, , , ,

REVIEW: Yip Roc – 15 (★★★★)

Door: Jaap Smit

Nu het hele festivalseizoen op zolder is gezet zal de organisatie van de Popronde ook wel met licht bezwete oksels naar hun agenda kijken. Maar mocht dat feest ook niet doorgaan (wat we niet hopen natuurlijk), hebben we gelukkig een flinke klauwvol bands van de afgelopen jaren de mooie zaken blijven doen. De halfnaakte rockstorm van Yip Roc (Popronde 2018) is namelijk nog steeds in business en met 15 is de eerste EP van de Amsterdammers een feit.

Met de reeds uitgebrachte tracks K-Hole, Zubra en Mishit klinkt vijftig procent van 15 al bekend en de nieuwe nummers Eureka, Fifteen en Aboriginal bouwen het onvoorspelbare stijltje lekker uit. Vanuit Eureka’s psych-surfpunk stampt de band vrolijk door de EP heen, altijd zoekend naar stevige en smerige melodieën die toch verrassen (Mishit, Aboriginal). De tollende orgeltjes zijn sterke troeven die Yip Roc regelmatig tussen de kieren smeert en ook het stemgeluid van zanger Jorn plakt lekker vuil op de tracks, heerlijk. 15 is als een wilde avond stappen, waarbij de energie centraal staat en je van het ene avontuur naar het andere waggelt. Net als een goede avond stappen eindigd ook 15 bij de FEBO op de track K-Hole, die – inderdaad – gaat over slechtgaan op ketamine terwijl je op je patatje wacht. Wat dat betreft is Yip Roc op 15 je stapmaatje van wie je weet dat het volledig uit de hand gaat lopen, maar toch mee blijft gaan omdat het voor de beste verhalen zorgt.

Luister van 15:

  • Mishit
  • Zubra
  • Aboriginal

, , , , , ,

REVIEW: Jason Waterfalls – Pillars (★★½)

Door: Jaap Smit

Wederom weer eens casually late to the party: Jason Waterfalls’ EP Pillars kwam al bijna een maand geleden uit, maar meer dan genoeg redenen om de verzameling singles van de Utrechtse band eens onder de loep te leggen. Vijf van de zes nummers verschenen al in de afgelopen jaren en gebundeld vormen ze een stevige, kennismakende handdruk (of elleboogstoot, sorry Mark).

Pillars opent met Push, de meest recente single die á la Don Broco en Bring Me The Horizon smerige metalgitaar combineert met prettige popmelodieën, waardoor je al snel ‘you’re breaking my heart again!’ mee zit te neurieën. Vervolgens glijdt Silhouettes in strobe-y, donkere electropop dat op momenten zelfs doet denken aan de vroege hitjes van Justin Timberlake. Zo rent Jason Waterfalls de hele EP op en neer op de bruggetjes tussen pop, rock en electro. Dat bijna alle nummers (op Some Things na) als singles verschenen is stiekem ook een beetje de vloek van Pillars: ieder nummer is op zichzelf een dikverdiend applaus waard, maar zo achter elkaar valt het niet te ontkennen dat Pillars één strakke rit is zonder adempauze, zijweggetje of andere verrassingen. Ondanks de de energie in ieder nummer scoort Pillars onder de streep daardoor wat flauwtjes. Zelfs met een debuut-EP op zak klinkt Jason Waterfalls nog steeds als een ‘handvol hitjes’, terwijl we ze graag meer de diepte in hadden zien gaan.

Luister van Pillars:

  • Push
  • Silhouettes
, , , ,

REVIEW: Merel Sophie – For The Road (★★★½)

Door: Jaap Smit

“Werkgevers geven dit jaar meer uit aan kerstpakketten” kopte de media vorige maand. En dat kan mooi zo zijn, maar als je dit jaar wederom een citruspers en een pakje rozemarijn-crackers uit het zaagsel hebt geplukt snak je naar iets met meer gevoel, sfeer en vooral gezelligheid. In dat geval is Merel Sophie’s For The Road een goede pleister op de Kerstwond.

De vijf nummers die we op For The Road uit het zaagsel halen zijn fijne, bijna huiselijke kamerdeuntjes die het best zachtjes meewiegend te consumeren zijn. Langzaam dansend van jazz naar soul en toefjes Americana is Merel Sophie een zangeres die gevoel en behaaglijkheid hoog op de agenda heeft staan. Waar het eerste nummer For The Road een ‘southern’ tempo aanhoudt, prikkelt de rest je weer op andere manieren. De meerdere stemmen in I Don’t Mind en de diepe gitaarlijnen van Always Win maakt de EP tot een plaat die niet te hoog gaat zweven, maar je zeker brengt tot het punt waarop je je niet meer druk zal maken over je citruspers of een diner met de schoonfamilie.

I’ve Been Drinking is voor deze alcoholvrij januarimaand dan niet de beste motivatie, maar het luimige tempo en innemende gitaarlijntjes maken het tot een gepast slotakkoord van een korte – maar fijne – ervaring die we graag onze avondjes in 2019 laten omlijsten.

Luister van For The Road:

  • I Don’t Mind
  • How Little Do You Know

yungblud-banner