, , , ,

REVIEW: Green Day – Father Of All Motherf*ckers (★★)

Door: Jaap Smit

Je moet het ze wel nageven: anno 2020 is de muziek van Green Day nog steeds de reden dat veel tieners een gitaar oppakken en rockmuziek – het zij met de vingertoppen – nog aan de voortrazende muziektrein kan hangen. Met Revolution Radio wist de band een paar jaar geleden nog een fel politiek pamflet aan de deur te nagelen en daarmee de smaak van de tegenvallende Uno, Dos, Tre-trilogie deels weg te spoelen. Je zou kunnen zeggen dat het voor niets is geweest, want met het nieuwe hoofdstuk Father Of All.. zakt de punktaart weer flink wat centimeters in.

Geen getrap, geen getier: nee, dit keer wilden Billie Joe, Tre Cool en Mike Dirnt gewoon een rock’n’roll album maken. Een korte rit is het dit keer; na zevenentwintig minuten is het feestje klaar en hebben we een parade van mediocre rocksongs, een afgrijselijk bluesrocknummer (Stab You In The Heart) en een net acceptabel popliedje (Meet Me On The Roof) voorbij zien komen. En waar het muzikaal met een magere voldoende wegkomt, klinkt Billie Joe behoorlijk passief in z’n teksten. Zeker, politiek, oorlog en het klimaat komen hier en daar om de hoek kijken, maar het venijn is veranderd naar schouders ophalen (Junkies On A High). Voor een band die zich in het verleden lekker kon vastbijten in onrechtvaardigheden klinkt Father Of All.. vrij tweedimensionaal en willekeurig. Zelf maakte de band er geen geheim van dat deze plaat wat zou afwijken van het serieuze pad, maar het beloofde good-ol’ rock’n’roll gevoel blijft op veel momenten achterwege. Een lichtpuntje: het laatste halfbakken project van Green Day duurde drie albums en dit keer zijn we er met een klein halfuurtje van af. Father Of All.. is dan ook meer een miskleun dan een verkeerd pad; tijd zat dus om het met een volgende release weer goed te maken.

Luister van Father Of All..:

  • Meet Me On The Roof
  • Sugar Youth
, , , , ,

REVIEW: HMLTD – West of Eden (★★★½)

Door: Jaap Smit

Alsof je in een musical uit het jaar 3020 stapt: de Britse groep HMLTD is een act die je aandacht gijzelt en je tot de laatste seconden niet laat wegkijken. Op hun debuutalbum West of Eden krijg je ballads, western-inspired electropunk en gypsy-singalongs voor je kiezen; een uitputtende mix van stijlen die zich niet snel laat vergeten.

Je kan tig woorden tegenover West of Eden zetten, maar dat zal nooit dezelfde ervaring kunnen beschrijven die je hebt als je het hele album luistert. Het begint al bij The West is Dead, waarop The Prodigy’s industriële terreur weer opleeft in Tarantino-esque woestijngitaar, om vervolgens verder te gaan in de macho-borstklopperij van LOADED. Kijk vooral niet op van ploteselinge trapbeats (To The Door), Aziatische zangeressen (Why?) en gyspy-geïnspireerde singalong sfeertjes (Joanna). Een bont canvas dus, al weet HMLTD het meest te boeien met de wat traditioneler opgebouwde nummers. Na LOADED is het al snel Satan, Luella & I die als een zoekende ballad een heerlijke finale bereikt, waarin er met een zalige samenzang een fijne melodieprogressie ontstaat. Het melancholische Joanna wordt opgevolgd door Where’s Joanna?, een luguber vervolg dat niet zou misstaan in Sweeney Todd. Ieder nummer is een stukje van een verhaal, waar je als luisteraar niet bepaald bij wordt geholpen. De drama en theatrale invloeden druipen van de zinnen, maar het blijft steeds gissen welke lijn je nu moet volgen. Het blijft een feit dat HMLTD met West of Eden een intrigerende plaat aflevert, waar na ieder rondje een ander nummer blijft hangen. Er zit zoveel meer achter de band dan wat ze hier in vijftien nummers laten zien en daarmee blijft HMLTD voorlopig in een spotlight staan.

, , , ,

REVIEW: Gengahr – Sanctuary (★★★½)

Door: Jaap Smit

Voor wie z’n indiepop graag consumeert met flink side aan synths, mag voorlopig ophouden met zoeken. Het Britse collectief heeft met haar nieuwe plaat Sanctuary gekozen voor het magistraal ophemelen van het instrument, waardoor de collectie nummer zich inderdaad een klein heiligdom mag noemen. 

Samen met hun vriend Jack Steadman, de frontman van Bombay Bicycle Club, ging de band op zoek naar tien manieren om hun liefde voor de synthesizer tentoon te stellen, en dat is gelukt. De meeslepende refreinen van opener Everything & More nemen vanaf het begin al Foals-achtige proporties aan, die van het gezellig brommende Atlas Please en het dansbare Heavenly Maybe belanden bij Never A Low, de sierlijkste oefening van het album. Een uitgesponnen instrumental kan natuurlijk niet ontbreken op een plaat als deze en daarom glijdt de band halverwege weg op Fantasy, die op z’n 80’s flink wat noten verbuigt. Gengahr kent z’n product en weet wat het ermee moet doen, maar de vraag is of het ook fans buiten het genre zal verleiden. Voor indierock-invloeden kun je eigenlijk alleen je hart ophalen bij You’re No Fun en ook de ingetogen afsluiter Moonlight zal zeker bekoren. Gengahr-aanhang mag in ieder geval zeer tevreden zijn; hoewel het geen torenhoog vuurwerk is dat van kilometers afstand gezien kan worden, is het van dichtbij mooi genoeg.

Luister van Sanctuary:

  • Everything & More
  • Heavenly Maybe
  • Fantasy
  • Moonlight