, , , ,

REVIEW: Wet Leg – Wet Leg (★★★½)

Door: Jaap Smit

Wet Leg was de afgelopen jaar een graag geziene leverancier van puntige indieliedjes, maar kunnen ze die sprintjes omzetten naar een marathon op hun eerste debuutplaat?

Comfortabel vanaf hun Chaise Longue zag Wet Leg hoe hun muziek massaal werd opgepikt door indierock-minnend Europa en was Domino Records er als de kippen bij om het duo een zetje in de rug te geven. En waarom ook niet? Zo’n beetje ieder refreintje is rijp voor de indiedisco en dat onverschillige, verveelde ondertoontje in Rhian Teasdale’s stem geeft de vrolijke melodietjes een interessant onderscheidend randje. Het overtuigd ons des te meer van het feit dat de band vooral verveeld afgeeft op hun saaie geboortestad, feestjes met stomme mensen en mannen die het altijd beter lijken te weten. Wet Leg houdt de nummers behoorlijk compact, door meestal rond een of twee melodieën te dralen per nummer en tempo’s altijd constant te houden. We vinden een paar aardige piekjes op de wat meer rock-duwende singles Angelica en het stompende Oh No, maar na een paar keer luisteren zijn dat stiekem ook de snelst uitgekauwde nummers, die gelukkig fijne tegenhangers vinden op Loving You en Piece of Shit, die iets kleiner zijn opgezet, maar iets vrijer met tekst, emotie en melodieën om lijken te gaan. Over de hele plaat lijkt de lat niet heel hoog te liggen, maar voel je aan alles dat de band ‘gewoon’ leuke liedjes wilde maken en dat ook maar gedaan hebben. Met soms een diepe duik in het hart van Teasdale en af en toe een wandeling door de stad brengt Wet Leg een goede balans aan op het album, dat net zo makkelijk in je pre-festival lijst past als op een moment met jezelf.

Luister van Wet Leg:

  • Chaise Longue
  • Oh No
  • Piece of Shit
  • Loving You
, , , , ,

REVIEW: Afterpartees – Family Names (★★★★)

Door: Jaap Smit

Het is hoog tijd om weer even in te checken bij Afterpartees: op het nieuwe album Family Names neemt ‘s lands gezelligste gitaarfamilie ons mee langs het goede en het slechte nieuws, maar ook langs de vette knipogen die daaronder verscholen zitten.

Sinds de release van Life Is Easy (2018) heeft de band een aantal baby’s verdeeld onder de bandleden en begint het leven van de Limburgers langzaam andere vormen aan te nemen. Om Family Names daarom ‘die volwassen plaat’ te noemen van de band zou te ver gaan, want aan alles voel je dat Afterpartees het leven nog steeds met een gezonde korrel zout neemt. Of het nou gaat over onze so called zware leventjes (So Free) of een gruwelijk einde van onze planeet (I Don’t Want This World To Stop), er danst altijd een ontnuchterende gitaarmelodie mee die ervoor zorgt dat de weegschaal weer horizontaal eindigt zodat we onze grip op de belangrijke zaken des levens niet verliezen. Wat voor zaken zijn dat dan vraagt u? Het sluiten van je stamkroeg bijvoorbeeld! Single The Buun (vernoemd naar café De Buun) is een ode aan de verbroedering in een bruine kroeg, die na jaren de deuren sluit. De strijkers en blazers roepen tegen het einde nog één laatste keer de rokerige gezelligheid op, alvorens in een roes naar huis te waggelen – het is misschien wel het beste nummer dat de band ooit uitbracht. Family Names daagt ons wat vaker uit om stil te staan in de orkaan die soms om ons heen draait (Running Around), mede door de nummers iets relaxter aan te vliegen en juist op andere fronten te verrassen: zo wordt hier en daar een zanglijntje handig verlegd en worden we vaak verwend met Vampire Weekend-ish gitaargeluiden die zonder uitzondering frisse twists geven aan de nummers. Uiteindelijk gaat Afterpartees op Family Names weer ontzettend z’n gangetje, en lucht z’n hart over alles wat er goed en slecht gaat. De plaat voelt als een dik halfuur bijkletsen met een goede maat, om vervolgens weer allebei fluitend door te gaan.

Luister van Family Names:

  • Family Names
  • I Don’t Want The World To Stop
  • The Buun
  • So Free
, , , , ,

REVIEW: Columbus – Driving In The Dark (★★★★)

Door: Jaap Smit

Na jaren van heerlijke muziek is het tijd om het Australische Columbus uit te zwaaien. Op Driving In The Dark krijgen we nog één keer de band te horen die gedurende de loopbaan altijd veel liefde had om weg te geven.

Zanger Alex Moses laat zich in de muziek eigenlijk altijd leiden door z’n hart. Liefde is altijd een belangrijk thema geweest in de muziek van Columbus; zowel het prille begin als het rauwe einde ervan kwamen regelmatig terug op de platen Spring Forever en A Hot Take On Heartbreak (die de vijf sterren kreeg). Driving In The Dark besluit datzelfde pad af te lopen en ondanks dat een aantal tracks al als single verschenen in de afgelopen maanden, voelt de EP als een fijn, compact kwartiertje van Columbus’ definitieve vorm als band. Moses is een bedreven oorwurm-bedenker, maar laat in de tekst zien dat hij graag zijn gevoel nuanceert. Het is nergens puur liefde of verdriet, maar Moses zet zich op verschillende plekken in dat spectrum. Bij vlagen lijkt het een oprechte zoektocht naar hoe je iemand liefhebt (Full Heart, Care About You) maar we dansen het hardst als die oprechte verbinding dan daadwerkelijk wordt gevonden (The Holidays). De EP is een sympathiek afscheid van een band die net zo gepassioneerd kon schrijven over zelfmedelijden als het vinden van nieuwe liefde. Driving In The Dark onderschrijft vooral dat tweede; een beter afscheid is er bijna niet.

Luister van Driving In The Dark:

  • Temporary Summer
  • Full Heart
  • The Holidays