REVIEW: The Strokes – Future Present Past EP

Share on facebook
Share on twitter
Share on reddit
Share on email

Door: Jaap Smit

Fan zijn van The Strokes is twee delen geduld hebben en een deel frustratie. Je houdt van ze vanwege de legendarische indierock, maar haat ze vanwege hun flinterdunne aanwezigheid. De New Yorkers durfden het zelfs te flikken om hun vorige album Comedown Machine amper te touren en vervolgens op zwart te gaan. Drie jaar, een aantal soloprojecten en een handvol hints later maken Julian Casablancas en co eindelijk een terugkeer met de EP Future Present Past.

Na drie albumloze en ronduit magere Strokes-jaren valt het niet te ontkennen dat bij het horen van het woord EP veel fans een gevoel van teleurstelling niet konden onderdrukken. Maar het is natuurlijk ook niet altijd makkelijk als bijna ieder bandlid er minimaal één band naast heeft en je on the side ook nog eens Is This It achtige nummers moet maken om iedereen een beetje blij te houden. Future Present Past is naast een product van weinig tijd ook een zoethoudertje met een muzikale tijdlijn van het verleden (Treath Of Joy), heden (OBLIVIUS)en eventuele toekomst (Drag Queen) van de band. In zijn radioshow Culture Void primeurde Casablancas al OBLIVIUS, een spitse track met wiskundig gelaagde gitaartjes en een lekker tempo. Het “what side are you standing on”-refrein had zonder moeite op Angles gekund. De band hinkt een stukje terug de tijd in, en slaat daarbij de A-Ha fase van Comedown Machine over. Gitarist Nick Valensi mag z’n hypnotiserende heen-en-weer solo’s weer spelen en Julian mag weer z’n falsetto weer laten gelden.

Drag Queen veegt doffe, lage bas over hoge tonen heen totdat een bevrijdend refrein de boel vlak en vloeiend maait. Het is een aparte constructie die niet meteen voor een feest van herkenning zorgt, maar is na een paar pogingen best prima te noemen. Pijnlijk zijn de gitaarsolo en de kunstmatig hoge stem aan het eind. Het is gelukkig het enige moment waarop er even gek gekeken mag worden. Threat Of Joy vuurt misschien het gezelligste intro ooit op je af, dat rechtstreeks teruggaat naar Is This It en Room On Fire. Julian’s schijnbaar verveelde gemompel, het bobbelige basje en Fab Moretti’s strakke drums verzorgen de trip down memory lane. Wanneer de rest zich erbij voegt blijkt dat dit best een volwaardige slottrack was geweest voor een van de albums.

Weinig mensen zouden The Strokes verslijten voor EP-band, en Future Present Past laat precies zien waarom. We kunnen experimenten en noviteitjes best pruimen, maar dat komt zoveel meer tot z’n recht op een album. Verder doen de drie nummers (+ remix van OBLIVIUS) ons niet per se extra verlangen naar een nieuwe plaat (want dat doen we toch wel). Wel put de band nog steeds uit de muziek waarmee ze onze harten veroverden, wat op z’n minst interessant te noemen is. Maar uit ervaring weten we dat dat geen enkele garantie biedt voor de toekomst.

Luister hier naar Future Present Past:

Of lees dit