, , , ,

REVIEW: KennyHoopla ft. Travis Barker – SURVIVORS GUILT (★★★★)

Door: Jaap Smit

Het gaat bij vlagen nog wat ongemakkelijk, die poppunk-revival. Niet iedereen wordt enthousiast van het idee dat artiesten als Machine Gun Kelly zich tegen het genre bemoeien, de grote bands zoals Green Day en Blink-182 weten tegenwoordig ook geen potten meer te breken en dan is er de grote groep bands die zich jarenlang in de onderstroom heeft ontwikkeld en zich daar prima op z’n gemak voelt. Er is fris bloed nodig in de aderen van het genre: maak kennis met KennyHoopla.

Het schrikt bijna af dat naast de naam van KennyHoopla die van Travis Barker prijkt. De Blink-drummer heeft zich in de afgelopen twee jaar vooral beziggehouden met iedere artiest die iets geinigs wilde doen met poppunk, waardoor al zijn samenwerkingen bijna een genre op zich zijn geworden – en niet zelden flink teleurstelden. Maar wat Barker in KennyHoopla zag, begint al snel duidelijk te worden op Survivors Guilt. “Can you hear me now?”, klinkt een hoge kopstem voordat Barker op de openingstrack Silence Is Also An Answer z’n explosieve ritmes opstart. KennyHoopla (echte naam Kenneth La’ron) is een tekstschrijver met brains. Liefde, haat, leven en dood liggen dicht naast elkaar op deze mixtape, die muzikaal ook niks laat liggen – laat dat maar aan routinier Barker over. Met roots in hiphop en lofi weet KennyHoopla zich ook prima te verkopen als poppunkzanger. Het bereik mag dan niet reuze zijn, hij werkt met wat hij heeft en dat is genoeg. De momenten waarop hij zich waagt aan een korte scream (Survivor’s Guilt) zijn twijfelachtig, maar tegen de achtergrond van zijn rauwe, intelligente songwriting zijn dat slechts details. In zo’n twintig minuten laat KennyHoopla een sterke indruk achter met Survivors Guilt. Een man die het opgepompte imago van poppunk achterwege laat en écht wat te zeggen heeft.

Luister van Survivors Guilt:

  • Estella
  • Turn Back Time
  • Smoke Break
, , , ,

REVIEW: Wolf Alice – Blue Weekend (★★★½)

Door: Jaap Smit

Typische muziekjournalistiek-termen als ‘lastige tweede’ en ‘allesbeslissende derde’ gaan voor de geroemde festivalband Wolf Alice inmiddels al niet meer op. Twee albums lang liet de Britse band zien dat ze een hoop stijlen en energie-niveaus kunnen bedienen, die op het nieuwe album Blue Weekend wat lijken te bedaren.

Ik had nog maar weinig singles van dit album gehoord toen ik besloot Blue Weekend te reviewen en wist dat dit alle kanten op kon gaan. Op Visions of a Life schakelde Wolf Alice moeiteloos tussen de oprechte fluister-indie van Don’t Delete The Kisses en de klauwende punk van Yuk Foo; een behoorlijk contrast. Het was een formule waar geen pijl op te trekken viel, maar het werkte. Blue Weekend hangt wat betreft energie meer richting Don’t Delete The Kisses. Opener The Beach gaat voor opbouw, grootsheid en een bijna gospel-achtig gevoel. Dat een deel van de plaat in een oude kerk is opgenomen zal er wellicht iets mee te maken hebben, want dat verhevene blijkt een behoorlijke rode draad. Het refrein van Delicious Things lijkt zo van een Lana del Rey-album geslopen te zijn, waarin de tol van glamour bezongen wordt. De band laat zichzelf volledig gaan met metersdikke lagen harmonie om vervolgens op Safe From Heartbreak een klein folkliedje op te dienen, waar – opnieuw – dat bijna hemels pure randje aan kleeft. Op dit album schroomde zangeres Ellie Rowsel niet om inspiratie uit haar eigen (liefdes)leven te putten, omdat ze daar gewoonweg het meeste over weet. Minder punk op dit album geeft ook wel ruimte aan die boodschappen om goed over te komen. In combinatie met de lang uitgesmeerde, ronde melodieën doet de band je altijd verlangen naar het volgende akkoord en welke afslag er nu weer wordt genomen. Zo slaan we (gelukkig) nog een keer het benauwde punklaantje in met Play The Greatest Hits, een van de weinige momenten waarop de rockers in Wolf Alice wakker worden. Een stiekem minpuntje, met in het achterhoofd dat de rest van de plaat wel per luisterbeurt beter wordt. Met een smoelwerk dat zoveel vormen aan kan nemen is Blue Weekend zeker geen allesbeslissende derde voor Wolf Alice, maar met deze specifieke collectie songs komt het ook lekker uit dat de band deze zomer maar weinig moshpit-eisende festivalweides zal bedienen.

Luister van Blue Weekend:

  • Delicious Things
  • Smile
  • Safe From Heartbreak
  • Play The Greatest Hits
, , , , ,

REVIEW: Twenty One Pilots – Scaled And Icy (★★★)

Door: Jaap Smit

Dankzij hun metersdikke lore en achtergrondverhalen probeert waagt Twenty One Pilots zich op Scaled And Icy aan positieve zomerpop, aangevuld met eighties-electronica. Daarmee lukt het de band om de opvolger van Trench toch een stuk verleidelijker te maken. 

Vraag een fan van de band om uit te leggen waarom de band op Scaled And Icy afstapt van hun donkere, paranoïde poprock en je zult een heel verhaal over de stad Dema, ene Clancy en een groep gevaarlijke bisschoppen. Lang verhaal kort: volgens het complexe achtergrondverhaal wordt de band tegen hun wil gedwongen een popalbum te maken om te laten lijken alsof alles in hun parallelle universum koek en ei is (terwijl dat natuurlijk niet zo is). Het resultaat is een plaat waar een permanent zonnetje schijnt, relaxete ritmes de hartslag bepalen en waar zanger Tyler Joseph z’n schreeuwstem in een schoenendoos verstopt. We worden ontvangen door het goedgemutste Good Day, dat op z’n Yellow Submarine’s ontvouwt (maar tussen de regels de tirannie in Dema laat doorschemeren). Vanaf daar scharrelt de band comfortabel via Choker en leadsingle Shy Away tussen allerlei synths en electronica door, naar onderkoelde pophit The Outside. Dat de band al veel leunt op synths is geen geheim, al krijgen ze op Scaled And Icy een nieuwe rol, die meer op de voorgrond ligt. Het vult het gat op van de dynamiek en woede, die op Blurryface en Trench de boel zo lekker in lichterlaaie konden steken. Hier vangen we slechts op No Chances een glimp op van die dreigende hiphop/poprock, waar gevaar en uitzichtloosheid op de loer ligt. Hoe grimmig het Scaled And Icy-hoofdstuk ook is in Twenty One Pilots’ achtergrondverhaal, als album is het een collectie nummers waarmee Joseph en Dunn met gemak een lach op je gezicht krijgen. De plaat neemt zijpaden maar nooit risico’s; de band houdt alles netjes in hun hand en binnen de perken van hun inmiddels bekende altpop. Misschien wat minder vuur maar zeker genoeg creativiteit om deze een weekje op repeat te luisteren.

Luister van Scaled And Icy:

  • Choker
  • The Outside
  • Good Day
  • Mulberry Street