REVIEW: Ocean Alley – Lost Tropics

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Jaap Smit

De term ‘festivalband’ is zo’n maf woord dat ooit is ontstaan zonder goede handleiding. Wat maakt het dat een band beter zou spelen op een modderige festivalweide dan een zaaltje? Leven de artiesten op bij het zien van felgekleurde tenten en halfblije mensen in zeiknatte HEMA-regenponcho’s? Misschien zouden we die vragen neer kunnen leggen bij Ocean Alley, die met hun Australische ketel vol reggaepop en orgeltjes vastberaden zijn die term met hun debuutplaat Lost Tropics te (her)definiëren.

Meesurfend op de stijl van hun landgenoten Sticky Fingers vangt Ocean Alley op heerlijke wijze de sfeer van een broeierige zomerdag. Het zestal laat reggae en popmuziek op natuurlijke wijze mixen met aangename, onbezorgde ritmes, waardoor het album als een makkelijke popplaat weg luistert. Openingstrack Lemonworld zorgt voor een koppig, niet te vrolijk begin, maar laat met zware galms, gitaarsolo’s en Baden Donegal’s scherpgehoekte reggaestem zien wat de band in huis heeft. Met Hold On wordt de tone of voice als iets aardiger en laat langzaam maar zeker ook het Hammond-orgel van zich horen. Ook op de nummers Feel en Holiday wordt het instrument magnifiek ingezet. De band zoekt en vindt, en eert oude rockgoden en reggaekoningen.

De band verzandt gelukkig niet in het wiskundig uitpluizen van combinaties tussen orgeltjes, gitaartjes en lieve ritmes, want halverwege moet er even doorgedouwd worden met Stripes In My Mind en Fly On The Wall. Vooral laatstgenoemde knalt er een heerlijke potje vieze, brutale Hammondrock doorheen, die sterk doet denken aan ‘s Nederlands eigen Chef’Special ten tijde van hun debuutalbum One For The Mrs. Die activerende werking komt het album alleen maar ten goede, want na de mindere nummers Sleep On It en Millionaires dreigt het album een beetje in te dutten.

Met Partner In Crime wordt op de valreep nog een saxofoon ingebracht, gevolgd door een onvervalst Pink Floydje op de gitaar. De band valt graag terug op de trage ritmes die ze royaal versieren met zo’n beetje alles wat ze te bieden hebben. Toch weten ze op Lost Tropics handig de sleur te ontwijken. Tot slot sust de band je in slaap met het psychedelische Hawaii-nummer Jellyfish, dat met de subtiele stemgalm ook onder de zeespiegel lijkt te zijn opgenomen.

Lost Tropics is zo’n beetje alles wat je verwacht van een psychedelische reggae/rockband. niet te lastig, (op een paar nummers na) altijd leuk en af en toe de Australische beuk erin. En zonder twijfel een hit op ieder festival.

Luister van Lost Tropics:

  • Hold On
  • Holiday
  • Fly On The Wall
  • Jellyfish

Ocean Alley is dit jaar ook in Nederland te zien:

  • Vr 3 juni – SugarFactory, Amsterdam
  • Za 4 juni – Green Vibrations Festival, Enschede
  • Zo 5 juni – Park Open, Arnhem
  • Za 11 juni – Nozem en de Non, Heemskerk
  • Zo 12 juni – Buiten Scheveningen, Den Haag
  • Vr 1 juli – MadNes Festival, Ameland
  • Za 2 juli – Elastiek Festival, Hilvarenbeek
  • Zo 24 juli – Zwarte Cross, Lichtenvoorde

Of lees dit