, , , ,

REVIEW: The Maine – XOXO: From Love and Anxiety in Real Time (★★★½)

Door: Jaap Smit

Zonder enige terughoudendheid werpt The Maine zich op XOXO: From Love & Anxiety in Real Time in het oudste muziekthema dat er bestaat: de liefde. Zoetsappigheid wordt niet geschuwd en dat is misschien ook wel net wat de band nodig had.

Dat je als één van de hardst werkende bands in de scene ook altijd met revolutionaire concepten op de proppen moet komen is een idee dat The Maine lekker van zich af laat glijden. XOXO (zo noemen we de plaat voor ‘t gemak maar even) volgt You Are OK en Lovely, Little, Lonely op, twee albums waarop de band zwaardere en complexere onderwerpen aansneed. Voor de verandering staat op XOXO een fijner thema centraal, namelijk de liefde. Soms ook lastig, maar The Maine neemt de gedaante aan van dolverliefde figuur die alle fases doormaakt. Van over-de-oren (Sticky, Lips) tot bijna benevelende liefde (High Forever) tot aan het doorzetten van relaties in moeilijke tijden (If Your Light Goes Out). Muzikaal maakt The Maine geen rare sprongen – behalve in de rauwe intro van High Forever – maar weet halverwege de plaat misschien wel hun beste refrein ooit op te dienen: April 7th (de datum waarop zanger John zijn vrouw ten huwelijk vroeg) heeft een fantastisch anthem-factor waar bands als The Script al jaren naar zoeken. Op een plaat waar de rest van de nummers gedegen maar ongevaarlijk voorbij trekken is dit een hit van formaat. XOXO rent gemiddeld genomen over de vette lijn tussen rock en pop, maar weet op de valreep met Face Towards The Sun nog een verzorgde (maar lekker harde) rocktrack op te dienen, waar de gelukzaligheid in de liefde vanaf spat. Zoveel energie op één plaat van The Maine hebben we lang moeten missen en is daarom een frisse opdonder deze zomer.

Luister van XOXO: From Love and Anxiety in Real Time

  • Sticky
  • Pretender
  • April 7th
  • Face Towards The Sun
, , , ,

REVIEW: KennyHoopla ft. Travis Barker – SURVIVORS GUILT (★★★★)

Door: Jaap Smit

Het gaat bij vlagen nog wat ongemakkelijk, die poppunk-revival. Niet iedereen wordt enthousiast van het idee dat artiesten als Machine Gun Kelly zich tegen het genre bemoeien, de grote bands zoals Green Day en Blink-182 weten tegenwoordig ook geen potten meer te breken en dan is er de grote groep bands die zich jarenlang in de onderstroom heeft ontwikkeld en zich daar prima op z’n gemak voelt. Er is fris bloed nodig in de aderen van het genre: maak kennis met KennyHoopla.

Het schrikt bijna af dat naast de naam van KennyHoopla die van Travis Barker prijkt. De Blink-drummer heeft zich in de afgelopen twee jaar vooral beziggehouden met iedere artiest die iets geinigs wilde doen met poppunk, waardoor al zijn samenwerkingen bijna een genre op zich zijn geworden – en niet zelden flink teleurstelden. Maar wat Barker in KennyHoopla zag, begint al snel duidelijk te worden op Survivors Guilt. “Can you hear me now?”, klinkt een hoge kopstem voordat Barker op de openingstrack Silence Is Also An Answer z’n explosieve ritmes opstart. KennyHoopla (echte naam Kenneth La’ron) is een tekstschrijver met brains. Liefde, haat, leven en dood liggen dicht naast elkaar op deze mixtape, die muzikaal ook niks laat liggen – laat dat maar aan routinier Barker over. Met roots in hiphop en lofi weet KennyHoopla zich ook prima te verkopen als poppunkzanger. Het bereik mag dan niet reuze zijn, hij werkt met wat hij heeft en dat is genoeg. De momenten waarop hij zich waagt aan een korte scream (Survivor’s Guilt) zijn twijfelachtig, maar tegen de achtergrond van zijn rauwe, intelligente songwriting zijn dat slechts details. In zo’n twintig minuten laat KennyHoopla een sterke indruk achter met Survivors Guilt. Een man die het opgepompte imago van poppunk achterwege laat en écht wat te zeggen heeft.

Luister van Survivors Guilt:

  • Estella
  • Turn Back Time
  • Smoke Break
, , , ,

REVIEW: Wolf Alice – Blue Weekend (★★★½)

Door: Jaap Smit

Typische muziekjournalistiek-termen als ‘lastige tweede’ en ‘allesbeslissende derde’ gaan voor de geroemde festivalband Wolf Alice inmiddels al niet meer op. Twee albums lang liet de Britse band zien dat ze een hoop stijlen en energie-niveaus kunnen bedienen, die op het nieuwe album Blue Weekend wat lijken te bedaren.

Ik had nog maar weinig singles van dit album gehoord toen ik besloot Blue Weekend te reviewen en wist dat dit alle kanten op kon gaan. Op Visions of a Life schakelde Wolf Alice moeiteloos tussen de oprechte fluister-indie van Don’t Delete The Kisses en de klauwende punk van Yuk Foo; een behoorlijk contrast. Het was een formule waar geen pijl op te trekken viel, maar het werkte. Blue Weekend hangt wat betreft energie meer richting Don’t Delete The Kisses. Opener The Beach gaat voor opbouw, grootsheid en een bijna gospel-achtig gevoel. Dat een deel van de plaat in een oude kerk is opgenomen zal er wellicht iets mee te maken hebben, want dat verhevene blijkt een behoorlijke rode draad. Het refrein van Delicious Things lijkt zo van een Lana del Rey-album geslopen te zijn, waarin de tol van glamour bezongen wordt. De band laat zichzelf volledig gaan met metersdikke lagen harmonie om vervolgens op Safe From Heartbreak een klein folkliedje op te dienen, waar – opnieuw – dat bijna hemels pure randje aan kleeft. Op dit album schroomde zangeres Ellie Rowsel niet om inspiratie uit haar eigen (liefdes)leven te putten, omdat ze daar gewoonweg het meeste over weet. Minder punk op dit album geeft ook wel ruimte aan die boodschappen om goed over te komen. In combinatie met de lang uitgesmeerde, ronde melodieën doet de band je altijd verlangen naar het volgende akkoord en welke afslag er nu weer wordt genomen. Zo slaan we (gelukkig) nog een keer het benauwde punklaantje in met Play The Greatest Hits, een van de weinige momenten waarop de rockers in Wolf Alice wakker worden. Een stiekem minpuntje, met in het achterhoofd dat de rest van de plaat wel per luisterbeurt beter wordt. Met een smoelwerk dat zoveel vormen aan kan nemen is Blue Weekend zeker geen allesbeslissende derde voor Wolf Alice, maar met deze specifieke collectie songs komt het ook lekker uit dat de band deze zomer maar weinig moshpit-eisende festivalweides zal bedienen.

Luister van Blue Weekend:

  • Delicious Things
  • Smile
  • Safe From Heartbreak
  • Play The Greatest Hits