REVIEW: David Gray – Gold in a Brass Age (★★★)

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Stefan Koren

Je wordt om 10:00 uur wakker, met een kater. Je hebt je hele dag niks gepland en buiten hoor je de regen vallen. Een mooi moment om David Gray en Gold in a Brass Age aan te gooien. De muziek zit slim in elkaar. Het wordt nooit heel verrassend en nergens barst het echt los, maar juist die rust, de slimme instrumentatie en de fijne stem van Gray maken dit een prettig album. Duidelijk is dat er veel werk is verricht tijdens de productie van het album. In elk nummer zitten geluidjes en instrumenten verstopt. Zo hoor je in het intro van Gold in a Brass Age een subtiele mondharmonica voorbijkomen, zit in A Tight Ship het geluid van zeemeeuwen verwerkt en hoor je in Hurricane Season een opera zangeres op de achtergrond.

Helaas zorgt deze subtiliteit er vaak ook voor dat je gedachten tijdens het luisteren naar hele andere dingen uitgaan. Hierdoor wordt het album gedegradeerd tot achtergrondmuziek, waardoor de verstopte geluiden en instrumenten helemaal niet meer opvallen. Er is maar één nummer waarbij die aandacht weer even wordt teruggepakt en dat is op het nummer Ridiculous Heart. Gray zet direct de zang in en als luisteraar word je hiermee direct gepakt. Ook lijkt dit nummer iets meer uptempo dan de voorgaande tracks, waardoor je een beetje gaat meedeinen op de muziek. Vervolgens is de overgang van Ridiculous Heart naar It’s Late heel goed en onopvallend gedaan, waardoor je een beetje in dezelfde vibe blijft hangen.

Maar helaas komt er na A Tight Ship niet veel opvallends meer langs, waardoor de aandacht weer langzaam wegglijdt van de verder goede songs. Kortom, een leuk album, zeker voor de achtergrond.

Luister van Gold in a Brass Age:

  • Ridiculous Heart
  • A Tight Ship

to-the-rats-and-wolves-gif

 

Of lees dit