, , , , ,

REVIEW: The Depression Club – There’s Nothing Funny About Making People Laugh (★★★½)

Door: Jaap Smit

De lachers op je hand hebben, hoe leuk is dat eigenlijk? Volgens The Depression Club valt dat wel mee als we de titel van hun negen tracks(!) tellende EP There’s Nothing Funny About Making People Laugh (TNFAMPL) mogen geloven. De rockband roert ironie, woede, en een flinke klauw 90’s grunge in elkaar totdat het glorieus overkookt. 

Tussen de diepe robotstem van opener Welcome To.. en de polygoon-blazers van Farewell To.. vult The Depression Club de ruimte met gitaarrock die uitblinkt in de grote lijnen en in de kleinere hoekjes. All Is Yours verraadt de voorliefde voor dat tikkeltje tragische dramagevoel, zoals we dat ook bij bands als Muse, al gaat The Depression Club hier tot het absolute gaatje, heerlijk. Nummers als Mushroom Dicks en Giraffe laten zien dat de wat lossere rock ‘n roll à la Triggerfinger en Queens Of The Stone Age (zelfs wat Kaiser Chiefs?) ook geen vreemde is voor de band. Aardig gemeen wordt het op Not Dead Yet, waar de lyric ‘you’re not dead yet, but in a few days you wish you were’ als een dodelijk mantra op steeds harder aanzwellende muziek wordt herhaald. De single Thank God For The Sun is een brommende hommage aan 90’s grunge waar het goedkeuren van bands als Stone Temple Pilots en Nirvana doorheen klinkt. Voor fans van potige riffs en creatieve walls of sound is TNFAMPL een meer dan welkome release dit najaar.

Luister van TNFAMPL:

  • All Is Yours
  • Mushroom Dicks
  • Giraffe
, , , ,

REVIEW: Yip Roc – 15 (★★★★)

Door: Jaap Smit

Nu het hele festivalseizoen op zolder is gezet zal de organisatie van de Popronde ook wel met licht bezwete oksels naar hun agenda kijken. Maar mocht dat feest ook niet doorgaan (wat we niet hopen natuurlijk), hebben we gelukkig een flinke klauwvol bands van de afgelopen jaren de mooie zaken blijven doen. De halfnaakte rockstorm van Yip Roc (Popronde 2018) is namelijk nog steeds in business en met 15 is de eerste EP van de Amsterdammers een feit.

Met de reeds uitgebrachte tracks K-Hole, Zubra en Mishit klinkt vijftig procent van 15 al bekend en de nieuwe nummers Eureka, Fifteen en Aboriginal bouwen het onvoorspelbare stijltje lekker uit. Vanuit Eureka’s psych-surfpunk stampt de band vrolijk door de EP heen, altijd zoekend naar stevige en smerige melodieën die toch verrassen (Mishit, Aboriginal). De tollende orgeltjes zijn sterke troeven die Yip Roc regelmatig tussen de kieren smeert en ook het stemgeluid van zanger Jorn plakt lekker vuil op de tracks, heerlijk. 15 is als een wilde avond stappen, waarbij de energie centraal staat en je van het ene avontuur naar het andere waggelt. Net als een goede avond stappen eindigd ook 15 bij de FEBO op de track K-Hole, die – inderdaad – gaat over slechtgaan op ketamine terwijl je op je patatje wacht. Wat dat betreft is Yip Roc op 15 je stapmaatje van wie je weet dat het volledig uit de hand gaat lopen, maar toch mee blijft gaan omdat het voor de beste verhalen zorgt.

Luister van 15:

  • Mishit
  • Zubra
  • Aboriginal

, , , , , ,

REVIEW: Jason Waterfalls – Pillars (★★½)

Door: Jaap Smit

Wederom weer eens casually late to the party: Jason Waterfalls’ EP Pillars kwam al bijna een maand geleden uit, maar meer dan genoeg redenen om de verzameling singles van de Utrechtse band eens onder de loep te leggen. Vijf van de zes nummers verschenen al in de afgelopen jaren en gebundeld vormen ze een stevige, kennismakende handdruk (of elleboogstoot, sorry Mark).

Pillars opent met Push, de meest recente single die á la Don Broco en Bring Me The Horizon smerige metalgitaar combineert met prettige popmelodieën, waardoor je al snel ‘you’re breaking my heart again!’ mee zit te neurieën. Vervolgens glijdt Silhouettes in strobe-y, donkere electropop dat op momenten zelfs doet denken aan de vroege hitjes van Justin Timberlake. Zo rent Jason Waterfalls de hele EP op en neer op de bruggetjes tussen pop, rock en electro. Dat bijna alle nummers (op Some Things na) als singles verschenen is stiekem ook een beetje de vloek van Pillars: ieder nummer is op zichzelf een dikverdiend applaus waard, maar zo achter elkaar valt het niet te ontkennen dat Pillars één strakke rit is zonder adempauze, zijweggetje of andere verrassingen. Ondanks de de energie in ieder nummer scoort Pillars onder de streep daardoor wat flauwtjes. Zelfs met een debuut-EP op zak klinkt Jason Waterfalls nog steeds als een ‘handvol hitjes’, terwijl we ze graag meer de diepte in hadden zien gaan.

Luister van Pillars:

  • Push
  • Silhouettes