REVIEW: Rooney – Washed Away

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Jaap Smit

De Amerikaanse band Rooney leek voorbestemd om als de verloren (klein)zonen van de Beatles en de Beach Boys de Californische zomerrock weer in ere te herstellen. Met hun releases in de zeroes en een handvol hitjes leken ze op de goede weg, maar voordat ze écht hun stempel konden drukken, werd in 2011 plots de stekker uit de band rond zanger Robert Schwarzman getrokken. Maar vijf jaar later herrijst Rooney (lees: alleen Schwartzman) uit deze abrupte dood met comeback-album Washed Away.

Ten eerste moet gezegd worden dat het artwork niet om aan te gluren is, maar zolang dat het enige puntje van kritiek is, zijn we vergevingsgezind. Bij gebrek aan z’n oude bandmaatjes speelde Schwartzman het grootste gedeelte van de instrumenten zelf in, waardoor er toch nog een sprankje van het oude Rooney op de plaat leeft. Toch breidt de sound zich op de openingstrack All The Beautiful People toch wat uit naar synhtesizers en 80’s-indie. Het mag er zijn. Het ‘we will rock you’-ritme op My Heart Beats 4 U en Franz Ferdinand-esque Don’t Be A Hero zorgen ervoor dat Washed Away een vliegende start kent.

De single Why Ft. Soko is er eentje voor de jaarlijstjes. Waar je niet zou verwachten dat dit album een klassieker voortbrengt, doet het dat met overtuiging, misschien nog wel beter dan toen Rooney nog met volle bezetting speelde. De titeltrack krijgt het eerste scherpe randje mee. Met een grimmige gitaarriff weet Schwarzman de wederopstanding van Rooney toch goed op smaak te brengen met flink wat nieuwe invloeden.

Maar hierna tuimelt die creativiteit met dezelfde vaart weer naar beneden. Do You Have To Go is een Clash-meets-Kaiser Chiefs geintje dat weinig spannend is, en vervolgens valt Schwartzman in een neerwaartse spiraal van uitgekauwde heartbreak-pop. Songtitels als You’re All I Ever Need en I Miss You When You’re Gone liegen er niet om. De standaard opbouw van piano en gitaar is na twee van deze nummers wel genoeg, maar tot het einde houdt Schwartzman voet bij stuk. Het zorgt ervoor dat Washed Away wat lafjes afbouwt na een meer dan degelijke opening.

Met zo’n duidelijke scheidslijn tussen ‘nieuw en creatief’ en ‘ouderwets zoet (en saai)’ gaat Washed Away voor dertig procent al kopje onder, terwijl dat met een betere volgorde had kunnen voorkomen. Het geheel is genoeg om Rooney een tweede leven te gunnen, maar de tweede, teleurstellende helft is stiekem – net als het artwork – te aanwezig om te negeren.

Luister van Washed Away:

  • All The Beautiful People
  • Don’t Be A Hero
  • Washed Away
  • Why Ft. Soko

Of lees dit