, , , , ,

REVIEW: Meet Me @ The Altar – Model Citizen (★★)

Door: Jaap Smit

Dat we Meet Me @ The Altar om een punchy single kunnen vragen is inmiddels wel bekend. Maar op hun eerste EP Model Citizen hadden we liever iets meer gezien van de band uit Florida.

Vanuit het niets belandde de drie vrouwen van Meet Me @ The Altar opeens tussen de giganten van Fueled By Ramen. Drie dames van kleur, waarvan twee lid van de LHBTQI+-community was sowieso een diversiteits-injectie waar de poppunk-scene al een tijd behoefte aan had. Ook niet onbelangrijk: hun eerste singles schoten door het dak heen en klonken net zo fris als dreunend. Het was al snel duidelijk dat Meet Me @ The Altar voorlopig nog niet uit de spotlights te slaan was. Onder de vleugels van Fueled kan MM@TA zeker tot grote hoogtes stijgen, zeker nu de eerste support-slots voor bands als Coheed and Cambria en All Time Low al in de agenda staan. Model Citizen is de EP die de band wat meer firepower moet geven, om alle menigtes iets te geven om mee te laten deinen zodat ze volgend jaar vol vertrouwen zelf kunnen headlinen. Alleen merk je aan alles dat Model Citizen een haastklusje is geweest. De zes tracks zijn op het eerste gehoor vrolijke punk-cocktails, maar als je beter gaat luisteren zijn ze ook flinterdun. Drummer Ada ramt onophoudelijk op haar double-bass pedalen totdat het geintje lijkt en voor een poppunk-EP wordt er spaarzaam met hooks gestrooid. Het is regelmatig lastig te volgen welke stem of gitaar welke melodie volgt, wat de EP helaas tot een wiebelige rock-brij degradeert. Liever was er een keer een akoestische kant opgegaan, of hadden ze qua tempo een contrast opgezocht. Model Citizen klinkt als een opgejut ‘marketing-moetje’ om een nieuwe fanbase aan te boren, al hopen we dat ze snel wat beter materiaal te horen krijgen.

Luister van Model Citizen:

  • Feel A Thing
  • Brighter Days
, , , ,

REVIEW: Trash Boat – Don’t You Feel Amazing? (★★★½)

Door: Jaap Smit

Op hun nieuwe album kijkt Trash Boat gretig over de grenzen van poppunk en doet zich tegoed aan rauwe, bodemloze altrock. Boosheid en bevrediging van eigen behoeftes ontmoeten elkaar in een ‘perfect storm’ op Don’t You Feel Amazing?

Dat Trash Boat ‘onherkenbaar’ zou zijn geworden door hun nieuwe geluid is een vrij overdreven statement. Hun landgenoten Boston Manor – ooit begonnen als poppunk – flirten al jaren succesvol met doffe industrial en dat draagt niemand ze na, sterker nog: hun merk wordt er met de dag sterker mee en met iedere release leggen ze de lat hoger. Of dat de reden is dat Trash Boat deze artistieke weg is ingeslagen mag joost weten, maar wat we wel weten is dat deze verandering van spijs zeker doet eten. Tijdens de titeltrack, waarmee het album opent, presenteert Trash Boat al hun nieuwe, bezeten persona; een chaosgeile band die tussen woede en smerige verleidingen leeft. De poppunk van de vorige twee platen – die al behoorlijk ruw rond de randjes was – lijkt te zijn opgeschoven naar beukende altrock a la Nine Inch Nails, met hier en daar een vette verwijzing naar bands als Muse en de nu-metal van Linkin Park. Een flinke verandering dus, die wordt gerechtvaardigd door nummers die snauwen naar de verwachtingen van anderen (Silence Is Golden, All I Can Never Be) en bevredigend egoïsme (Don’t You Feel Amazing). Zanger Tobi Duncan staat op Don’t You Feel Amazing alleen achter zijn eigen agenda, zoals hij op He’s So Good goed laat zien; een kreet om meer acceptatie van de LHBTQI+-gemeenschap. Trash Boat pakt iedere reden aan om het achterste van hun tong te laten zien en alle instrumenten tot de laatste decibel uit te knijpen, met een indrukwekkende stoomwals van een album tot gevolg. Met Wargasm’s Milkie Way en emo-trap artiest Kamiyada+ zijn de features op Don’t You Feel Amazing ook meer dan degelijk. Zeker laatstgenoemde stuwt de track Alpha Omega naar een nummer waar Linkin Park dik tevreden mee zou zijn. Don’t You Feel Amazing is een verfrissende trap in het gezicht waar we weer onbeschaamd woedend en baldadig mee kunnen worden.

Luister van Don’t You Feel Amazing?

  • Don’t You Feel Amazing
  • Vertigo
  • He’s So Good
  • Alpha Omega ft. Kamiyada+
, , , , ,

REVIEW: Windup Space – Endless Sky (★★★★)

Door: Jaap Smit

Waar hun album Shelter soms de donkerste hoekjes van een twintiger-brein opzocht, laat Windup Space met hun EP Endless Sky zien dat er achter de wolken absoluut een zon schijnt. Maar de band meet zich zeker geen naïef optimisme aan.

Op de vier nummers van deze EP laat de Bredase band zich van hun progressieve kant zien. Dat zien we allereerst terug in de teksten: thema’s als hoop, ontsnapping aan je zorgen en je verheugen op wat er in het verschiet ligt laat merken dat de band meer positieve geluiden in hun sound toelaten. Zanger Menno zingt duidelijk en maakt het op die manier makkelijk om mee te drijven in zijn gedachten. Zo horen we op Scared Enough dat hij zichzelf tegenkomt wanneer hij pogingen doet zijn dromen na te jagen, en soms bang is voor het risico om er alles voor te laten. Wat dat betreft is de songwriting nooit zwart-wit, maar een gebalanceerde tint grijs waarin de twijfels en dilemma’s van ouder worden op de voorgrond staan. Ook muzikaal is Endless Sky kleine groeispurt: hier en daar vinden we een departure van hun punkrock-geluid, bijvoorbeeld op The Words. De track klinkt dreigender, industriëler, met koppig denderende drums en een boos brommende basgitaar, alsof ze een weekje in de tijdmachine naar de jaren negentig zijn vertrokken. Het afsluitende Born werd geschreven op een eenzame lockdown-verjaardag, maar windt geen doekjes om de boodschap: it’s good to be born, en Windup Space kijkt met Endless Sky zelfverzekerd naar wat er komen gaat. Er zal vast nog wel eens gestruikeld worden, maar het pad gaat hoe dan ook vooruit.

Luister van Endless Sky:

  • Wide-Eyed
  • The Words