REVIEW: Blossoms – Blossoms

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Jaap Smit

Het leek erop alsof het Verenigd Koninkrijk langzaam aan het afkicken was van gitaarbands, zeker toen de BBC hun Sound of 2016-lijst bekend maakte. Tussen de vijftien (bijna uitsluitende) solo-acts vielen de twee gekozen indiebands RAT BOY en Blossoms redelijk uit de toon. Waren dit de eerste barstjes voor de Britse bandjes?

Blossoms eindigde als vierde in de lijst en keek toe hoe electro-singersongwriter Jack Garrat als winnaar uit de bus kwam. Toch kon de band  rekenen op een flinke carrièreboost. Single na single werd gretig ontvangen en Blossoms ontsteeg langzaam maar zeker de positie van die vierde plaats. Reikhalzend werd uitgekeken naar het debuutalbum, dat al voor de release als jaarlijstjesmateriaal werd genoemd. Het is een meer dan terechte conclusie: de band loopt voorop in de indiepop-revival.

Toetsenist Myles Kellock is grotendeels verantwoordelijk van het ongekende succes van de plaat. Zijn keyboard-indie weet zowel poppy (Charlemagne, Blown Rose) als edgy (Smashed Pianos, Deep Grass) steeds weer een manier te vinden om – niet te easy – de aandacht te krijgen. Hij bedenkt telkens de beste toetsen bij de nummers. Orgeltje, synth of een sampletje, iedere track krijgt een slim bedacht unique selling point mee (behalve het gitaar-only nummer My Favourite Room).

Over unique selling points gesproken, na een paar nummers is het duidelijk dat Kellock graag met de zanglijnen van Tom Ogden mee speelt. Dit melodisch overlappen is een opvallende techniek die vooral no-nonsense uitdraagt en een lage moeilijkheidsgraad veinst. Het brede publiek ligt hiermee aan Blossoms’ voeten: ze verkopen hun debuut als heerlijke instap-rock en tegelijkertijd is het voor de doorgewinterde luisteraar een frisse herinnering van hoe bevredigend simpel en leuk kan zijn.

Luister van Blossoms:

  • Charlemagne
  • Getaway
  • Smashed Pianos
  • Deep Grass

Of lees dit