, , , ,

REVIEW: White Lies – As I Try Not To Fall Apart (★★★★)

Door: Jaap Smit

Anno 2022 is White Lies nog steeds niet het vrolijkste jongetje van de klas. Maar buiten hun fascinatie met de vergankelijkheid van het leven, lijken de humeurige Britten op As I Try Not To Fall Apart de balans tussen postpunk en eighties new-wave tot in de puntjes te hebben verfijnd.

De thema’s leven en dood hebben tussen de release van FIVE en As I Try Not To Fall Apart (AITNTFA) nogal wat nieuwe dimensies gekregen, zo denken we aan een zekere pandemie en alle vaccins, een voortzeurende klimaatcrisis en de vraag of we als beschaving onze woonplaats niet moeten verplaatsen naar een andere planeet. Zo sluiten nummers als Am I Really Going To Die en I Don’t Wanna Go To Mars – oef, lekkere duidelijke titels ook – aan bij de actualiteiten, maar laat zanger Harry McVeigh zich hierna terug meeslepen naar de bekende gedachten-tunnels over het hiernamaals, wat hij achterlaat als hij er niet meer is en talloze verwijzingen naar broze lichamen, gif en medicijnen. Van de thema’s op AITNTFA slaan we dan ook niet stijl achterover maar de muzikale poetsbeurt is er eentje van formaat. Voorgaande platen Friends en FIVE lieten een stijgende lijn zien in de pogingen om de onderkoelde postpunk te verweven met de speelsere kant van eighties-synths en inmiddels lijkt de code gekraakt. White Lies durft bij vlagen groovyer te klinken, de synthesizers serveren regelrechte oorwurmen hier en daar en de bass prikt ook vaak door de productie heen. Het toppunt horen we op Step Outside, dat met een bijna naïef bluespianootje door alle strakke, serieuze barrières van de band heen klinkt. Hier en daar lijkt zo’n keuze een risico, maar het pakt eigenlijk nooit verkeerd uit. Waar nodig kijkt White Lies de kunst af van Human League, Depeche Mode en The Cure, maar maakt uiteindelijk ieder geluid op AITNTFA hun eigen. Nog steeds niet de vrolijkste jongen uit de klas dus, maar dit keer wel met een interessante nieuwe outfit.

Luister van As I Try Not To Fall Apart:

  • Am I Really Going To Die?
  • As I Try Not To Fall Apart
  • Step Outside
  • Ragworm
, , , ,

REVIEW: Knuckle Puck – Disposable Life (★★★)

Door: Jaap Smit

Knuckle Puck laat het grote Rise Records achter zich en ziet de toekomst tegemoet bij Wax Bodega. Met de EP Disposable Life nemen ze een aardig welkomstcadeau mee, maar staan muzikaal stokstijf stil. 

Onder Rise Records bracht de band uit Chicago hun eerste drie full-length platen uit en groeide uit tot een household-name in de scene. Op het laatste album 20/20 (2020) hoorde we een band die de vaart van tijd tot tijd uit hun sloffen durfde te halen, gewoon om te zien wat er zou gebeuren. Zanger Joe Taylor nam zelfs zanglessen om zijn rauwere vocals beter te beheersen en zo klonk de hele plaat ook: beheerst. Rise Records is inmiddels ingeruild voor Wax Bodega, een kleiner label dat voor veel artiesten als springplank geldt, in plaats van een opvangcentrum voor bands die al aan groter succes hebben geroken. Hoe dan ook, het zal fijn zijn om als doorgewinterde band weer de aandacht te krijgen als dat je kreeg in het begin van je carrière (en voor Wax Bodega is deze ontwikkeling natuurlijk ook interessant). Disposable Life moet dus een glorieus nieuw begin voor de band inluiden, maar dat gaat moeizaam. Het hele setje nummers (op de Blink-182 cover Here’s Your Letter na) lijken vooral uit de sessies voor 20/20 te komen, zo erg lijken de tracks soms het album te spiegelen – het nummer Lonely Island lijkt bijna een rework van Sidechain. De interviews met de band omtrent deze release beloven een opleving van hun jonge-honden-sound uit 2013, maar de eerder genoemde beheersing houdt ieder nummer netjes in het midden van de weg. Een nette hoeveelheid aandacht voor hooks, klassieke opbouwtjes en Taylor’s stem die nergens standje keelpijn bereikt. Voor wat de EP is, is Disposable Life een prima opwarmoefening, maar wie op een spannende doorstart van de band had gerekend moet even slikken.

Luister van Disposable Life:

  • In The Bag
  • Here’s Your Letter
, , , , ,

REVIEW: As It Is – I Went To Hell And Back (★★½)

Door: Jaap Smit

Op de vierde plaat van As It Is, I Went To Hell And Back, zien we zanger Patty Walters zich opsluiten in z’n donkere gedachten, die veertien nummers lang voor woede en chaos zorgen. 

I Went To Hell And Back windt er precies nul doekjes om dat de overheersende emoties boosheid, verdriet en depressie zijn. Walters put uit de afgelopen jaren, waarin druk van buitenaf (ten tijde van The Great Depression) veranderde in druk van binnenuit en hij het moest opnemen tegen de stemmen in zijn hoofd. Met iedere songtitel die begint met ‘I’ onderstreept hij dit gegeven, zeker als de rest van de titel luidt ‘Can’t Feel A Thing’, ‘Want To See God’ of ‘Hate Me Too’. Muzikaal borduurt het verder op de minder popgevoelige kant van de band, waar we op The Great Depression kennis mee maakte. Het is hard, rauw, onvoorspelbaar en minder gespitst op meezingrefreinen, maar qua geluid manoeuvreert het album zich toch in een comfortabele poppunk-positie en nodigt het zelfs een trapbeatje hier en daar uit. I Went To Hell And Back zet wat dat betreft ook veel in op het scoren van moderne poppunk-punten, zo zien we een featuring van TikTok-ster JordyPurp op In Threes en moeten de ‘elder-emo’s’ hun hart kunnen ophalen op het nostalgisch ingestoken I Miss 2003, waarin vette knipogen naar oude alternatieve hits elkaar in hoog tempo opvolgen. Op zo’n moment wordt de hel uit de albumtitel even op pauze gezet, hoewel dat voor Walters waarschijnlijk niet het geval was. Zonder te twijfelen aan de oprechtheid van de woede en depressie die over de plaat ligt, is dit wel een moment waarop die boodschap wat troebeler wordt. As It Is weet op I Went To Hell And Back de chaos, storm en zelfhaat in het hoofd van Walters goed over te brengen door altijd in hoge versnelling de nummers af te werken, maar het blijft een grijs gebied waar het uitbeelden van die chaos overgaat tot het maken van een lijst nummers waar sommigen niet van elkaar te onderscheiden zijn. Tel daar de plotselinge 2003-hitparade en trapbeats bij op en je hebt een album dat zich aan de oppervlakte kan houden aan het hokje waarin de band het album duwt, maar daaronder soms verwarrend overkomt.

Luister van I Went To Hell And Back:

  • ILY, HOW ARE YOU
  • IN THREES
  • IDGAF