). Fake It Flowers is een plaat die je het best luistert met een dikke koptelefoon, in je eigen wereldje. Haar stem doet op momenten denken aan die van Billie Eilish, maar heeft een warmere echo en klinkt zelfs een stukje overtuigender op de stevigere momenten, zoals in het refrein van Charlie Brown. Op Together komt haar grunge-spier op volle kracht, waar maffe, kromme akkoordprogressies de track een lekker randje geven. Fake It Flowers is een meer dan geslaagde ontsnapping naar de bitterzoete, deels sombere kant van de 90’s, maar waar de bloemetjes altijd voor voldoende kleur zorgen.

Luister van Fake It Flowers:

  • Care
  • Charlie Brown
  • Sorry
  • Dye It Red