, , , ,

REVIEW: Gengahr – Sanctuary (★★★½)

Door: Jaap Smit

Voor wie z’n indiepop graag consumeert met flink side aan synths, mag voorlopig ophouden met zoeken. Het Britse collectief heeft met haar nieuwe plaat Sanctuary gekozen voor het magistraal ophemelen van het instrument, waardoor de collectie nummer zich inderdaad een klein heiligdom mag noemen. 

Samen met hun vriend Jack Steadman, de frontman van Bombay Bicycle Club, ging de band op zoek naar tien manieren om hun liefde voor de synthesizer tentoon te stellen, en dat is gelukt. De meeslepende refreinen van opener Everything & More nemen vanaf het begin al Foals-achtige proporties aan, die van het gezellig brommende Atlas Please en het dansbare Heavenly Maybe belanden bij Never A Low, de sierlijkste oefening van het album. Een uitgesponnen instrumental kan natuurlijk niet ontbreken op een plaat als deze en daarom glijdt de band halverwege weg op Fantasy, die op z’n 80’s flink wat noten verbuigt. Gengahr kent z’n product en weet wat het ermee moet doen, maar de vraag is of het ook fans buiten het genre zal verleiden. Voor indierock-invloeden kun je eigenlijk alleen je hart ophalen bij You’re No Fun en ook de ingetogen afsluiter Moonlight zal zeker bekoren. Gengahr-aanhang mag in ieder geval zeer tevreden zijn; hoewel het geen torenhoog vuurwerk is dat van kilometers afstand gezien kan worden, is het van dichtbij mooi genoeg.

Luister van Sanctuary:

  • Everything & More
  • Heavenly Maybe
  • Fantasy
  • Moonlight
, , , ,

REVIEW: Eleventyseven – Basic Glitches (★★)

Door: Jaap Smit

Een jaar of twee geleden leek een nieuwe plaat van Eleventyseven slechts een natte droom die toch nooit werkelijkheid zou worden (de band zette in 2016 een punt achter hun carrière), maar inmiddels kijken we al tegen het tweede album aan dat Matt Langston en co. na hun break uitbrengen. Op Basic Glitches zwaait de band hun gitaren definitief vaarwel en proberen ze op de rug van louter synthesizers en drumcomputers de eindstreep te halen, maar dat gaat niet al te makkelijk. 

Zo agressief grommend als opener Killing My Vibe ook mag klinken, de edge is inmiddels wel een beetje van de band afgesleten. Voorganger Rad Science kon hier en daar nog een hitje herbergen, maar Basic Glitches wil de techneut uithangen en komt met simpele melodieën en hooks niet gek verder dan singles die in de jaren ‘00 nog hitpotentie hadden (Skip, Letterman Jacket). Op Birthrite en Fear The Fire wordt er afgegeven op de dunne lijn tussen waarheid en leugens, maar de lagen productie doen weinig merken dat Langston daar de aandacht van de luisteraar naartoe wil seinen. Never made it in the punkrock crowd/I beep-boop a little too loud zingt hij op Cookie, alsof hij deze review al heeft gelezen. Er is buiten de synth-only productie weinig nieuws te bekennen uit de stal van Eleventyseven. Semi-verplicht pop-culture track Battle Cats probeert weer iets van diezelfde strijdlust van Killing My Vibe terug te halen, maar het klinkt te gedwongen, alsof een Disneychannel serie vroeg om een lijst themesongs voor een serie over een robot. Basic Glitches is een opgewekte verlenging van Eleventyseven’s levensduur, maar kan op dit album niet verhullen dat het vooral om de snel scorende beep-boop’s gaat en niet meer om samenhangende concepten.

Luister van Basic Glitches:

  • Birthrite
  • Skip
  • Shelflife
, , , , ,

REVIEW: Ciao Lucifer – Are We Even Growing Up (★★★)

Door: Jaap Smit

Ciao Lucifer’s bandleden Willem en Marnix waren vaak de hort op met andere bands, maar als duo merkten ze dat de energie puur en eerlijk was. Liedjes zonder poespas – hence het label ‘lo-fi’ – en teksten uit het hart. Na een intensieve opnamesessie in Frankrijk was daar het album Are We Even Growing Up, waarop Ciao Lucifer laat zien dat het van jaloersmakend veel markten thuis is.

Het credo ‘gewoon lekker leuke liedjes maken’ klinkt door bijna alle lagen van Are We Even Growing Up. Nergens lijkt een nummer te veel doordacht te zijn of begraven onder een trucendoos: de twaalf liedjes zijn stuk voor stuk leuke ideetjes die weinig nodig hebben. Het mengen van sixties sounds met laidback pop (Too Fast!, Born in ‘23) doen je dikwijls denken aan een vroege Jett Rebel, nog onaangetast door de hype. Via het heerlijk zachte Any Blink Now komt het duo uit bij quirky popoefeningen zoals het geinige 7 Little Words, waar het deinende refrein zich binnen no-time vertaalt naar tevreden meeknikken, om vervolgens door te indierocken op Coulda Woulda Shoulda, waarin de band stevig mijmert over wat het leven nog in petto voor ze had kunnen hebben. Het gritty en minimale einde van Pay Back What You Owe is in vergelijking met de rest van de plaat een vreemde eend, maar laat eens te meer merken dat Ciao Lucifer écht uit een brede verzameling vaatjes tapt en we alles kunnen verwachten uit hun stal.

Luister van Are We Even Growing Up:

  • Too Fast!
  • Born in ’23
  • Any Blink Now
  • 7 Little Words