REVIEW: Olympia – Flamingo (★★★½)

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Jaap Smit

Typisch gevalletje ‘don’t judge a book by it’s cover’: de bijna geïrriteerde blik van Olympia (geboren Olivia Jayne Bartley) maakt dat je het album Flamingo net zo goed links zou kunnen laten liggen. Het laatste genre dat je bij de intense zwartwit-foto zou bedenken is kleurrijke indiepop met een quirky bite. Spoiler alert: dat is het wel.

Vanaf opener Star City neemt de Australische ons mee in haar aanpakkende indiepop, die op tal van verschillende maniertjes zorgt voor tevreden meeknikken op de ritmes. Eerdergenoemde Star City doet al meteen een gooi naar de titel van albumfavorietje, maar al snel worden we geconfronteerd met het soepel glijdende Easy Pleasure, dat op bassy grooves en exotische sambaritmes nog oprechte nieuwe foefjes aan het genre toevoegt. Ook in de kleine ruimtes weet Bartley raak te schieten; Nervous Riders en de titeltrack houden het beiden laag bij de grond maar in zowel intrumentatie als vocals is de spotlight subliem verdeeld en wordt de oplettende luisteraar beloond met het steeds weer ontrafelen van nieuwe melodielijnen – vooral in Nervous Riders. Toch zul je snel teruggrijpen op die aanpakkers van indiepopsongs (Two Hands, Hounds, Shoot To Forget) die doen denken aan artiesten als The Submarines en WHITE, want daar past Olympia prima tussen.

Luister van Flamingo:

  • Star City
  • Easy Pleasure
  • Two Hands
  • Flamingo

Of lees dit