, , , ,

REVIEW: Ramkot – What Exactly Are You Looking For (★★★★)

Door: Jaap Smit

De opmars van Ramkot was snel en doeltreffend: na de eerste EP in 2019 walste de band de lage landen plat om alleen weer tot rust te komen om hun lijst beuk-munitie verder aan te vullen. What Exactly Are You Looking For is een duidelijk vervolg op wat we al van de band kenden en is een heerlijk (maar weliswaar kort) buffet van good ol’ hardrock. 

De onderkoelde vocals op de stompende bas en drums van opener Am I Alright Now laten merken dat de Belgen zich wat minder in hun hokje laten duwen. Het harmonieuze refreintje is al vroeg op What Exactly Are You Looking For een verfrissend hoogtepunt, waar later een muzikale afstraffing van Muse-achtige proporties op volgt. Maar Ramkot weet dondersgoed waar ze experts in zijn en vanaf Eye To Eye vliegen flarden Queens Of The Stone Age (Go See) en Royal Blood (Fever) je genadeloos om de oren. Bijna pesterige tempowisselingen zorgen ervoor dat de muren van geluid zo nu en dan nog een verrassing brengen en de stem van voorman Tim Leyman verkent alle tussenstops in het spectrum; van het oorstrelende refrein van de openingstrack tot de felle ‘GO! SEE!’s van het laatste nummer. What Exactly Are You Looking For is een meer dan prettig vervolg op alles wat Ramkot tot nu toe heeft gemaakt en weet hier en daar verrassende nieuwe elementen in de sound te metselen. Prima plaat om jezelf op warm te dansen in de koude maanden!

Luister van What Exactly Are You Looking For:

  • Am I Alright Now
  • Fever
, , , , , ,

REVIEW: Heart Attack Man – Thoughtz & Prayerz (★★★½)

Door: Jaap Smit

Nu de doorbraak van Heart Attack Man serieuze vormen begint aan te nemen, is er pronto een EP’tje nodig om hordes fans hartelijk welkom te heten. Geen tijd voor goed doordachte emosongs, nee, de nieuwe EP Thoughtz & Prayerz gaat voor dunnere, hardcore-infused voltreffertjes. 

Wie Heart Attack Man een beetje volgt, weet dat deze band niet vies is van een paar goeie memes en andere niche internet humor. Het contrast van vier nonnetjes op de cover en de woeste hardcore is dan ook eerder bedoeld als lollig dan enigszins diep of stof tot nadenken. Thoughtz & Prayerz gaat om niets anders dan lekker trappen en jezelf een beetje boos maken (maar niet te veel!). We beginnen met Puke, die in rap tempo drie akkoorden de gehoorgangen in pompt om vervolgens nog blaffend catchy uit de hoek te komen met het refrein. De titeltrack lijkt vervolgens één lange, langzame breakdown, waarbij het tollende synthloopje voorkomt dat dit nummer een hele makkelijke liefdesbrief aan het genre wordt. Cool 2 Me is weer die opvallende combi van instap-hardcore met een vriendelijke synthmelodie om de boel op het aantrekkelijke pad te krijgen. Hier lijkt Heart Attack Man wel voor het eerst op de EP een poging te doen om een iets traditioneler te schrijven, iets wat op Pitch Black beter lukt. Het nummer is met afstand de beste worp op deze release; het hangt richting eigenwijze spierballenpunk die ook de schreeuwstem van zanger Eric Egan lekkerder in de schijnwerpers zet. Afsluiter Leap Year tapt uit datzelfde vaatje, maar gooit er (jahaa daar issie weer) een ietwat makkelijk synthje doorheen, wat – toegegeven – het nummer wel weer hoger op de ladder van Thoughtz & Prayerz zet. Dat de EP qua diepgang flinterdun is wordt redelijk goedgemaakt met prima te verteren instap hardcore-en punk. Effe lekker trappen en douwen en daarna weer door.

Luister van Thoughtz & Prayerz:

  • Pitch Black
  • Leap Year
, , , , ,

REVIEW: Foxlane – Foxlane (★★★★)

Door: Jaap Smit

Tijdens de Popronde-tijd is het ook altijd fijn om even in te checken bij bands die ooit furore maakten tijdens het festival. De heren van Foxlane (Popronde 2019) zijn nog steeds alive and kicking, al hangt het anker bij hun nieuwe EP over een andere boeg.

Een self-titled release in het midden van de carrière is toch altijd een opmerkelijke gebeurtenis (tenzij je Weezer heet). Het wijst vaak op een herdefinitie van de artiest, een vernieuwde manier van werken en spannende nieuwe muziek. De vaderlandse indieband Foxlane heeft zich voor hun self-titled EP eens goed onder de loep gelegd en een nieuwe route uitgekozen. De chronologische indierock is aan de kant geschoven en de band beweegt met deze vier nummers vooral de chaos in, waar grotere vragen en luchtigere productie de hoofdrol spelen. Er wordt geflirt met de groten der aarde zoals The Strokes en Fontaines D.C. en wordt een goeie handvol speelsheid à la Foster The People in de mix gegooid. In combinatie met alle ongemakkelijke opgroei-pijntjes maakt dit Foxlane tot een EP die – met hernieuwde energie en creativiteit – helemaal vanuit de tenen lijkt te komen. In het rijtje van bands zoals The Vices en Banji is er zeker een plekje voor Foxlane, waar we de laatste frustraties en irritaties vast nog niet van hebben gehoord.

Luister van Foxlane:

  • Time Flies, Why Waste It?
  • Flashy Lights, Underground