, , , ,

REVIEW: Julian Taylor – The Ridge (★★★½)

Door: Jaap Smit

Het verhaal van Julian Taylor is inmiddels bekend: de zanger vult veel van zijn nummers met gevoelens van twijfel en stuurloosheid, gevoed door het feit dat hij als Canadese West-Indiër soms lastig zijn plek in de wereld kon vinden. Op The Ridge zingt Taylor zich door een stapels brieven heen, die hij naar vrienden en familie stuurde. Hij biecht over zaken die hem pijn doen en juist vreugde brengen, op ingetogen en zachte manier.

Het zijn de melancholische familie-album trekjes die het karakter van The Ridge invullen. Kleine arrangementen, een strijker hier en daar en teruggetrokken ritmes, het is slow-americana op z’n best. Taylor bezingt oude zomers in British Columbia (The Ridge), laat wat tribal toe in Ballad Of The Young Troubadour en zingt over liefde en hoop in Over The Moon. De acht nummers zijn een heerlijk bad, maar kent een redelijk kabbelend tempo. Love Enough smokkelt vlak voor het einde een fijne tex/mex-swing het album op voor een subtiel piekje, maar dat lijkt allerminst Taylor’s doel. Even een stukje reflectie, even wat bezinning in een klein maar gemoedelijk vacuüm. Het afsluitende Ola Let’s Dance laat doorschemeren dat de energieke kant van Julian Taylor lang niet zo diep weggestopt is als we dachten. Taylor maakt op The Ridge schoon schip in z’n gedachten, lucht z’n hart en gaat weer verder. Fijn werkje, deze plaat.

Luister van The Ridge:

  • The Ridge
  • Ballad of the Young Troubadour
  • Ola Let’s Dance
, , , ,

REVIEW: Dream Wife – So When You’re Gonna… (★★★½)

Door: Jaap Smit

In 2018 pakte de girl-group Dream Wife met hun titelloze debuut flink wat golfjes op de zee van artiesten op de rand van doorbreken. Met grof gitaargeweld, vuilbekkend en soms gewoonweg bakken hits (Fire!) lukte het de drie vrouwen om een diepe indruk achter te laten. Twee jaar later is de vechtlust niet verdwenen, maar op So When You’re Gonna.. wordt het muzikaal gestrekte been minder vaak uitgestoken.

Deze ronde zijn het de geintjes zoals de commentator op Sports! en het ijzingwekkende gekrijs op Homesick die de plaat zeker jeu geven, maar Dream Wife wil meer gehoord worden. De teruggedraaide indiepunk op nummers als Hasta La Vista, Validation en Old Flame vormt het canvas van onderwerpen als zelfbevestiging, oude liefdes (die niet helemaal verwerkt lijken) en abortus (op After The Rain). De hete hangijzers krijgen wederom vol het spotlicht, in een al dan niet softere trend. Het afvlakken van de stijl is eigenlijk zo gek nog niet, het voelt als een natuurlijk evenwicht voor het debuutalbum, dat zich meer herkent in lyrics als ‘remember when you loved me’ dan ‘I’m gonna f*ck you up’. Op de titeltrack omarmt de band weer dat broeierige garage-sfeertje, in combinatie met bijna gewelddadige verliefdheid. Dream Wife weet nog dondersgoed waar ze de mosterd halen, maar gunnen zichzelf de ruimte om hun verhalen rustiger te vertellen. Not half bad.

Luister van So When You’re Gonna...:

  • Hasta La Vista
  • Homesick
  • Validation
  • Old Flame
, , , , ,

REVIEW: Ocean Alley – Lonely Diamond (★★★★)

Door: Jaap Smit

Je zou bijna vergeten dat Australië gedurende onze zomer de winter viert, zeker als je de lome, zomerse tonen van Ocean Alley’s Lonely Diamond hoort. De derde plaat van het zestal klautert na Lost Tropics en Chiaroscuro laat nog steeds de verbluffende kunde zien, al laat de groep onnodige haastige spoed nu achterwege. 

De twaalf nummers op het album gaan dit keer gesluierd in wat donkerdere wolken. Minder relativerende orgeltjes, meer uitgesmeerde muziekstukken. Het instrumentale Dahlia geeft al weg dat de grenzeloze psych-reggae van Lost Tropics ver te zoeken zal zijn, en via het sublieme Tombstone en Dire Straits-inspired Way Down werkt de band toe naar All Worn Out, een gevoelige pianoballad waar alles in zit (ja, ook blazers). Er zweeft een geest uit de eighties door Lonely Diamond, die zich hoorbaar laat zien in Hot Chicken, een ietwat cheesy swingrocknummer, maar wel een broodnodige oppepper die het album nodig heeft. Maar met hier en daar een korte stroomversnelling mag Lonely Diamond verder prima ‘die trage plaat’ van Ocean Alley zijn. Achterover leunen kan dus blijkbaar ook prima met deze band, ook als de stemming uiteindelijk wat winterser uitpakt.

Luister van Lonely Diamond:

  • Tombstone
  • Dahlia
  • All Worn Out
  • Hot Chicken