Jaarlijstjes van de Redactie! 2014

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

10901411_756204921133542_254225242_o

Dat was ‘m weer! Een heel jaar lang hebben we zo goed en zo kwaad als het ging geprobeerd de nieuwe muziek een podium te geven, en naast de talloze tracks en videoclips ook nog eens 81 hele platen gerecenseerd. Grote verandering was natuurlijk de metamorfose van Muziekrecensies naar LLUID. Bij deze graag veel dank aan alle mensen die ondanks een maand stilte toch lekker de draad bij LLUID hebben opgepakt. Waar we dit jaar begonnen met een schamele redactie van twee man, is die club in 2014 uitgebreid tot tien enthousiaste studenten die graag hun mening geven op LLUID! En zoveel mensen, zoveel smaken. Daarom stelde iedere redacteur een persoonlijke lijst samen van albums die zij in het afgelopen jaar de moeite waard vonden, met een aantal zenuwachtige vlog-koppies tot gevolg..


 

Bas Koppe, allround-rock

5. SOHN – Tremors10872582_768353403239959_813098975_n

Ik zag SOHN voor het eerst live op Lowlands 2013. Daar viel hij in voor London Grammer. Ik had niet veel met elektronische muziek. Maar omdat hij ook een bassist en een tweede toetsenist bij zich had kreeg ik toch het gevoel van een bandje. Na Lowlands heb ik de EP’s ‘grijs’ gedraaid, voor zover dat gaat op Spotify. En wat ik gemerkt heb bij SOHN is dat het bijna singer-songwriter muziek is, maar dan niet met gitaar.

nhjk

hjkb


4. Royal Blood – Royal Blood10872487_768353513239948_720375179_n

In het begin vond ik de combinatie nogal vreemd. Een drummer en een zanger/bassist. Maar na het luisteren van het album was alle twijfel weg. De songs zijn fijne rocknummers zonder veel opsmuk. Ook mis ik de gitaar niet zo erg. In ieder geval minder dan dat ik een basgitaar zou missen bij een duo met gitaar en drums

bhjbjh

bjhvb

3. Lowercase Noises – This Is For Our Sins10881370_768353663239933_919804349_n

Ik kende deze artiest al langer dan ik zelf dacht. Ik kijk al lange tijd naar de gitaareffecten die hij bespreekt op youtube. Toen hij het had over zijn band ‘Lowercase Noises’ ben ik daar naar gaan luisteren. Op de plaat This Is For Our Sins staan zowel langere post-rock stukken als kortere liedjes. Dit is een fijne afwisseling wat voor een lekker luisterende plaat zorgt.

bjhbh

bhjb

2. Jack White – Lazaretto10846875_768353849906581_2119623929_n

Dit is een plaat waarvan ik al sinds ‘ie uit is roep dat ik ‘m ga kopen. En dat heb ik nog steeds niet  gedaan. Waarom weet ik eigenlijk niet. Deze plaat is spannender dan de eerste van Jack White. Op die plaat hoorde je duidelijk dingen terug die hij al met eerdere bandjes gedaan heeft. Op deze plaat zijn de arrangementen spannender. Ook wordt er geëxperimenteerd met effecten die je op andere platen van White niet snel terug zal horen.

vhvj

hbjb

1. The War on Drugs – Lost in the Dream10877883_768353959906570_236667269_n

Ik ontdekte deze plaat pas in december. Voor veel mensen is dit ook dé plaat van 2014. Een van de redenen waarom het mijn plaat van het jaar is, is het feit dat de titel en de muziek heel goed bij elkaar passen. De muziek is een klein beetje desoriënterend, waardoor je het gevoel krijgt verloren te zijn in een droom. Ook ben ik iemand die naar een nummer kan luisteren voor één bepaald momentje in de muziek. Een van de voorbeelden op deze plaat is de hi-hat waarmee de plaat opent.

ghyjbvuh

bhjb


Heleen Zijlstra, pop/indie

5. Ed Sheeran – XjVypIZpS

Ik had eerlijk gezegd nooit verwacht dat Ed Sheeran ooit voor één van mijn top-zoveel lijstjes in aanmerking zou komen. Ik had enigzins weet van z’n bestaan, ergens op de achtergrond van mijn muziekbrein, maar echt gegrepen door deze gevoelige Engelse singer-songwriter was ik nooit. Totdat op een plakkerige dag in juni Ed het Pinkpop-podium beklom en mij volledig overtuigde. Samen met duizenden anderen heb ik intens gelukkig staan luisteren naar zijn muziek. Toen zijn nieuwe album uitkwam en ik hier en daar wat hiphop ontdekte kon ik niet meer stoppen met luisteren. Zijn vorige album bestond vooral uit sentimentele nummers en ik ben heel blij met zijn variatie van stijlen op dit nieuwe album. Erg fan ben ik ook dan van zijn wat stoerdere nummers zoals Take It Back, Sing en Don’t. De hele setting op Pinkpop heeft ongetwijfeld een grote rol gespeeld bij het ontstaan van mijn liefde voor deze roodharige knaap, maar ik ben nog veel enthousiaster over X dan het album dat hij daar speelde. Voor mij was Ed dan ook een aangename verrassing in de uitbreiding van mijn muziekcollectie dit jaar.

4. Typhoon – Lobi da Basityphoon-cover-lobi-605x605

Glenn de Randamie is de echte naam van de Nederlandse rapper Typhoon. Fans vanaf het begin hebben zeven jaar moeten wachten op een nieuw album van hem, ik daarentegen heb hem pas dit jaar leren kennen en vind dat Lobi da Basi zeker in dit lijstje thuishoort. Je hoort op het album een indrukwekkende mix van stijlen waaronder hiphop, reggae en jazz. Deze combi maakt me echt heel blij. Maar dit album verdient niet alleen muzikaal gezien de aandacht; vooral tekstueel vind ik Typhoon bijzonder. Ik heb me al uren vermaakt met het ontcijferen van de verschillende songteksten en ben nog steeds amper een stap verder, maar het houdt me nog steeds in zijn greep.

3. The Black Keys – Turn BlueBlack_Keys_Turn_Blue_album_cover

Ik was zó blij met het album El Camino (2011) van het Amerikaanse rockduo The Black Keys, dat het me heel nieuwsgierig maakte naar hun nieuwe plaat. Turn Blue deed me in het begin een beetje denken aan Pink Floyd, maar daar had ik vrij weinig problemen mee. Ik was blij verrast. Het album bevat minder zang en uptempo nummers dan het vorige, maar des te meer psychedelische tintjes en bluesrock. Het geheel is donkerder en geeft een melancholisch gevoel. Ik vind de afwisseling tussen rustige, psychedelische en bluesrocknummers en de hardere rocknummers heel fijn. Ook is er een goede balans in instrumentele nummers en en gezongen tracks. Turn Blue is voor mij en licht space-album met hele relaxte content, die gewoon net effe wat anders zijn. En anders verveelt gelukkig niet zo snel, ik heb in 2014 zeker nog niet genoeg naar dit album geluisterd. Daar ga ik in 2015 lekker mee door.

2. Angus and Juia Stone – Angus and Julia StoneAngus-Julia-Stone

Dit is echt zo’n album om bij weg te dromen. Het meest interessante aan de muziek op dit album vind ik de hypnotiserende stem van Julia Stone, die perfect aansluit op de rustige, enigzins romantische en soms ietwat mysterieuze muziek. Bij het luisteren van dit album waan ik me het ene moment op een zonovergoten strand, en het andere in een donker bos of slenterend door een schattig dorpje. Het is een album om verliefd op te worden, ik word er bijzonder rustig van. Dit Australische folk-blues duo heeft dit jaar met hun album terecht de Nederlandse Top 10 weten te behalen, en voor mij dus ook.

dvdvfd

1. Alt-J – This Is All YoursAlt-J_-_This_is_all_yours

Dit is zonder twijfel het album waar ik het meeste naar heb uitgekeken dit jaar en die dus uiteindelijk op nummer één staat. This Is All Yours is het tweede album van de Engelse indierock band en ik wist echt niet wat ik hoorde toen ik voor het eerst hun debuutalbum An Awesome Wave luisterde. Het duurde even tot ik gewend was aan het aparte geluid van Alt-J maar uiteindelijk heb ik het eerste album stukgedraaid. Ik ben enorm fan van hun rauwe (soms a-capella) meerstemmige zang en avontuurlijke klank. De muziek van Alt-J doet me altijd denken aan een reis, ze voeren je mee naar Oosterse oorden, bergtoppen en de landschappen in de schilderijen van Dalí. Dit hebben zo op This Is All Yours weer voor elkaar gekregen. Waar op het vorige album veel Oosterse klanken werden gebruikt, hoor je op deze plaat alleen wat meer Oost-Europese invloeden. De meerstemmigheid vind ik ook weer prachtig en het album is een mooi geheel. Iedereen zou ‘m van begin tot eind moeten luisteren. Dit is hèt topstuk van 2014 als je het mij vraagt!

Oké, ik heb dus geen enkel hierboven besproken album fysiek in m’n bezit, maar omdat ik het toch leuk vind (en jullie vast ook wel een beetje) om een kijkje in m’n collectie oudere platen en CD’s te geven, heb ik hier wat onwijs leuke kiekjes met albums die altijd tof blijven. 2012, 2013, 2014, who cares, ik ben supertrots op deze:

(v.l.n.r.) The Black Keys – El Camino, The XX – Coexist, Arctic Monkeys – AM

heleenalbums


JAARLIJSTVLOGS!

Sharon van der Werf, pop


Jelle de Ru, indie/pop


Daan Visser, classic rock


Lars Stolk, hiphop


Jaap Smit, indierock/punk

Of lees dit