CONCERT: Albert Hammond Jr. in Paradiso 2-12-15

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Hoe simpel hij ook met The Strokes hele stadions uitverkoopt, des te lastiger vind Albert Hammond Jr. het om de kleine zaal in Paradiso helemaal vol te krijgen. Tussen de linies van toeschouwers blijven lappen droge grond zichtbaar als Hammond op 2 december in witte outfit het podium opklimt. Het lijkt hem niet te deren; ook dit kleine zaaltje moet en zal trillen.

Met zijn nieuwe album Momentary Masters op zak duurt het tamelijk lang voordat het publiek wordt getrakteerd op nieuwe muziek; Hammond is niet van plan zijn back catalogue van twee albums en een EP te laten verstoffen. Na een openingssalvo van Strange Tidings, Rude Customer en Back toIMG_20151202_211715 the 101 krijgt de nieuwe plaat haar eer in de vorm van Power Hungry. Hier lijkt het publiek ook voor gekomen te zijn, de fantiekere (en jongere) bezoekers deinen duidelijk harder mee op de nieuwe nummers dan ouder materiaal. Wanneer de pootjes dan minder hard springen, valt er genoeg te zien; met drie gitaren op het podium (ja, exclusief bas) is er altijd wel een linkerhand te zien die indrukwekkende capriolen op de hals uithaalt. Het vergt wat concentratie om tussen wall of sound net dat heerlijke gitaarloopje te herkennen, maar ze zijn er wel degelijk.

Het lijkt erop dat de geboren gitaarsmid solo liever met een microfoon in de handen staat dan met zijn beige zessnaar. Als hij ‘m niet bespeeld laat hij ‘m liever op de grond liggen of zwaait hij ermee voor z’n gezicht. Het is een showman, maar hij laat zich lange tijd maar mondjesmaat uit over hoe lekker het publiek danst of hoe blij hij is hier te zijn. De band beweegt, speelt een vlekkeloze set maar had iets meer bruggetjes kunnen slaan naar het publiek, dat (op de twee voorste rijen na) nog altijd wat statisch naar het podium tuurt.

Wanneer er meer nummers van Momentary Masters voorbij komen, weekt de lijm los en wordt de zaal warmer. Losing Touch en Razor’s Edge worden met open armen ontvangen totdat evergreens In Transit en St. Justice als donderslag op heldere hemel een eind aan de set breien, die net lekker op gang kwam. Uiteraard plakt de band daar een encore (oa. Born Slippy, Side Boob en het instrumentale Spooky Couch) aan vast, maar zelfs dat laat veel bezoekers wat onvoldaan achter. De wereldberoemde gitarist spreid in Amsterdam wel z’n armen, maar weet het publiek met uitmuntende performance en gezellige banddynamiek net niet te omarmen.

Of lees dit