REVIEW: Henry Jamison – Gloria Duplex (★★★)

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Yentl Neutkens

Een tokkelend gitaartje, een zanger met een hese stem en diepgaande, doordachte teksten; dat zijn de perfecte middelen voor een goed indiefolk-geluid. Ook op Gloria Duplex, het nieuwe album singer-songwriter Henry Jamison, komen deze factoren terug. De Amerikaan heeft goed geluisterd naar collega’s als Bon Iver en Sufjan Stevens, wat zich uit in een gevoelige, mooie, maar niet heel verrassende plaat.

Ondanks dat het geluid niet heel vernieuwend is, weet Jamison een verzorgde en intieme sound neer te zetten. Alleen al het openingsnummer Gloria is hier een goed voorbeeld van. Het typische gitaarrifje past perfect op deze indieplaat en zet meteen de toon. Ook het zachte en subtiele stemgeluid van Jamison versterkt dit geluid. Het nummer bouwt zich op naar een ietwat bombastisch refrein, een trucje wat de singer-songwriter een aantal keer op de plaat herhaalt.

De gevoelige klanken en het hese stemgeluid kenmerken het album, iets wat op het nummer Florence Nightingale extreem goed terugkomt. Een zachte viool en emotionele tekst is een nummer waar Jamison trots op kan zijn. Volgens een tweet van de Amerikaan is het zijn favoriete liedje wat hij ooit geschreven heeft en dat is enigszins te begrijpen. De galmende geluidseffecten maken de sound van Jamison dromerig, een effect wat op een perfecte indieplaat zeker niet mag ontbreken. Stars is hier een uitstekend voorbeeld van en hiermee bewijst Henry Jamison dat hij als indie-folk artiest zeker in het rijtje van de grootheden thuishoort. Wellicht ontbreekt het hier en daar wat aan originaliteit maar voor de liefhebbers van rustige en gevoelige muziek is Gloria Duplex een perfecte plaat.

Luister van Gloria Duplex:

  • Gloria
  • Florence Nightingale
  • Stars

stand-atlantic-gif

Of lees dit