, ,

DE BESTE ALBUMS VAN 2020

Een topjaar was het op veel fronten niet, maar gelukkig waren er tal van artiesten die de pijn konden verzachten. Ook in de alternatieve scene kwam er weer veel moois bovendrijven en we hebben ons best gedaan om zoveel mogelijk muziek aan je voor te stellen. Met nog een paar dagen 202 te gaan maken we vandaag de balans op en stellen we met trots aan u voor: de vijf beste albums van 2020!

Waar we in Nederland moesten wennen aan het nieuwe normaal, verzonnen The Strokes doodleuk The New Abnormal. Een comebackplaat die de postpunk van klassieke Strokes-platen aan invloeden van The Voidz knoopt en met het wrange – maar bloedstollend mooie – At The Door misschien wel het indrukwekkendste nummer van het jaar aflevert. Misschien geen instant classic, maar een heerlijke slowburner die dankzij de lockdown op z’n gemakje kon garen tot een muzikaal hoogtepunt van dit jaar.

De band uit Oxford schreef met Dreamland een heerlijke liefdesbrief aan alle (bitter)zoete jeugdherinneringen. Van zaterdagochtend-cartoons tot moeilijke vriendschappen: Dreamland is kleurrijk, confronterend en troostend. Uiteraard smeren Glass Animals hun glitchy elektronica en exotische beats weer metersdik op de materie, waardoor stilzitten – wederom – geen optie is.

“Een plaat die net zo goed op de radio past als in je alternatieve playlist”, zo bestempelden we Lie Out Loud van BLOXX. Het debuutalbum van de Britten barst uit elkaar van catchy poprock en stadion-anthem 5000 Miles zal nog lang in het collectieve geheugen blijven hangen. Ondanks dat de rauwe randjes volledig zijn weggeproduceerd is dit een plaat waar je bij terug blijft komen dankzij de verslavende songwriting en powerful melodieën.

Beetje west-coast rock hier, beetje eighties daar: Seaway volgde hun album Vacation dit jaar magistraal op met Big Vibe. Een ‘all killer no filler’ plaat volgens het boekje dat barst van het zelfvertrouwen en dansbare poppunk. Brain In A Jar en Mrs. David zijn de absolute paradepaardjes maar ook daartussen laat de band hun talent voor verslavende hooks gelden. Must-listen van dit jaar.

Nee, de albumtitel heeft weinig te maken met het rampjaar, sterker nog: op 20/20 heeft Knuckle Puck eens goed in hun ogen gewreven en lijken ze de wereld om zich heen scherper te zien. Er klinkt hoop en bemoediging door de nummers heen, die geen centimeter inleveren op de krachtige punkrock. Wellicht niet de plaat die het hardst van de daken schreeuwde, maar wel eentje die moeiteloos de spirit hoog kon houden.

, , , ,

REVIEW: Great Mountain Fire – Movements (★★★)

Door: Rick Mulder

‘Schudden aan de boom van indiepop’, zo beschrijft Great Moutain Fire hun muzikale carrière. Maar lukt dat ook een beetje met hun nieuwste plaat Movements? Het vierde studioalbum van de groep heeft in ieder geval een toepasselijke titel want de band lijkt vooral te gaan voor het dansbare. Trek je dansschoenen dus maar aan voordat je dit album opzet!

Movements voelt vanaf het begin al als een mix van Tame impala en The Midnight: zwoele synthesizers, psychedelische gitaren en dit allemaal met een 80’s sausje over de beats. De band zoek constant het contrast op; is het nou muziek om bij te relaxen of juist om op te dansen? De opener maakt het in ieder geval onmogelijk om stil te staan, met beats die doen denken aan het begin van disco, vocalen die je meeslepen en een constante ondersteuning van gitaar en synthesizers. Geen wonder ook dat de band juist dit nummer koos als hun eerste single. Maar de band geeft je na de opener gelijk de tijd om op adem te komen door juist de lome kant op te zoeken, door gitaar en bass de hoofdrol te laten spelen bij de instrumentatie. De nummers zijn vooral een steuntje in de rug, met allemaal een soort gelijke boodschap: blijf vooruit gaan. Hoewel het grootste gedeelte van het album je vooral laat mee bewegen, neemt de band ook zijn rustigere momenten met nummers zoals Caroline dat meer het gevoel van een broeierige zomer avond met zich mee brengt, net als Waves waarin de band zich van zijn meest dromerige kant laat zien. De band geeft een psychedelische afsluiter met No Matter waarbij de stemmen zo uit een oude radio lijken te komen en een de gehele instrumentatie een contrast lijkt te vormen met de upbeat tonen van de opener. Of ze met het album echt aan het schudden zijn aan de boom van indiepop? Dat weet ik niet, maar de band laat wel duidelijk zien wat het in huis heeft. Een brede mix van indie waarbij er voor iedereen iets is, of je nu wil dansen of even tot rust wilt komen; er staat een nummer voor jou op Movements

Luister van Movements:

  • Look Up
  • Wait A Minute
  • No Reason
  • Wide Unknown
, , , , ,

REVIEW: Bearings – Hello, It’s You (★★★★)

Door: Jaap Smit

Dat alles maar moet kloppen en binnen de lijntjes moet vallen is soms een verstikkende gedachte. Zeker met een sterk debuutalbum dat moet worden overtroffen kan die drang naar perfectionisme een averechtse uitwerking hebben. De mannen van Bearings besloten dan ook maar om de touwtjes te laten vieren voor hun tweede plaat Hello, It’s You. Het resultaat is een verzameling tracks over conflicterende emoties, terwijl de grenzen van hun poppunk-sound worden verlegd. 

Waar Blue In The Dark bij vlagen een dramatische ondertoon had, laat de band op Hello, It’s You meer lucht in de nummers. Better Yesterday en Sway nemen wat zomerse cali-coast rock mee en op single Super Deluxe horen we zelfs van eighties-synths tussen de regels door. De muziek is dus behoorlijk op de schop genomen en qua thema’s kijkt zanger Doug meer naar binnen dan naar buiten. Een stukgelopen relatie is de grootste bron van inspiratie, maar in plaats van gekwelde liefdesliedjes tackelt hij alle stappen in het proces van loslaten. Hoe kun je iemand willen loslaten en nog steeds het beste met hem of haar voor willen hebben? Hij zegt zelf dat hij die fourth wall wil doorbreken en dat lukt hem overtuigend. Zeker als er nummers als So Damn Wrong breken met die zomerse kustrock en een vette bak energie opdienen. Het hoogtepunt komt in de vorm van Lovely Lovely, misschien wel het beste nummer van de band tot nu toe. Deze acoustic leent zich prachtig voor een kampvuur en breit onverwachte melodieën aan elkaar alsof Noel Gallagher ‘m zelf heeft geschreven. Daar tegenover staat Dreams, dat met een slinger trapbeats en akoestische gitaar een andere weg in slaat. Een onwennige track op het eerste gehoor, maar het onderstreept de zoektocht die de band op Hello, It’s You onderneemt. Waar de sound Bearings ook naartoe neemt, het fundament van oprechte emoties en slimme songwriting staat nog steeds als een huis. Al kleurt de lucht nu wat vaker zonnig dan op Blue In The Dark.

Luister van Hello, It’s You:

  • Better Yesterday
  • So Damn Wrong
  • Lovely Lovely
  • Transcient Colours