, , ,

REVIEW: Weezer – SZNZ: Spring (★★)

Door: Jaap Smit

Eerlijk, Weezer kan veel flikken totdat we ons écht zorgen gaan maken over de band, maar op de SZNZ: Spring-EP krijgt de band ons toch dan bijna agressief. 

Even een aanloopje: na de twee platen van vorig jaar (OK Human en Van Weezer) staan er dit jaar vier EP’s in de agenda: één per seizoen. De eerste van deze SZNZ-EP’s is de Spring-variant, een seizoen waarin nieuw leven, frisse moed en opbloeiende natuur centraal staan. Een aantal handige haakjes om wat nummers bij te schrijven, maar binnen een paar minuten breek je al je nek over alle tenenkrommende cliché’s. Het nummer Opening Night laat Rivers Cuomo z’n liefde voor Shakespeare en Hamlet verkondigen op de melodie van Vivaldi’s Vier Seizoenen en dat klinkt ronduit ongemakkelijk. Het is by far het slechtste wat SZNZ: Spring op z’n kerfstok heeft maar de nummers die volgen overstijgen niet het niveau van naïef blije kinderliedjes voor volwassenen. Ook lijkt Cuomo z’n tijd minder te benutten voor het schrijven van goede teksten (des te meer voor het uitzoeken van elfenoren), want regelmatig lijkt hij voor de eerste hersenflard te gaan die hij bij een melodie bedenkt. Die armoede wordt pijnlijk duidelijk in nummers als Garden of Eden, dat over de gehele lengte een behoorlijk ‘what are ya smoking’-gehalte heeft en All This Love, dat met steeds hogere refreinen geknipt is voor menig kinder-cd. Met wat concentratie perst Weezer er een stuk of wat liedjes eruit die het oordeel ‘voldoende’ krijgen (Angels On Vacation, A Little Bit Of Love, Wild At Heart), maar verder klinkt Weezer alsof ze verdwaald zijn in een sprookjesbos dat ver, heel ver weg van de realiteit ligt.

Luister van SZNZ: Spring:

  • Angels On Vacation
  • Wild Heart
, , , ,

REVIEW: Mom Jeans. – Sweet Tooth (★★★★)

Door: Jaap Smit

Met hun opgewektere smaak van emo-rock weet Mom Jeans al een paar platen lang zakelijk handen te schudden tussen de zorgeloze en moeilijke kanten van het leven. Op hun nieuwe plaat Sweet Tooth is het dan ook niet anders, al klinkt de band radio-vriendelijker dan ooit.

Punk die je eind jaren negentig/begin deze eeuw op de radio hoorde, dat was het grote vertrekpunt voor Sweet Tooth. Het betekende dat Mom Jeans hun hoofden uit de midwest-emo bubbel moesten steken en zich stortte op nummers met pophooks en meezingrefreinen. Die soep wordt gelukkig niet al te heet gegeten, want Sweet Tooth blijft comfortabel tussen de werelden in hangen. Een openbrekend refrein wordt toch versierd met een vernuftige gitaarloop en tekstueel worden voor de hand liggende cliché’s handig vermeden. En als er dan een blik aan voorspelbare melodieën en hooks wordt opengetrokken, gebeurt dat dusdanig goed dat je het ze binnen een oogwenk weer vergeeft, I’m looking at you, Hippo In The Water! Rondom dit feestelijke middelpunt van het album golft het album prettig van Weezer-esque radiorock (Crybaby) tot rustiger ingestoken tracks (Graduating Life, Tie Dye Acid Trip), waarbij de muziek een fijn presenteerblaadje is voor de introspectieve teksten over social circles en liefdesverdriet, want het is en blijft een Mom Jeans-plaat.

Luister van Sweet Tooth:

  • Hippo In The Water
  • Luv L8r
  • Anime Theme Song
  • Crybaby (On The Phone)
, , , , ,

REVIEW: Avril Lavigne – Love Sux (★★)

Door: Jaap Smit

Dat we dit jaar weer een plaat van Avril Lavigne voorgeschoteld krijgen is iets waar we best blij van mogen worden. Op papier dan, want haar nieuwe plaat Love Sux is gewoon het zoveelste paardje voor Travis Barker’s poppunk-karretje.

Travis Barker, de Blink-drummer die al een jaar of wat eigenhandig poppunk terug de mainstream in sleurt, begint slordig te worden. Dat Lavigne tekende bij zijn label DTA was al een teken aan de wand dat de terugkeer van de zeroes rockprinses gewoon een potje Barker-bingo zou worden. Vanaf de eerste (en verre van overtuigende) ‘motherf*ckers let’s go’ gaat het al mis. De nummers van Love Sux zijn voorspelbare poppunktracks die we in exact dezelfde vorm al een keer of twintig langs hebben horen komen. Weliswaar minder trap-en hiphop invloeden dan dat Travis Barker normaal in zijn collabs verstopt, maar ook dan brengt Love Sux maar weinig nieuws. De zielloze liefdesliedjes moeten Lavigne neerzetten als een complexe lover, maar dankzij de tenenkrommende oneliners (“I’m gonna play a game of Tic Tac Toe, I’m gonna make all my exes say oh”) luistert de hele plaat als een ondiep rock-misbaksel. Het blik gastartiesten bevat ook weer de usual suspects uit de Barker-stal (Machine Gun Kelly, blackbear en Blink-maatje Mark Hoppus) die zich allemaal netjes vormen naar de volgens formule opgezette tracks, waardoor ze eigenlijk niks toevoegen. Diezelfde formules dwingen Lavigne om bijna het hele album in turbostand te voltooien, terwijl ze juist ook uitblinkt in de kalmere nummers. Zo lijkt pianoballad Dare To Love Me ook het enige nummer dat ze zelf door de jury geduwd kreeg – op voorwaarde dat het een groots rock-einde kreeg. Dit kleine sprankje licht weegt niet op tegen de lading uitgespeelde gimmicks, die je veel te makkelijk weg luistert en waar je vervolgens triest weinig van onthoudt. Avril Lavigne heeft deze Barker-behandeling totaal niet nodig. Love Sux euh, sucks.

Luister van Love Sux:

  • Bite Me
  • Dare To Love Me