, ,

REVIEW: Linkin Park – Living Things

Linkin_Park_-_Living_Things

Living Things is alweer het vijfde album van Linkin Park, dat ondere andere wereldhits scoorde met What I’ve Done en Numb. Nu vind ik Linkin Park een band die altijd zijn eigen ding doet, zich niets aantrekt van wat de rest van de gehele muziekindistrie doet. De nummers doen altijd rauw, maar toch verzorgd aan. De stem van zanger Chester Bennington blaast je de ene keer van je stoel en de andere keer zingt hij melodieus en zuiver, waardoor het eigenlijk altijd weer een raadsel blijft wat voor sfeer de zang aan het nummer geeft. Een ander pluspunt is dat de rapkunsten van Mike Shinoda bij allebei de types zang passen, waardoor het meestal de muziek meerdere dimensies geeft.

Over het album zelf; Living Things verschilt in een aantal opzichten van haar voorganger A Thousand Suns (2010). Het eerste wat opvalt is de politieke invloed in het album. Waar op A Thousand Suns stukjes van speeches van Oppenheimer, Savio en Martin Luther King langskwamen, is hier op Living Things geen sprake van. Ook doen de nummers op A Thousand Suns wat softer aan dan de rest van het repetoire van Linkin Park, en ben ik blij te kunnen zeggen da Linkin Park met Living Things weer doen waar ze goed in zijn, namelijk keihard rocken. Een kleine verandering is wel dat er in veel nummers volop gebruik wordt gemaakt van computers, draaitafels en al wat dan niet waar Linkin Park’s huis-DJ Joe Hahn ongelooflijk goed in is. Dit zorgt gek genoeg voor muzikaal steengoeie nummers die door de elektronische twist lang zullen blijven hangen.

Op Living Things klinken de nummers compleet, vooral niet ‘overdone’, en vooral heel prettig. Het enige minpuntje is dat het album tot vlak voor het einde een beetje lijkt in te kakken. De nummers klinken lang niet zo energiek meer en met het laatste nummer Powerless is in principe genoeg gezegd. Living Things is in geen geval een slecht album, de echte fans zullen met volle teugen genieten van dit album, want Linkin Park lijkt weer terug bij hun oude stijl, gewapend met draaitafels en al.

Luister van Living Things:

  • Lost In The Echo
  • Burn It Down
  • Lies Greed Misery
  • Castle Of Glass
, , ,

REVIEWS: B.o.B. – Strange Clouds

Voor ik begin; ik ben geen uitgesproken hiphop-fan. Bands die met veel zweet en moeite met z’n allen een prachtig album neerzetten trekken veel sneller mijn aandacht dan rappers die met een leger producers achter zich de ene wereldwijde hit na de andere scoren. Toch schaar ik B.o.B niet onder deze categorie. Strange Clouds klinkt fris!

B.o.B’s debuutalbum The Adventures Of Bobby Ray uit 2010, liet ons kennis maken met een verfrissende nieuwe artiest, die melodieën combineerde met pakkende teksten en succesvolle samenwerkingen met grote artiesten. Nummers als Nothin’ On You met Bruno Mars (toen nog niet zo bekend) en Magic met Rivers Cuomo, lieten B.o.B niet zien als de volgende wereldster, maar als de artiest die het graag zo goed mogelijk deed en niet bang was voor een paar zweetdruppeltjes. Nu, twee jaar later, ligt het vervolgalbum Strange Clouds in de winkels en kan ik zeggen dat dit, net als zijn voorganger, B.o.B maakt tot te veelzijdige artiest die hij is.

Strange Clouds telt 15 nummers, veel samenwerkingen met onder andere Taylor Swift, Lil Wayne, Ryan Tedder en zelfs Morgan Freeman(!), en zit over het algemeen goed in elkaar. De thema’s in de nummers variëren van toegankelijke massahits (So Good) tot levenservaringen en moelijke tijden (Arena, So Hard To Breathe). De afwisseling van rap en zang werkt goed tegen de bijna altijd melodieuze achtergrond, die, inderdaad, in elkaar zijn gezet door een team van meerdere producers. Het album klinkt als een geheel, met als opening de lage, waarschuwende stem van niemand minder dan Morgan Freeman himself, en een rustig, emotioneel pianonummer als een passende afsluiter.

Iedereen zal na het luisteren van dit album sowieso een aantal favoriete nummers hebben, want uiteindelijk is dit album in zekere mate zo breed, dat het niet één bepaalde stijl aanhoud. Dit maakt het ook toegankelijk, zelfs voor niet-hiphop-fan als ik. Strange Clouds heeft iets voor iedereen, en daarmee heeft B.o.B een prima album in handen.

Luister van Strange Clouds:

  • Bombs Away (ft. Morgan Freeman)
  • Both Of Us (ft. Taylor Swift)
  • So Good
  • Circles
, , , ,

REVIEW: The All-American Rejects – Kids In The Street

Daar was-tie dan, het vierde album van The All American Rejects. Maandenlang werden fans lekker gemaakt met Tweets, Facebookberichten etcetera over het verloop van opnames en cryptische omschrijvingen wat dit album zou gaan bieden. Op een gegeven moment bracht de band een mini-docu in een aantal delen uit waarin elk bandlid zijn ervaringen en gedachtes over dit album deelde. Die docu’s waren in zwart-wit, beetje chaotische, doch serieuze stijl gefilmd en het soms emotionele commentaar van de bandleden beloofde dat dit album zeer groots zou worden. Dit gaf ergens toch een ongemakkelijk gevoel; de Rejects die in zwart wit, ondersteund met violen, praten over hun emoties bij dit album?! Hier is op zich niets tegen, en elke band doet er alles aan hun album zo goed mogelijk te promoten, maar waren The All American Rejects niet die band die zichzelf meer dan eens met een grote korrel zout namen? De megahit van hun vorige album When The World Comes Down (2008), Gives You Hell, had mede dankzij de geestige bijbehorende video de band een sticker opgeplakt die garant stond voor eindeloos plezier met hun muziek.

Nu, tot hier hebben we nog geen muziek van het nieuwe album gehoord, totdat we op 5 december van de Rejects als cadeautje de openingstrack krijgen met bijbehorende videoclip; Someday’s Gone. Opgelucht ademhalen, dit rockt, dit swingt, dit zijn de All American Rejects! Een maand later, op 31 januari, brengen ze dan eindelijk de allereerste single van Kids In The Street uit, Beekeeper’s Daughter. Groot gejuich in het AAR-kamp, dit nummer voldoet zelfs meer aan de verwachtingen, als ik eerlijk ben kunnen we deze zetten in het rijtje van Gives You Hell!

Tien dagen voor de officiële release van Kids In The Street word de gelijknamige single uitgebracht; Kids In The Street is een ietwat ingetogen nummer in vergelijking met Beekeeper’s Daughter, maar krijgt geheel terecht goede feedback. Het catchy pianodeuntje blijft hangen en het refrein knalt eruit.

En dan, op 26 maart 2012, na de release van Kids In The Street, zucht ik nog maar eens diep en bereid ik me voor op nog een jaar of twee wachten op het volgende All American Rejects album, want wat ben ik teleurgesteld…

Tegen de gemaskerde figuren op het cd-hoesje had ik nog geschreeuwd; “Wie zijn jullie en wat hebben jullie met de All American Rejects gedaan?!” maar al snel moest ik me erbij neerleggen dat het album waar ik zo lang op had gewacht totaal niet aan de verwachtingen voldeed. Natuurlijk is het moeilijk om als niet-mainstream band te voldoen aan het succes van Gives You Hell, wat de wereld veroverde, maar de sfeer in de hele muziek lijkt eruit te zijn gesijpeld.

Hoe kan het dan dat alle nummers die ze ons voor de release cadeau hadden gegeven zó goed waren, en de rest zo tegenvalt. M’n zakelijke ik zegt; “Om je album te verkopen, eikel!”, maar daar neemt de muzikale ik geen genoegen mee. Afgezien van de singles klinken de nummers weinig energiek, zijn er teveel rustige nummers, en is de hele kont-tegen-de-kribbe mentaliteit die voorheen voor zulke goede nummers zorgde vrijwel verdwenen.

Nu zeg ik niet dat dit album puur ruk is, de singles brengen het album qua energie bijna weer in balans, en juist dat beetje energie wat er mist is wat dit album minder maakt. Nummers als Walk Over Me en Out The Door zorgen er enigzins voor dat het tempo niet geheel verdwijnt, maar ze moeten er wel alles uit de kast voor halen. De verdeling energiek/rustig is hier 50/50, en voor een vooraanstaande rockband als The All American Rejects is dat zeer magertjes. Ook klinken veel nummers ongeïnspireerd en zijn muzikale uitspattingen als de vrolijke viooltjes bij  Falling Apart (When The World Comes Down) bijna niet te bekennen.

Echte die-hard fans zullen het ongetwijfeld op sommige punten met me oneens zijn, maar de eerste en altijd belangrijkste indruk die dit album maakt, is zeker niet positief. Waar de band zich vóór de release zich kon verschuilen achter de prima singles gaan ze nu met de billen bloot en mogen we hun op onze blote knietjes smeken zich de volgende keer weer te laten leiden door hun humor en verrassende creativiteit.

Luister van Kids In The Street:

  • Someday’s Gone
  • Beekeeper’s Daughter
  • Out The Door
  • Kids In The Street